1

De hugenoot Gide

14 mrt, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De bossen rondom Versailles en Rambouillet waren in vroeger tijden jachtgebied van de Franse koningen. Sindsdien, tot lang na de ondergang van de monarchie, behielden de jachtpartijen in deze bossen een aristocratisch karakter. Ik sta voor een groot schilderij: Messe de St Hubert chez la duchesse d’Uzès à Rambouillet (vert. ‘Sint Hubertus-mis bij de hertogin van Uzès in Rambouillet’) – lees ik op een bordje. Op de voorgrond de ruggen van heren en dames in groene jachtkostuums. Verderop, in de diepte van het tableau, de wit-en-paarse rug van een priester voor een altaar. Iemand vertelt me dat deze hertogin van Uzès een markante persoonlijkheid was in het mondaine Parijs van de tweede helft van de 19e eeuw. Ze was de spil van een zeer gesloten coterie, royalistisch en ultra-katholiek. Ik zeg: “O…” De naam ‘Uzès’ roept bij mij heel iets anders op: een klein stadje in Zuid Frankrijk, in het departement van de Gard. Lees verder »

Oude auto’s

6 mrt, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Peter Hagtingius

Automobiles: jubeljaar 2018! Liefhebbers en bewonderaars van Franse auto’s hebben dit jaar heel wat te vieren en te herdenken. Gaat gebeuren op de jaarlijkse Autosalon in Parijs, 4-14 oktober. Ik zal er niet bij zijn, Parijs is een beetje ver, ik ben niet van de feesten en memorials en ik graaf liever als een archeoloog in mijn geheugen. Daar gaan we. De Citroën 2CV (Lelijke Eend) viert dit jaar zijn 70e verjaardag. Dat rechtvaardigt echt een feest, met champagne en al. Want die 2CV is volgens mij qua idee een stuk briljanter dan bijvoorbeeld de Concorde of de TGV, ik vind de Eend zo ongeveer het toppunt van Franse brille en innovatie. Gedateerd? Zal best, maar als je – nog voor de Tweede Wereldoorlog – als Citroën bedenkt dat er een extreem betaalbare volkswagen moet komen, waarmee je op de altijd (en nog vaak) zwaar geblesseerde weggetjes en paadjes van het platteland ook schadeloos eieren kunt vervoeren en dat lukt, dan ben je als autobouwer een Nobelprijs waard. Essentieel binnen het idee was trouwens ook dat je beschaafd met een hoed op achter het stuur moest kunnen zitten. Lees verder »

Het tapijt van Bayeux

1 mrt, 2018 Onderdeel van paysages 

Column door Michiel Hendryckx

De vrouw op de foto is Fanny Garbe. Ze is verantwoordelijk voor de communicatie van het museum van het Tapijt van Bayeux. Ze doet haar best eruit te zien als een geïnteresseerde toerist. Fotograferen was geen probleem. Als ik maar een halfuur voor openingstijd kwam, zodat er geen bezoekers in beeld kwamen. Daags voor Kerstmis werden ze in Bayeux op de hoogte gebracht. Nauwelijks drie weken later zou president Emmanuel Macron tijdens een bezoek aan Londen de Britten verrassen met het voorstel om het net geen duizend jaar oude tapijt uit te lenen. Een genereuze en – vooral in volle Brexit – symbolisch geladen geste. Het Tapijt van Bayeux vertelt in wezen het verhaal van de geboorte van Groot-Brittannië als Europese natie. Hoe in september 1066 de Normandische hertog Willem met een troepenmacht in Zuid-Engeland aan land gaat, bij Hastings het leger van koning Harold verslaat en zich in Westminster Abbey tot koning van Engeland laat kronen. Lees verder »

Gepasseerd station

23 feb, 2018 Onderdeel van politiques 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Emmanuel Macron heerst over Frankrijk alsof het land een bedrijf is. Hij heeft in tegenstelling tot zijn voorgangers nooit aan lokale politiek gedaan. De Fransen zeggen, letterlijk vertaald: hij heeft zich nooit aan de dagelijkse realiteit van de gewone man ‘geschuurd’. Hij heeft een flitscarrière achter de rug van bankier. Hij speelt daarnaast een beetje voor filosoof, maar wie daar nog intrapt is een idioot. Hij is een schoolvoorbeeld van de technocraat die vers van een van de Franse elitescholen (‘Grandes Ecoles’) op de top van een bedrijf of staatsinstelling wordt gedropt, in zijn geval de ‘Entreprise France’. Sinds zijn intronisatie heeft hij het land aan een schoktherapie onderworpen. Frankrijk moet attractief worden voor buitenlandse bedrijven en multinationals, opdat ze zich in het land komen vestigen. Maar hiervoor moeten de arbeidsvoorwaarden worden versoepeld, flexibiliteit is het grote woord (of – hypocriet: ‘flexisécurité’). En voorzieningen die tot dusver de staat voor zijn rekening nam, worden aangeboden als marktwaar waar handige jongens rijk van kunnen worden. Kortom, we privatiseren wat los en vast zit. Het nieuwste betreft de spoorwegen. Allerlei lokale lijntjes staan plotseling op de helling. Te weinig rendement. En nu dreigt een project waardoor aan een van de meest opvallende treinstations van de wereld de oude glorie zou worden teruggegeven in het water te vallen. Ik heb het over het station van Canfranc. Lees verder »

Vijf suikerbroden

11 feb, 2018 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Betje Wolff, we hebben allemaal van haar gehoord. Maar wie heeft ooit iets van haar gelezen? Ik in ieder geval niet. Betje Wolff – o ja! En Aagje Deken. Tot zover reikt onze kennis, twee vrouwen die lang geleden romannetjes schreven, samen, en die nog steeds in de officiële Geschiedenis van de Nederlandse literatuur worden genoemd. Wie kent de titel van hun meest gelezen en bewierookte werk? Ja, dat weet ik wel: De geschiedenis van Sara Burgerhart. Betje en haar grote vriendin Aagje kwamen mij altijd voor als twee muffe burgerjuffrouwen die moralistische verhaaltjes schreven in een stijf, houterig Nederlands, pinnige blauwkousen met opinies daarenboven. Misschien kwam dat alleen al door die titel, ‘Burgerhart’. Of door het beeld dat ik me maak van de tijd waarin ze leefden, het einde van de pruikentijd, een periode van verval en verstarring. De bruisende Gouden Eeuw was al lang verleden tijd. Ik lees een korte biografie van Betje Wolff, en ik merk dat ik me grondig had vergist. Het leven van Betje was veelbewogen, in haar denken was ze allesbehalve duf en dogmatisch, haar schrijfstijl is puntig en levendig. Ze was politiek geëngageerd, in 1787 omhelsde ze de zaak van de patriotten, reden waarom ze in dat jaar Nederland verliet. Ze vestigde zich in Frankrijk, waar ze een paar jaar later ternauwernood aan de guillotine ontsnapte: het klootjesvolk van Lyon – de sansculottes – hadden bij haar thuis vijf suikerbroden ontdekt! Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »