Schrijver in Frankrijk

Wandelingen

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Sinds ik in Frankrijk woon heb ik (met hond) wat afgewandeld! Misschien aardig om de wandelplekken die mijn voorkeur hadden eens de revue te laten passeren. Ik had natuurlijk als titel ‘mijn wandelingen’ kunnen zetten. Ik weet het, het is erg van deze tijd om het aldoor maar over ‘mijn’ dit of dat te hebben (‘mijn dieet,’, ‘mijn vakanties’, ‘mijn interieur’, ‘mijn verhaal’, ‘mijn waarheid’…). Daarmee suggerend dat horden mensen niets anders doen dan ernaar smachten te weten hoe je aan dit ‘mijn’ dit-of-dat bent gekomen. ‘Mijn’ – dat wil zeggen ‘van mij’, exclusief van mij, en niet van een ander – lekker niehiet! Want als ze het dan weten (zodat wat ik doe of consumeer zij ook kunnen doen of consumeren), dan hebben ze het gevoel dat iets van mijn heerlijke zelfgenoegzame exclusiviteit op hen overspringt. Want wat van iedereen is, dat is van niemand. Afijn, een merkwaardige logica, we hebben er allemaal een tik van de molen van meegekregen. Wat ik bij anderen doe, namelijk proberen in hun ‘mijn’ te delen, wil ik ook dat anderen bij mij doen: ik wil dat ze naar me loeren om de toverformule te ontdekken die van mij zo’n met-mezelf-tevreden, zelfgenoegzaam wezen maakt. Ik wil dat ze naar me loeren, veronderstel dat ze naar me loeren, en ik blaas me heerlijk op, ik ben een ongelooflijk bijzonder mens (I’m so special!) – wat een kul! Ze loeren niet naar je, en als ze naar je loeren, dan loeren ze niet méér naar jou dan jij dan jij naar hen loert. Nee, wanneer ik wandelingen maak, dan heb ik het niet over ‘mijn’ wandelingen. Wandelingen zijn nooit exclusief. Wie wandelt wil niet exclusief zijn. Alsjeblieft niet! Ski-boarden op een stuk elastiek, elastiek-springen op een surfplank zijn dat (zogenaamd) wel – ‘joh, dat is nou mijn sport’- wandelen is heerlijk rustig doen wat iedereen doet. Je hoeft niets te bewijzen, je hoeft niemand te benijden, gewoon je ene been voor het andere zetten – en laat de dingen maar komen… Lees verder »

Oranje

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Vanavond zal voor heel de wereld de kleur oranje opeens erg in het oog springen. Maar waar komt dat oranje toch vandaan? Waarom zijn de bovenlijven van die jongens, die daar op dat Zuid Afrikaanse veld achter een bal lopen te hollen, in het oranje gestoken? En waarom al die oranje geverfde neuzen in de tribunes en die oranje pruiken en punthoedjes ? Omdat oranje de nationale kleur is van Nederland. Omdat ons koningshuis het ‘Oranjehuis’ heet. Goed, maar waarom? Omdat onze vorsten de titel prins van Oranje voeren, iets wat ze daaraan hebben te danken dat ze lange tijd (sinds 1705 niet meer) souvereine vorsten waren van het Zuid-Franse stadje Orange. Oké – fijn ons eraan te hebben herinnerd, maar waar komt die naam Orange dan vandaan? Heeft het iets met de kleur oranje te maken, en met sinaasappels ( in het Frans oranges) ? Nee, niets. Het heeft daar oorspronkelijk helemaal niets mee te maken. Het is pas achteraf dat de band tussen de stadsnaam Orange en de kleur oranje is gelegd, de twee woorden hebben volkomen verschillende achtergronden. Het woord oranje in de zin van ‘kleur oranje’ komt van het Franse woord voor sinaasappel, orange, dat op zijn beurt is afgeleid van het Arabische woord narandj. De stad Orange daarentegen heeft zijn naam te danken aan het riviertje dat even ten noorden van de agglomeratie vanuit het massief van de Ventoux kalmpjes (en soms – na stortbuien – woest) richting Rhône stroomt. Dit riviertje heet nu de Aygues, lang geleden heette het de ‘Araus’. Lees verder »

Maintenant, c’est trop tard!

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Het kasteel van Grignan is een van de grootste toeristische trekpleisters in de Drôme provençale. De ligging is prachtig. Op het uitgestrekte terras waan je je op een springplank. Het stadje ligt ver beneden. Je hoeft maar tot de stenen balustrade door te lopen en je kunt zo in het zwembad van de blauwe bergen in de verte duiken. Ook bloeit tot begin juli de lavendel. Plekken paarsblauw in het patchwork-dekbed dat beneden in de zon ligt te luchten. Lees verder »

André de Richaud

Daniel Cunin, die Nederlands proza in het Frans vertaalt, schreef een nawoord bij de roman van de Provençaalse auteur André de Richaud “La douleur“, waarvan in 1995 een Nederlandse vertaling verscheen (“De Wonde”, vertaler Jan Pieter van der Sterre, uitgever De Bezige Bij). Daniel Cunin was het ermee eens: dit nawoord mag nog eens onder de aandacht worden gebracht. De roman verdient meer bekendheid. Lees verder »

Verpeste vakantie

Zo, voor iedereen was de voorjaarsvakantie een verpeste vakantie. Voor de Fransen, in april, omdat er treinstakingen waren en as in de lucht. Voor de Nederlanders, de eerste twee weken van mei, omdat het regende en regende en nog eens regende en – we kijken ’s morgens door het raam – ach lieve hemel! – nog eens regende. Niets zo triest als een mistige, viezig doorweekte Provence wanneer het regent. Daarvoor is die streek niet gemaakt. Lees verder »