Schrijver in Frankrijk

Autobus

Column door Dick DijsZo, eindelijk! De autobus van Henri is vertrokken of beter gezegd: de overblijfselen van de bus van Henri zijn weg, met een takelwagen opgeruimd door een in schroot handelende manouche (argot voor zigeuner – in het officiële Frans ‘gens du voyages’ (reizigers) genoemd – een beleefde term voor zwervers). Het vertrek van de bus is stiller verlopen dan zijn aankomst, ruim tien jaar geleden. Henri had het vehikel cadeau gekregen van een bevriende busondernemer uit een nabij gelegen stadje, die het vanwege ouderdomsslijtage had afgedankt, er eigenlijk mee in zijn maag zat en dus blij was dat hij er van af kon. Het ding kreeg een prominente plaats naast de jeu de boules van Henri, onder een grote eik en duidelijk in het zicht van overbuurman Jojo, wie dat helemaal niet aanstond en die dat niet onder stoelen en banken stak. Lees verder »

Als het erop aankomt…

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Elie droeg een lange baard. Die morgen, toen Samuel uit het raam van zijn slaapkamertje in de ‘Mas Mazel’ naar buiten keek, was die baard niet wit, maar van goud. De top van de Mont Aigoual, de Hermon van de Cevennen, stond in brand, licht stroomde langs de rotsen naar beneden, als kostelijke olie. Elie was er al in alle vroegte met zijn schapen op uitgetrokken. Nu was het tijd voor de soupe. Elie wuifde zijn kleinzoon toe, waarna hij met zijn stok een brede zwaai door de lucht maakte. Een gebaar als een loflied. Hoe groot is niet de breedte, de lengte, de hoogte, de diepte van dit goud doortrokken stuk universum! Thuis, in Nîmes, hadden ze het over God, soms over de Heer. En alsmaar over Jezus. Voor Elie was God de Schepper. Waarom had Elie zijn kleinzoon die morgen niet wakker gemaakt? Omdat zo’n stadskind niet meer gewend is voor dag en dauw op te staan?… Lees verder »

Paardenmiddel

Column door Dick Dijs

Wat gewone paardenkastanjes al geen invloed kunnen hebben op het menselijk lichaam! Niet ver van huis raap ik op de inrit van een oude boerderij een paar handjes van die glanzende, donkerbruine vruchten. De niet meer zo jeugdige boerderij-eigenaar komt vriendelijke vragen of ik astmatisch ben. Hoezo, astmatisch? “Nou, als u drie of vier van die kastanjes in uw broekzak meedraagt, hebt u minder last van astma.” Lees verder »

Arme ceder!

Column door Caspar Visser ’t Hooft

In het dorp had je maar één ceder – en die ceder was van mij. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit ergens anders in Frankrijk op dezelfde hoogte (achthonderd meter) ceders heb zien groeien. Toch wist ik dat dàt niet de reden was waarom mijn ceder de goedkeuring van de mensen van het dorp niet kon wegdragen, en waarom mijn overbuurman, Victor, zo smalend over de arme boom deed. Wat deden anders in zijn tuintje-voor die prachtige camelia, die yucca’s, die witte aronskelken ? Ook dat zijn planten die niets met de oorspronkelijke bergvegetatie van de Pyreneeën te maken hebben. Nee, het was iets anders. Lees verder »

Afwassen

Column door Martijn CouwenhovenSinds de zomervakantie hebben wij geen vaatwasser meer. Hij is er nog wel, maar ik negeer hem. Voor mij bestaat hij niet meer. Het is al vaker voorgevallen dat we na een kampeervakantie terug wilden naar de eenvoud en zaken als de televisie en de vaatwasser afzworen, maar meestal werden ze na een paar dagen toch weer in genade aangenomen. Nu is het echter menens. Met de vaatwasser dan. De televisie mag blijven, maar dan alleen voor de publieke omroepen. Lees verder »