Schrijver in Frankrijk

Antipoden

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Die winter had ik een oorontsteking. Ik was nog maar nauwelijks beter of ik moest me laten keuren voor het leger. Ik herinner me een mistroostig gebouw, ik geloof in Leidschendam, of anders in Rijswijk, een honderdtal tieners van ongeveer mijn leeftijd, en een jongen die bang was voor de obligate prik in je arm en die op een bed lag bij de verpleger omdat hij iedereen voor liet gaan. Een paar dagen later kwam de uitslag: afgekeurd. Vlag uit! Mijn moeder was minder opgetogen. De reden was namelijk dat ik te weinig woog. Een paar dagen later zaten we in de trein: Den Haag-Hollands Spoor – Brussel//Nachttrein Brussel – Ventimiglia. Mijn moeder had besloten dat ik bij zou eten. En waar doe je dat beter dan in Frankrijk? Twee weken lang. Mijn school maakte geen bezwaar. De bestemming was Menton, omdat het eind februari was, en omdat alleen aan de Riviera de zon scheen. Ook omdat je daar een pension had waar een oom en tante van mijn moeder geregeld de winter hadden uitgezeten. Het was daarom bekend terrein.

Madame La Joie

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Madame La Joie – zo noem ik haar maar. Ik kende haar niet, ik wist niets van haar af. Maar ik hoefde maar een conferentie in ons centrum bij te wonen, of daar zat ze, ergens in de zaal, altijd met een even verrukte glimlach. Niet dat die conferenties nu altijd zo vrolijk waren. Het ging over serieuze zaken, politiek, ethiek, milieu. Eigenlijk bleef ik het liefste thuis, maar dat kon niet. Ambtshalve moest ik erbij zijn. En daar zat ze dan, met haar glimlach. Ze zag eruit als iets dat het midden houdt tussen een ci-devant markiezin en een circusmadam. Een hoog kapsel, een gezicht vol verf, veel volume – volume onder meerdere lagen bonte stof. En toch was ze verre van ordinair, ze had beslist een zekere distinctie (zal ik haar voortaan ‘Madame de Lajoie’ noemen?). En dan was er vooral die glimlach… 

Laten we het eens anders doen

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Liesbeth verheugt zich elk jaar weer op die leuke dienst in het protestantse kerkje van La Luze. Een tweetalige dienst, Frans-Nederlands, waarvoor de plaatselijke protestantse kerk al sinds een paar jaar elke zomer de dominee van een buurgemeente uitnodigt, omdat die toevallig een Nederlander is. Een Nederlandse predikant die binnen de ‘Eglise protestante une de France’ zijn ambt uitoefent. En als hij daar dan staat, voorin in het kerkje, dan zie je aan hem dat hij er schik in heeft om weer eens in het Nederlands te kunnen bidden en preken.  Eerst alle teksten in het Frans, dan alles nog eens over in het Nederlands. Wat de dienst natuurlijk wel wat lang maakt – zeker voor vakantiegangers! Maar goed, er is geen avondmaal bij, dat is altijd weer zo’n twintig minuten gewonnen. Maar hij heeft gelijk, die dominee, al zit er maar een handjevol Fransen in de kerk en vallen ze in het niet naast de massale aanwezigheid van Nederlandse families, toch houden we vast aan het Frans. We zitten per slot van rekening in Frankrijk.

De laatste Egmond

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

We kennen elkaar nu al langer dan dertig jaar, de familie de L. en ik. Ik moet denken aan de eerste keer dat ik een borrel kwam drinken bij Jean-Hugues, de oudste zoon van Madame de L. Hij woont in een bijgebouw van het negentiende-eeuwse landhuis. Le pavillon wordt het genoemd. Jean-Hugues had voor zichzelf de eerste verdieping ingericht, typisch het onderkomen van een liefhebber van bergsport. Als het maar even kon, trok hij erop uit in de Pyreneeën, waarvan hij alle toppen had gedaan, en die voor hem geen geheimen meer hadden. Zijn passie was visvangen in bergbeken. Zijn flat – want zo mogen we het noemen – stond vol met visgerei, naast allerlei soortig bergbeklimmersmateriaal en voorts massa’s relieken: bijzondere stenen, gedroogde planten, gedroogde vissen… Toch was dat niet het enige wat je bij hem aantrof. Want er waren ook een paar stukken antiek bij waarvan het aspect mij als nogal vertrouwd voorkwam. “Herken je dit niet?” – vroeg Jean-Hugues. Hij wees me op een kussenkast op bollen poten, op een somber genrestuk in de stijl van Gerard Dou. “Ja…,” zei ik aarzelend. “Hollands!” verklaarde hij. “Ja,” zei ik, ditmaal vol overtuiging. En tegelijk verbaasd. Hoe kwam dat hier, bij de familie de L.? Zo helemaal aan de andere kant van Frankrijk, in het voorgebergte van de Pyreneeën? “Uit mijn familie, door een huwelijk met een Egmond.” Even terloops gezegd – waarna Jean-Hugues weer over een bergtocht begon. Ik raakte daarbij achterop, want dat ‘Egmond’ deed me dralen. Het had indruk op me gemaakt.

Uit de cyclus Brieven aan Danièle C.

Willem van Toorn is dichter, romancier en vertaler. Hij heeft vele werken op zijn naam staan. Voor de dichtbundels Het landleven (1981) en Eiland (1991) ontving hij respectievelijk de Jan Campertprijs en de Herman Gorterprijs. In 2010 ontving Van Toorn de Groenveldprijs van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit voor zijn bijdrage aan het debat over groene ruimte. In 2015 verschenen van hem een biografie van de uitgever Querido (Emmanuel Querido, een leven met boeken) en een essaybundel over Europese landschappen en de vrije markt, Zolang deze heuvels van aarde zijn, met foto’s door Ineke Holzhaus. Willem van Toorn overleed in de maand mei van het vorige jaar. Ineke Holzhaus stuurde me voor Schrijver in Frankrijk een nagelaten gedicht van hem, uit de cyclus Brieven aan Daniele C., onlangs uitgegeven door Atalanta Pers, in een bibliofiele uitgave. Binnenkort zal ook bij Querido een keuze uit Van Toorns gedichten verschijnen. Titel: ik maak je hierin aanwezig. Willem van Toorn bracht een groot deel van het jaar door in Frankrijk, in een dorpje in de Berry.