Column door Michiel Hendryckx
Amper twee jaar na zijn dood hebben de Fransen nog altijd niet genoeg van Johnny Hallyday. Een paar weken geleden werd in Toulouse een plein naar hem genoemd. Over enkele maanden volgt Marseille met een laan en in het warenhuis in Verdun tel ik elf recent uitgegeven boeken over het fenomeen. Het succes van de zanger is al mijn leven lang een raadsel. Lees verder »
Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin
Dag Julia,
Van de zomer stopte er zo’n dikke Peugeot voor het caféterras. Kenteken 75 en wisten: o jee, Parijs! Op zich niks bijzonders. We laten die invasie van eigenaardig volk gelaten over ons heen komen en het wordt altijd wel weer een keertje september. En we weten hoe we de Parijzenaar op z’n plek moeten attenderen. Maar een detail trok onze aandacht. Er stapte een monsieur uit die pijp rookte! La pipe, het trof ons als een fenomeen uit een beduimeld stripalbum. Zoiets hadden we al jaren niet meer live gezien. In ons dorp rookt iedereen, de tabac is de best scorende commerce, maar om pijptabak zou je er tevergeefs vragen. Ik dacht meteen aan de Parijse commisaris Maigret van Georges Simenon, altijd aan de pijp. Die Peugotist leek qua uitgebotte verschijning ook wel een beetje op Maigret zoals Simenon hem in zijn boeken tekent. Lees verder »
Column door Caspar Visser ‘t Hooft
Mijn moeder ergerde zich aan de karikatuur die veel Nederlanders van Fransen maken, die van kleine boertjes die de hele dag in een café rondhangen en zich daar volzuipen met wijn. Mijn moeder kende het land goed, in 1950 raakte ze erop verliefd, dat was toen ze als jong meisje van drieëntwintig een jaar lang in Parijs aan het Ecole du Louvre studeerde. Sindsdien kwam ze er geregeld, temeer omdat halverwege diezelfde decade haar ouders huisjes kochten in de Dordogne, om daar vervolgens ieder jaar van april tot oktober te verblijven. Van het Frankrijk van die jaren kunnen we ons nauwelijks meer een voorstelling maken. Mijn moeder vertelde er zo nu en dan over, mondeling, of anders in brieven, mails… Lees verder »
Column door Caspar Visser ‘t Hooft
We hadden het niet zo goed beseft, maar het vakantiehuis dat we die zomer huurden was het bijgebouw van een kasteel. Om precies te zijn, het was de oorspronkelijke keuken ervan. Vroeger werden in dat bijgebouw de gerechten voor de kasteelheerlijke tafel bereid. Goed, het kasteel lag dan wel op een steenworp afstand, maar toch – wanneer het regende, hagelde, sneeuwde, hoe deden ze het dan? Wikkelden ze de schotels en soepkommen in warme doeken? Haastten ze zich voort onder paraplus? Hebben we dit destijds aan Madame de L. gevraagd? Vast, maar ik kan me het antwoord niet meer herinneren. Want we waren al gauw op goede voet met de châtelaine en haar familie. En we zijn altijd bevriend gebleven. Van die eerste zomer herinner ik me wel haar antwoord op een andere vraag. We vroegen naar haar oudste zoon, die afwezig was. Een hoogvlieger was hij blijkbaar niet. Dat maakten we op uit het verontschuldigende glimlachje van Madame. Maar – en nu komt het: hij was ambtenaar. Hij zat in de fonction publique. En dit werd gezegd op een toon alsof hier alles mee was gered. Want ja, in oude families werd tot voor kort – en wordt misschien hier en daar nog steeds – dienst in overheidsverband nobeler geacht dan zelfstandig ondernemen en geld maken. Sla daar dat mooie en ook grappige boek van de Franse succes-auteur Jean d’Ormesson maar op na, Au plaisir de Dieu. Dan lees je hoe de oude hertog neerkijkt op de energieke, ondernemende, opportunistische familie Rémy-Michault omdat dat mensen zijn die geld maken (hij heeft er één woord voor: canaille). En wat een klap voor hem wanneer een lid van zijn oeroud geslacht met een dochter van die nouveau riche mensen in het huwelijk treedt. Lees verder »
Column door Peter Hagtingius
Voor zover mijn bronnen in het café weten, werd er in 1352 voor het laatst iemand vermoord in het Provençaalse gehucht waar ik verblijf. Een eigentijdse onderzoeksjournalist zou achterhalen of het slachtoffer inderdaad een monnik was die zijn pij niet kon aanhouden, ‘fact-checking’. De stofjas van een archivaris staat me niet en we zijn al een tijdje verder. Ik doe het maar met wat iedereen voor waar aanneemt, de affaire lijkt me trouwens verjaard. Gelet op het algeheel gevoel in het dorpje dat we niet nóg en alweer een moord kunnen gebruiken, zag ik op tegen de komst mijn goede vriend Hendrik Jan Korterink. Lees verder »
