Schrijver in Frankrijk

Terras aan de Pont d’Espagne

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Zijn oeuvre is indrukwekkend. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011), Augustusland (2013), De jacht op de klaproos (2016) en De wereld als leugen (2018). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

Météo

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker, acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was, en in 2015 Bovengronds. Haar bundel Blijven en weggaan kwam in december 2016 uit. De cyclus De tuin van Nolde die daarin voorkomt werd bekroond met de Hofvijverpoëzieprijs. In oktober 2018 verscheen bij Ambo/Anthos haar eerste roman: Geef mijn vader. Lees verder »

Schrijver na Frankrijk

Column door Michael Berg

Ooit hadden mijn vrouw en ik twee huizen. Een in Nederland en een in Frankrijk. Een ‘fermette’ in de Creuse. Weinig huis, veel schuren en vooral heel veel grond. Anna en ik brachten er jarenlang onze vakanties door. Iedere keer knapten we het huis een beetje op. Een nieuw dak, gevoegde muren, ramen met dubbel glas, nieuwe luiken, een design houtkachel die het hele huis verwarmde. Zo werd het een echt huis.

‘Wil je niet nog ooit een boek schrijven?’ vroeg Anna op een dag.

Ik knikte. Een boek schrijven stond inderdaad nog op mijn bucketlijst.

‘Dan gaan we weg uit Nederland,’ zei ze, ‘en gaan we in Frankrijk wonen.’ Lees verder »

Johnny

Column door Michiel Hendryckx

Amper twee jaar na zijn dood hebben de Fransen nog altijd niet genoeg van Johnny Hallyday. Een paar weken geleden werd in Toulouse een plein naar hem genoemd. Over enkele maanden volgt Marseille met een laan en in het warenhuis in Verdun tel ik elf recent uitgegeven boeken over het fenomeen. Het succes van de zanger is al mijn leven lang een raadsel. Lees verder »

La pipe

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Van de zomer stopte er zo’n dikke Peugeot voor het caféterras. Kenteken 75 en wisten: o jee, Parijs! Op zich niks bijzonders. We laten die invasie van eigenaardig volk gelaten over ons heen komen en het wordt altijd wel weer een keertje september. En we weten hoe we de Parijzenaar op z’n plek moeten attenderen. Maar een detail trok onze aandacht. Er stapte een monsieur uit die pijp rookte! La pipe, het trof ons als een fenomeen uit een beduimeld stripalbum. Zoiets hadden we al jaren niet meer live gezien. In ons dorp rookt iedereen, de tabac is de best scorende commerce, maar om pijptabak zou je er tevergeefs vragen. Ik dacht meteen aan de Parijse commisaris Maigret van Georges Simenon, altijd aan de pijp. Die Peugotist leek qua uitgebotte verschijning ook wel een beetje op Maigret zoals Simenon hem in zijn boeken tekent. Lees verder »