1

Medaille-inflatie

29 apr, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Peter Hagtingius

Ik hoef in april maar even in de buurt te zijn of ik parkeer mijn niet zo’n bolide (Citroën 2 CV) ter hoogte van de Foire de Brignoles, de beroemde jaarmarkt in de gelijknamige stad in de Var, dit keer voor 89e keer georganiseerd. Van oorsprong een soort landbouwbeurs, maar inmiddels uitgegroeid tot een massa-evenement. Met kermisattracties en food-trucks, met proeverijen en de allernieuwste tractoren en helaas ook dieren. Die lijden onder het spektakel. Toevallig was ik er ditmaal toen de uitslag bekend werd gemaakt van de olijfolie-competitie. Een panel van ‘experts’, begreep ik, had 144 oliën geproefd en beoordeeld. Mede in aanmerking genomen dat ik in principe Italiaanse olijfolie prefereer boven Franse leek me dat een vrij kansloos sisyphus-klusje. De jury bleek zich er doorheen geslagen te hebben. En bekroonde niet minder 50 oliën met een medaille. Ik vond dat een beetje véél eremetaal. Hoe serieus moet je een zwaar overbevolkt ereschavot nemen? Lees verder »

Franse gemoedelijkheid, hoe lang nog?

20 apr, 2018 Onderdeel van politiques 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Er zijn dingen die tot voor kort geen prijs hadden. Dat was wanneer de postbode bij je langs kwam, niet alleen om wat vervelende bankrekeningafschriften in je postvak te schuiven, maar ook om een glaasje bij je te komen drinken. Voor vereenzaamde oude mensen, op een platteland dat leegloopt, was de komst van de postbode een gebeurtenis waar ze de hele ochtend naar uitzagen. Het ging niet zozeer om de post als wel om het gezellige praatje. En daarbij was de postbode echt niet te beroerd om even naar een lekkende kraan te kijken, of een zware butafles op te tillen. Veel Nederlanders hebben de afgelopen tijd naar Frankrijk de wijk genomen, omdat daar – in de provincie, althans – alle managementplannen van geprivatiseerde ex-staatsinstanties nog stuk liepen op een onzichtbare muur van stugge gemoedelijkheid. Ze vonden dat in Nederland deze gemoedelijkheid was verdwenen. Onder de huidige president Macron zal datgene wat ze in Nederland achter zich lieten hen in rap tempo inhalen. Goed, onder de vorige twee presidenten was de tendens al gezet, maar met Macron is alles in een stroomversnelling geraakt. Hij wil het land niet ‘hervormen’, zoals zijn voorgangers, hij wil het ‘transformeren’. Frankrijk moet worden de ‘Entreprise France’, met Macron als voorzitter van de raad van commissarissen. Wat vroeger gratis gebeurde, gewoon vanuit medemenselijkheid, is nu opeens marktwaar geworden: de Besloten Vennootschap La Poste (de Staat is nog steeds de grootste aandeelhouder, maar er wordt over gepraat hier verandering in te brengen) heeft zijn dienstenpakket uitgebreid, het omvat nu ook bezoeken en eventueel hulp aan oude mensen – tegen geld. Er zijn tarieven opgesteld. Als de Fransen Macron zijn ambtstermijn laten uitzitten, zal hij een Frankrijk achterlaten waaruit alle vrolijke, rommelige gemoedelijkheid is verdwenen. Lees verder »

De vaas van Vix

8 apr, 2018 Onderdeel van paysages 

Column door Michiel Hendryckx

In het noorden van Bourgondië is men al sinds de jaren 40 op zoek naar Keltische resten. Begin 1953 vermoedt men aan de hand van een concentratie steenresten dat er zich in de buurt van het dorpje Vix een grafkamer bevindt waarvan de bovenliggende grafheuvel reeds lang is afgegraven. Op 8 januari sneeuwt het. Niettegenstaande het barre weer wordt verder gezocht. Naar de avond toe houden twee van de drie gravers het voor bekeken. Maurice Moisson, de ongeletterde visionair van de groep, doet verder. In de eerste duisternis haalt hij iets boven dat naar zijn gevoel een bronzen paardenzadel is. Het is een van de twee handvatten van wat later de geschiedenis zal ingaan als de Vaas van Vix. De vaas is een bronzen krater of mengvat dat als gift werd bijgezet in het graf van een Keltische prinses of priesteres die niet ouder werd dan dertig jaar. Gezien de rijkdommen in het graf moet de vrouw van aanzien zijn geweest. Bij haar schedel vindt men een 480 gram wegende gouden diadeem die vermoedelijk haar hoofd als kroon omsloot. Het strak vormgegeven en aan de uiteinden minutieus bewerkte juweel is van een tijdloze gaafheid. Lees verder »

De hugenoot Gide

14 mrt, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De bossen rondom Versailles en Rambouillet waren in vroeger tijden jachtgebied van de Franse koningen. Sindsdien, tot lang na de ondergang van de monarchie, behielden de jachtpartijen in deze bossen een aristocratisch karakter. Ik sta voor een groot schilderij: Messe de St Hubert chez la duchesse d’Uzès à Rambouillet (vert. ‘Sint Hubertus-mis bij de hertogin van Uzès in Rambouillet’) – lees ik op een bordje. Op de voorgrond de ruggen van heren en dames in groene jachtkostuums. Verderop, in de diepte van het tableau, de wit-en-paarse rug van een priester voor een altaar. Iemand vertelt me dat deze hertogin van Uzès een markante persoonlijkheid was in het mondaine Parijs van de tweede helft van de 19e eeuw. Ze was de spil van een zeer gesloten coterie, royalistisch en ultra-katholiek. Ik zeg: “O…” De naam ‘Uzès’ roept bij mij heel iets anders op: een klein stadje in Zuid Frankrijk, in het departement van de Gard. Lees verder »

Oude auto’s

6 mrt, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Peter Hagtingius

Automobiles: jubeljaar 2018! Liefhebbers en bewonderaars van Franse auto’s hebben dit jaar heel wat te vieren en te herdenken. Gaat gebeuren op de jaarlijkse Autosalon in Parijs, 4-14 oktober. Ik zal er niet bij zijn, Parijs is een beetje ver, ik ben niet van de feesten en memorials en ik graaf liever als een archeoloog in mijn geheugen. Daar gaan we. De Citroën 2CV (Lelijke Eend) viert dit jaar zijn 70e verjaardag. Dat rechtvaardigt echt een feest, met champagne en al. Want die 2CV is volgens mij qua idee een stuk briljanter dan bijvoorbeeld de Concorde of de TGV, ik vind de Eend zo ongeveer het toppunt van Franse brille en innovatie. Gedateerd? Zal best, maar als je – nog voor de Tweede Wereldoorlog – als Citroën bedenkt dat er een extreem betaalbare volkswagen moet komen, waarmee je op de altijd (en nog vaak) zwaar geblesseerde weggetjes en paadjes van het platteland ook schadeloos eieren kunt vervoeren en dat lukt, dan ben je als autobouwer een Nobelprijs waard. Essentieel binnen het idee was trouwens ook dat je beschaafd met een hoed op achter het stuur moest kunnen zitten. Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »