Schrijver in Frankrijk

Dan heb ik zoiets van…

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

“Dan heb ik zoiets van…” luidt de flard zin die mij toe floddert wanneer ik Place du Palais in Avignon oversteek. In de menigte mensen die mij tegemoet loopt, op weg naar het paleis van de pausen, bevindt zich een groepje Nederlanders. “Dan heb ik zoiets van nou joh…”. Waarom die “van”? En vanwaar dat “hebben”? Goed Nederlands is: “Dan denk/vind ik – dubbele punt”, of “Dan denk/vind ik dat…” Toegegeven, slordig spreken, dat doen niet alleen veel Nederlanders. De Fransen kunnen er ook wat van. Het Franse equivalent van dan-heb-ik-zoiets-van is genre. Wil je iets omschrijven, dan druk je je niet netjes en precies uit, maar dan geef je een min of meer vage impressie weer die je inluidt met het woordje genre. “Die Hollanders die mij zo-even passeerden, die zijn genre ik-heb-Avignon-gedaan”. Anders gezegd – en ditmaal volgens de regels: Ze behoren tot de soort mensen die denken dat wanneer ze even in Avignon hebben rondgelopen, ze kunnen zeggen dat ze Avignon kennen. Ja, genre ik-heb-Avignon-gedaan. Zomaar een voorbeeld. Lees verder »

Hotel Rue Burq

Kees Snoek is hoogleraar Nederlandse taal, cultuur en letterkunde aan de Parijse Sorbonne (Paris-Sorbonne, Paris IV). Hij is gespecialiseerd in Nederlandse koloniale en post-koloniale literatuur, belicht vanuit de historische context, en in de Nederlandse en Belgische beschaving en literatuur van de 19e en 20e eeuw. Hij is de auteur van de gezaghebbende Du Perron-biografie E. Du Perron, het leven van een smalle mens (Amsterdam, Nijgh&Van Ditmar, 2005). Ook over Multatuli heeft hij geschreven. En hij schrijft gedichten: Lees verder »

Festival van de Franse film

In de regel weer ik reclame. Waar ligt de scheidslijn tussen reclame en informatie? Mocht het onderstaande reclame zijn, dan zeg ik: Une fois n’est pas coutume. Ik zelf beschouw het als broodnodige informatie. Nederland wordt overspoeld met rommel uit Amerika – niet alléén rommel, maar wel véél rommel. Nederlanders gaan er een raar en lelijk koeterengels (of anglo-dutch) van wauwelen. Hier moet een tegenwicht worden geboden. Laat het gewicht dat we op de andere schaal leggen een kunstexpressie zijn uit een ander taalgebied. Het Franse taalgebied. Hier Frans, daar Engels – ja, laat het een het ander opheffen, zodat we weer gewoon goed, netjes Nederlands gaan praten. En goed, netjes Nederlands heeft nooit Frans afgeleide zinswendingen en uitdrukkingen geschuwd. Enfin, dit is zomaar een gedachte. Neem het met een korrel zout (maar niet helemaal). Nee, als gezegd informatie: de Fransen maken prachtige films – films die buiten Frankrijk niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Spits daarom de oren en hoor wat ik rondbazuin: in Groningen, Amsterdam en Den Haag worden volgende week een serie Franse films vertoond die een enthousiast bezoek absoluut waard zijn. Hieronder volgt het persbericht dat de organisatoren mij toestuurden. Lees verder »

Gevoelens als koekjes bij de thee van oude tantes 3

Benno Barnard woont weliswaar vlakbij de grens die de sprekers van ons Nederdiets van de Franstaligen scheidt, maar zijn grote liefde betreft Engeland. Dit bracht hij op amusante en tegelijk zeer schilderachtige wijze tot uitdrukking in Een vage buitenlander (Atlas-Contact 2009). In Dagboek van ee n landjonker, dat deze herfst bij Atlas-Contact verschijnt, komt hij er op terug. Zoals blijkt uit het fragment dat hij opstuurde. We hebben er een klein feuilleton, in drie afleveringen, van gemaakt. Vandaag de derde en laatste aflevering. Schrijver in Frankrijk steekt met Benno Barnard het kanaal over, naar de witte kliffen van het oude Albion.

Dinsdag

Onderweg naar Londen. Joy rijdt. Vader Barnard heeft een welverdiende hoofdpijn, maar leest desondanks een oude boekenbijlage van The Daily Telegraph, die hij van Colin heeft gestolen. ‘With most of Europe in Adolf Hitler’s hands, Britain was in a grim predicament in 1941 but that year Collins, the publisher now known as HarperCollins, launched a remarkable series of social history books called Britain in Pictures. The books were designed to boost morale but perhaps also record the British way of life in case the Germans completed their European campaign by successfully crossing the English Channel.’ Lees verder »

Gevoelens als koekjes bij de thee van oude tantes 2

Benno Barnard woont weliswaar vlakbij de grens die de sprekers van ons Nederdiets van de Franstaligen scheidt, maar zijn grote liefde betreft Engeland. Dit bracht hij op amusante en tegelijk zeer schilderachtige wijze tot uitdrukking in Een vage buitenlander (Atlas-Contact 2009). In Dagboek van een landjonker, dat deze herfst bij Atlas-Contact verschijnt, komt hij er op terug. Zoals blijkt uit het fragment dat hij opstuurde. We hebben er een klein feuilleton, in drie afleveringen, van gemaakt. Vandaag de tweede aflevering. Schrijver in Frankrijk steekt met Benno Barnard het kanaal over, naar de witte kliffen van het oude Albion.

Maandag (onderweg naar Norfolk)

Zoals de zon aan het eind van een regenachtige middag het paars van een liturgisch gewaad kan aantrekken, of ’s avonds haar diepste rood over de velden kan uitgieten – een leeglopende halsopening na een onthoofding – zo begint ze haar ochtend boven Cambridgeshire als een hostie. Maar de nevels lossen op, en nu begint haar dans met de wolken. Ze wisselt voortdurend van partner. Woorden schieten me te binnen, ooit voor het eerst gelezen of gehoord in verband met Engelse zomerluchten: billowing clouds… obfuscating the sun… Waarachtig, geheel in strijd met mijn regenachtige karakter ben ik nu al 48 uur gelukkig, en vandaag, badend in dit superieure aprillicht, gelukkig op het euforische af! Lees verder »