Schrijver in Frankrijk

Oranje

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Vanavond zal voor heel de wereld de kleur oranje opeens erg in het oog springen. Maar waar komt dat oranje toch vandaan? Waarom zijn de bovenlijven van die jongens, die daar op dat Zuid Afrikaanse veld achter een bal lopen te hollen, in het oranje gestoken? En waarom al die oranje geverfde neuzen in de tribunes en die oranje pruiken en punthoedjes ? Omdat oranje de nationale kleur is van Nederland. Omdat ons koningshuis het ‘Oranjehuis’ heet. Goed, maar waarom? Omdat onze vorsten de titel prins van Oranje voeren, iets wat ze daaraan hebben te danken dat ze lange tijd (sinds 1705 niet meer) souvereine vorsten waren van het Zuid-Franse stadje Orange. Oké – fijn ons eraan te hebben herinnerd, maar waar komt die naam Orange dan vandaan? Heeft het iets met de kleur oranje te maken, en met sinaasappels ( in het Frans oranges) ? Nee, niets. Het heeft daar oorspronkelijk helemaal niets mee te maken. Het is pas achteraf dat de band tussen de stadsnaam Orange en de kleur oranje is gelegd, de twee woorden hebben volkomen verschillende achtergronden. Het woord oranje in de zin van ‘kleur oranje’ komt van het Franse woord voor sinaasappel, orange, dat op zijn beurt is afgeleid van het Arabische woord narandj. De stad Orange daarentegen heeft zijn naam te danken aan het riviertje dat even ten noorden van de agglomeratie vanuit het massief van de Ventoux kalmpjes (en soms – na stortbuien – woest) richting Rhône stroomt. Dit riviertje heet nu de Aygues, lang geleden heette het de ‘Araus’. Lees verder »

Maintenant, c’est trop tard!

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Het kasteel van Grignan is een van de grootste toeristische trekpleisters in de Drôme provençale. De ligging is prachtig. Op het uitgestrekte terras waan je je op een springplank. Het stadje ligt ver beneden. Je hoeft maar tot de stenen balustrade door te lopen en je kunt zo in het zwembad van de blauwe bergen in de verte duiken. Ook bloeit tot begin juli de lavendel. Plekken paarsblauw in het patchwork-dekbed dat beneden in de zon ligt te luchten. Lees verder »

André de Richaud

Daniel Cunin, die Nederlands proza in het Frans vertaalt, schreef een nawoord bij de roman van de Provençaalse auteur André de Richaud “La douleur“, waarvan in 1995 een Nederlandse vertaling verscheen (“De Wonde”, vertaler Jan Pieter van der Sterre, uitgever De Bezige Bij). Daniel Cunin was het ermee eens: dit nawoord mag nog eens onder de aandacht worden gebracht. De roman verdient meer bekendheid. Lees verder »

Verpeste vakantie

Zo, voor iedereen was de voorjaarsvakantie een verpeste vakantie. Voor de Fransen, in april, omdat er treinstakingen waren en as in de lucht. Voor de Nederlanders, de eerste twee weken van mei, omdat het regende en regende en nog eens regende en – we kijken ’s morgens door het raam – ach lieve hemel! – nog eens regende. Niets zo triest als een mistige, viezig doorweekte Provence wanneer het regent. Daarvoor is die streek niet gemaakt. Lees verder »

Autobus

Column door Dick DijsZo, eindelijk! De autobus van Henri is vertrokken of beter gezegd: de overblijfselen van de bus van Henri zijn weg, met een takelwagen opgeruimd door een in schroot handelende manouche (argot voor zigeuner – in het officiële Frans ‘gens du voyages’ (reizigers) genoemd – een beleefde term voor zwervers). Het vertrek van de bus is stiller verlopen dan zijn aankomst, ruim tien jaar geleden. Henri had het vehikel cadeau gekregen van een bevriende busondernemer uit een nabij gelegen stadje, die het vanwege ouderdomsslijtage had afgedankt, er eigenlijk mee in zijn maag zat en dus blij was dat hij er van af kon. Het ding kreeg een prominente plaats naast de jeu de boules van Henri, onder een grote eik en duidelijk in het zicht van overbuurman Jojo, wie dat helemaal niet aanstond en die dat niet onder stoelen en banken stak. Lees verder »