Schrijver in Frankrijk

Europese normen

Column door Dick Dijs

De letters op de fraaie, oude gevel zijn deels afgebladderd en voor het overige sterk verbleekt. Maar de naam is nog wel leesbaar: Hôtel l’Union. Op dit uur is de bar nog leeg. De duikbuikige en (daarom?) goedmoedige patron zwiept zijn witlinnen glazendoek over de schouder en tapt mij vakbekwaam een ‘demi’. We bespreken het mooie weer en de rust van het stadje en de komende regionale verkiezingen. Op het voorterras nemen twee Engelse paren plaats onder een van de vele parasols. De patron probeert bij de levering van hun bestelling een praatje te maken, maar hij is gauw terug: zijn gasten spreken geen woord Frans en hij nauwelijks Engels en dan ben je gauw uitgekletst. Wij vervolgen ons praatje en als ik bij mijn tweede biertje vraag of ik er kan overnachten, lijkt zijn gedaante opeens te krimpen – een mooie soufflé die inzakt, een ballon die leegloopt Lees verder »

Elsschot in Frankrijk

Column door Bart van Loo, auteur van Elsschot, Antwerpen en Coraline (Atlas, 2010)

Het ging er mij om Elsschot te bekijken door een Franse bril. Omdat dat voor de hand ligt én omdat het nog nooit gebeurd is. Dat zijn twee goede redenen. En de Fransen zelf? Gaan die door de knieën voor Elsschot? Dat is wat ik uit wilde zoeken. De inzet van Elsschot, Antwerpen en Coraline is daarom de volgende geworden: hoe verleid je een Française met het oeuvre van Elsschot? Het resultaat is een melange van autobiografie en fictie, een combinatie van een liefdesverhaal en een essay. Lees verder »

Assainissement

Column door Michael Berg

Aanvankelijk struikelde ik over de uitspraak, maar nu we in ons dorp over niets anders meer praten komt het er vloeiend uit. Assainissement individuel of assainissement autonome (sommigen spreken zelfs van assinissement non-collective) is het tegenovergestelde van assainissement collective en staat voor de dertien miljoen Fransen die niet op de openbare riolering zijn aangesloten en hun water, inclusief de inhoud van het toilet, lozen op openbaar terrein. Dat mag niet meer, zoals er tegenwoordig niets meer mag, zelfs in Frankrijk. Ook de ouderwetse fosse septique moet tegenwoordig aan allerlei regels voldoen. Voor 2013 moet heel Frankrijk aux normes zijn. Toen wij vijftien jaar geleden in het hart van Frankrijk een huis kochten deden we dat om vooral niet aux normes te zijn en zo min mogelijk mee te doen met de moderne, jachtige tijd en geen last meer te hebben van een overheid die zich met alles bemoeit.

Lees verder »

Kuifje en de zonnetempel in Orange

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Ja, Orange heeft zijn Kuifje gekend. Goed, hij had geen kuif, hij had meer dan dat: een pruik. Hij leefde dan ook in de pruikentuid. Wie was het? Onze Constantijn Huygens (1596 – 1687), de bouwer van het prachtige slotje Hofwijk in Voorburg, geleerde, dichter, componist, diplomaat, beschermer van ons Oranje-huis. In deze hoedanigheid was hij er door de jonge stadhouder Willem III op uit gestuurd om het gezag van de Oranjes in hun Zuid Franse prinsdom te bevestigen. Dat was in het jaar 1665. Waar in de jaren daarvoor de Franse koning Lodewijk XIV de hand had gelegd op het kleine souvereine staatje, profiterend van de onvolwassenheid van Willem III en van de machtsonzekerheid die door deze omstandigheid was ontstaan, moest hij in dat jaar zijn gezag over het gebiedje opgeven. Willem III was zojuist volwassen verklaard. Lees verder »

Parijs in de zomer

Column door Claire Polders

Verdwaasde toeristen in korte broeken sjokken over de boulevards. In hun hand een flesje lauw water en een plattegrond. Teleurgesteld vegen ze het verstofte zweet van hun voorhoofd. De schoonheid die hen is beloofd verschuilt zich achter de hitte van het asfalt. Geen parfum stijgt uit boven de urinegeuren en het in de zon gefermenteerde vuilnis. Iedere zeebries ontbreekt.

Banketbakkers, schoonheidsspecialisten en boetiekeigenaren laten hun rolluiken neer en sluiten hun winkels voor minimaal een maand. Het aanzien van residentiële wijken is desolaat. Réouverture fin août. Wanneer het leeuwendeel van de klandizie op vakantie is, kun je maar beter hun voorbeeld volgen. De winkeliers die blijven, zitten zuchtend met een sigaret op de stoep in de hoop op een vriendelijk woord.

Lees verder »