Schrijver in Frankrijk

Een prins in zijn ruïne

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Zo, nu kan erover schrijven, ik lees dat het kasteel wordt gerestaureerd. Zolang het nog een geheimzinnige ruïne was, stond ik het mezelf niet toe er gewag van te maken. Uit angst de ruïne onder de aandacht te brengen. Ik zag al hele mensenmassa’s in shortjes et basketbalpetten het half overgroeide pad door het bos naar boven lopen – ja, en bovengekomen maken ze roze bubbels met hun kauwgom, of zeggen ze “nou, nou.” Nee, niemand mocht ervan weten, van die hoge, witte façade die plotseling boven de kronkelweg langs het riviertje de Céou oprijst: in plaats van ramen vierkanten gaten, geen dak, aan weerszijden hoog opschietende schoorstenen. Een flits – en het is weer weg. Je moet het weten. Ik wist het, maar wilde dit niet delen. Nu wel. Het kasteel wordt gerehabiliteerd, weg het geheim. Lees verder »

Een Fabius die deugt

Column door Peter Hagtingius

Ik ben allerminst zo’n getikte francofiel, ik verblijf alleen maar in dit gehandicapte land omdat mijn echtgenote nergens anders wil wonen. Dus ja, ‘follow the leader’, er is geen alternatief. En ik moet toegeven dat het te doen is, wonen in de Provence. Behalve in het hoogseizoen als de trieste massa van té beknopt textiel en artistiek gedachte strohoeden luidruchtig vakantie komt vieren. Altijd weer opgelucht als het 1 september is. Dan zijn we weer onder ons, het toeristisch tuig van de richel is opgerot. Heel soms ben ik zelfs wel een beetje trots op Frankrijk. Dezer dagen bijvoorbeeld want ‘Les Sages’ (de Wijzen) van de Conseil Constitutionel hebben in een oordeel met betrekking tot migranten de betekenis van ‘fraternité’ (broederschap) in de republikeinse slogan ‘liberté, égalité, fraternité’ nog maar weer eens benadrukt. In concreto: het is de uitvoerende macht voortaan verboden mensen te vervolgen die zonder winstoogmerk migranten een handje helpen. Lees verder »

Hongaarse

Column door Peter Hagtingius

Hét dorpsgeheim onthuld! Zo’n twee jaar geleden verkaste ik van een Provençaals dorp naar een kleiner gehucht, 5 kwartier verderop, dieper of eigenlijk hoger in de Var, verder weg van Le Grand Bleu met zijn toerisme-terror. Die verhuizing was emotioneel lastig. Mijn hele bestaan in Zuid-Frankrijk was begonnen in het dorpje dat ik achterliet. Ik kende er na de inburgeringscursus die een paar jaar in beslag had genomen, zo ongeveer iedereen. Ik wist wie bij wie hoorde, wat helemaal niet zo moeilijk was toen ik doorhad dat er een ‘moeder van alle kinderen’ de scepter zwaaide. Dat was ze natuurlijk niet, moeder van alle kinderen, ik had haar die bijnaam gegeven toen ik snapte dat ze matrone van de grote familie was die het dorp buiten het gekozen gezag om bestuurde. Met hulp van de koude kant, veel aangetrouwde schoonzonen en –dochters, die hun plekje in de gemeenschap in een mum van tijd veroverden. Lees verder »

Droomvrouw

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011) en Augustusland (2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en twee jaar geleden verscheen de roman De jacht op de klaproos. Vorig jaar kwam een bundel korte verhalen uit: Zondagavondbuurt. Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

Het bloed kruipt…

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Jacob van Loo was een gevestigde naam binnen de Amsterdamse schilderswereld. Het schilderen van mythologische taferelen hoorde bij het vak, dat vond altijd aftrek. Jacob had een duidelijke voorkeur voor vrouwelijk haast-naakt: een wulpse Danaé, moeder van Perseus, een Ariane met blote borsten, dansende bacchanten. Toen hij opdracht kreeg voor een Bijbels tafereel, koos hij voor Bathseba, de vrouw die koning David verleidde. Ook de machtigen van de toenmalige Republiek hadden de weg naar zijn atelier op de Rozengracht gevonden. Van Jacob zijn portretten bewaard van de stadhouder van Friesland, Willem Frederik van Nassau-Dietz, van Johan Huydecoper, heer van Maarsseveen, van Johan Ortt, van kasteel Nijenrode, en van zijn vrouw Luctretia Boudaen. In 1660 stak hij tijdens een kroegruzie een mes in de buik van een man genaamd Henk Breda. Deze man stierf aan de gevolgen. Over Jacob werd het doodsvonnis uitgesproken. Hals over kop vluchtte hij met zijn familie uit de stad, hij was voorgoed uit de Republiek verbannen. Hij begaf zich naar Parijs, waar hij met open armen werd ontvangen, en waar hij binnen de kortste keren zich op nog groter aanzien kon laten voorstaan dan hij ooit in Holland had genoten. Hij werd de stamvader van een beroemde Franse schildersdynastie, les peintres Van Loo. Lees verder »