Schrijver in Frankrijk

Hongaarse

Column door Peter Hagtingius

Hét dorpsgeheim onthuld! Zo’n twee jaar geleden verkaste ik van een Provençaals dorp naar een kleiner gehucht, 5 kwartier verderop, dieper of eigenlijk hoger in de Var, verder weg van Le Grand Bleu met zijn toerisme-terror. Die verhuizing was emotioneel lastig. Mijn hele bestaan in Zuid-Frankrijk was begonnen in het dorpje dat ik achterliet. Ik kende er na de inburgeringscursus die een paar jaar in beslag had genomen, zo ongeveer iedereen. Ik wist wie bij wie hoorde, wat helemaal niet zo moeilijk was toen ik doorhad dat er een ‘moeder van alle kinderen’ de scepter zwaaide. Dat was ze natuurlijk niet, moeder van alle kinderen, ik had haar die bijnaam gegeven toen ik snapte dat ze matrone van de grote familie was die het dorp buiten het gekozen gezag om bestuurde. Met hulp van de koude kant, veel aangetrouwde schoonzonen en –dochters, die hun plekje in de gemeenschap in een mum van tijd veroverden. Lees verder »

Madame La Joie

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Madame La Joie – zo noem ik haar maar. Ik kende haar niet, ik wist niets van haar af. Maar ik hoefde maar, in ons centrum, een conferentie bij te wonen, of daar zat ze, ergens in de zaal, altijd met een even verrukte glimlach. Niet dat die conferenties nu altijd zo feestelijk waren. Het ging over serieuze zaken, politiek, ethiek, milieu. Eigenlijk bleef ik het liefste thuis, maar dat kon niet. Ambtshalve moest ik van de partij zijn. En daar zat ze dan, met haar glimlach. Ze zag eruit als iets dat het midden houdt tussen een prerevolutionaire markiezin en een circusmadam. Een hoog kapsel, een gezicht vol verf, het geheel tamelijk volimuneus – volume gewikkeld in meerdere lagen bonte stof. En toch was ze verre van ordinair, ze had beslist een zekere distinctie (zal ik haar voortaan Madame de Lajoie noemen?). En dan was er vooral die glimlach – ja, en maar glimlachen…  Lees verder »

Droomvrouw

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011) en Augustusland (2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en twee jaar geleden verscheen de roman De jacht op de klaproos. Vorig jaar kwam een bundel korte verhalen uit: Zondagavondbuurt. Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

Het bloed kruipt…

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Jacob van Loo was een gevestigde naam binnen de Amsterdamse schilderswereld. Het schilderen van mythologische taferelen hoorde bij het vak, dat vond altijd aftrek. Jacob had een duidelijke voorkeur voor vrouwelijk haast-naakt: een wulpse Danaé, moeder van Perseus, een Ariane met blote borsten, dansende bacchanten. Toen hij opdracht kreeg voor een Bijbels tafereel, koos hij voor Bathseba, de vrouw die koning David verleidde. Ook de machtigen van de toenmalige Republiek hadden de weg naar zijn atelier op de Rozengracht gevonden. Van Jacob zijn portretten bewaard van de stadhouder van Friesland, Willem Frederik van Nassau-Dietz, van Johan Huydecoper, heer van Maarsseveen, van Johan Ortt, van kasteel Nijenrode, en van zijn vrouw Luctretia Boudaen. In 1660 stak hij tijdens een kroegruzie een mes in de buik van een man genaamd Henk Breda. Deze man stierf aan de gevolgen. Over Jacob werd het doodsvonnis uitgesproken. Hals over kop vluchtte hij met zijn familie uit de stad, hij was voorgoed uit de Republiek verbannen. Hij begaf zich naar Parijs, waar hij met open armen werd ontvangen, en waar hij binnen de kortste keren zich op nog groter aanzien kon laten voorstaan dan hij ooit in Holland had genoten. Hij werd de stamvader van een beroemde Franse schildersdynastie, les peintres Van Loo. Lees verder »

Veuillez agréer…

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Je moet met de tijd meegaan. O? – zeg ik: waarom eigenlijk? Trouwens, weten jullie wel waar jullie het over hebben wanneer jullie deze grootste-banaliteit-van-de-wereld napraten? Wat is de tijd? Zijn dat een stelletje hipsters met brillen en baarden die in open-spaces in Silicon Valleys, en wat nog meer, rondhuppelen en daar allemaal draadloze prutsdingetjes verzinnen, ten bate van het idool genaamd communicatie. Ik besluit stil te staan. Want voor we verder meegaan met de tijd en met communiceren is het de hoogste tijd dat we eens goed nadenken over goede manieren. Bijvoorbeeld: tot twintig jaar geleden schreven we brieven, we schrijven nu mails. Aan het schrijven van brieven waren vaste regels verbonden, vrucht van eeuwen schaven en beschaven. Regels bestemd om uitdrukking te geven aan een juiste verhouding tussen de mensen, een heilzaam evenwicht tussen nabijheid en afstand. Het fenomeen email heeft hierin grote verwarring gebracht. Lees verder »