28 jul, 2010 Onderdeel van paysages
Column door Caspar Visser ’t Hooft
Sinds ik in Frankrijk woon heb ik (met hond) wat afgewandeld! Misschien aardig om de wandelplekken die mijn voorkeur hadden eens de revue te laten passeren. Ik had natuurlijk als titel ‘mijn wandelingen’ kunnen zetten. Ik weet het, het is erg van deze tijd om het aldoor maar over ‘mijn’ dit of dat te hebben (‘mijn dieet,’, ‘mijn vakanties’, ‘mijn interieur’, ‘mijn verhaal’, ‘mijn waarheid’…). Daarmee suggerend dat horden mensen niets anders doen dan ernaar smachten te weten hoe je aan dit ‘mijn’ dit-of-dat bent gekomen. ‘Mijn’ – dat wil zeggen ‘van mij’, exclusief van mij, en niet van een ander – lekker niehiet! Want als ze het dan weten (zodat wat ik doe of consumeer zij ook kunnen doen of consumeren), dan hebben ze het gevoel dat iets van mijn heerlijke zelfgenoegzame exclusiviteit op hen overspringt. Want wat van iedereen is, dat is van niemand. Afijn, een merkwaardige logica, we hebben er allemaal een tik van de molen van meegekregen. Wat ik bij anderen doe, namelijk proberen in hun ‘mijn’ te delen, wil ik ook dat anderen bij mij doen: ik wil dat ze naar me loeren om de toverformule te ontdekken die van mij zo’n met-mezelf-tevreden, zelfgenoegzaam wezen maakt. Ik wil dat ze naar me loeren, veronderstel dat ze naar me loeren, en ik blaas me heerlijk op, ik ben een ongelooflijk bijzonder mens (I’m so special!) – wat een kul! Ze loeren niet naar je, en als ze naar je loeren, dan loeren ze niet méér naar jou dan jij dan jij naar hen loert. Nee, wanneer ik wandelingen maak, dan heb ik het niet over ‘mijn’ wandelingen. Wandelingen zijn nooit exclusief. Wie wandelt wil niet exclusief zijn. Alsjeblieft niet! Ski-boarden op een stuk elastiek, elastiek-springen op een surfplank zijn dat (zogenaamd) wel – ‘joh, dat is nou mijn sport’- wandelen is heerlijk rustig doen wat iedereen doet. Je hoeft niets te bewijzen, je hoeft niemand te benijden, gewoon je ene been voor het andere zetten – en laat de dingen maar komen… Lees verder »
