Sterren boven St Etienne
1 nov, 2017 Onderdeel van prosesColumn door Caspar Visser ’t Hooft
Ieder mens heeft zijn ‘jardin secret’ (geheime tuin), zeggen de Fransen. Ze doelen daarmee niet op een omheind stukje achtertuin waar niemand mag komen, wel op een plek, een oord, een landschap dat je in je herinnering koestert, waar je ook je verbeelding mee laat spelen, en waarmee je je zo innig verbonden voelt dat je alleen bij mensen die je bijzonder na staan er wel eens een toespeling op wil maken. Zo’n geheime tuin verwijst meestal naar een omgeving waar je in je vroege jeugd iets van puur geluk ondervond. Maar wanneer je deze zelfde omgeving jaren later weer eens opzoekt, wat blijkt hij dan schimmig en schraal vergeleken bij wat je er in je ziel van hebt gemaakt, vergeleken bij je geheime tuin! Een lege huls, de betovering is weg. Je kunt er daarom maar het beste met een wijde bocht omheen gaan. Mijn geheime tuin ligt ergens in de Alpen. Ik hoef er niet meer naar toe. Ik weet dat het een tegenvaller zou zijn. En toch is hiermee niet alles gezegd. Want mocht de omgeving zelf waarin je destijds zo gelukkig was ver zijn achtergebleven bij de geheime tuin die hij in je herinnering is geworden, dan geldt dat niet voor de dingen – het landschap, de huizen, de spraak en houding van de mensen – die er destijds, onderweg, op vooruit wezen. Lees verder »