Schrijver in Frankrijk

Vive la pipe!

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Ik zeg dit omdat ik net boodschappen heb gedaan, met een flinke vracht etenswaren thuis ben gekomen en mijn ijskast nu uitpuilt. Ik kan daarom minstens een week lang een belegering op mijn huis doorstaan. Wanneer horden politiek correctie mensen schreeuwend, brullend, kijvend, want ten hoogste verontwaardigd over de titel van dit stuk, met hooivorken, deegrollers en afgerukte uitlaatpijpen komen opdraven. Vive la pipe! Leve de pijp! – hoe waagt iemand het zoiets nog te zeggen? Eruit! Je huis uit! En je zult ervan lusten. En ik zie ze al het hout aandragen voor de brandstapel. Wat mij doet denken aan de planken die voor het bijgebouwtje naast mijn huis liggen opgestapeld. Gauw voor mijn ramen spijkeren. En als dat gebeurd is, dan nog eens, lekker hard: Vive la pipe!!! En als dan de straatkeien en rotte eieren op de planken voor de ramen roffelen, dan zeg ik: Haha! En nog eens: Vive la pipe! Lees verder »

Joé Bernardeau

Column door Dick Dijs

Joë Bernardeau is dood. Plotseling en onverwacht heeft hij als 74-jarige er het bijltje bij neer gegooid – in letterlijke zin. Dus komen de verhalen van vroeger weer los. Vooral over hoe sterk hij was. In zijn jeugd was honderd kilo voor een zak graan het standaard gewicht. Voor Joë was dat geen bezwaar. Eens moest hij in het dorp drie kilometer verderop zo’n zak afleveren bij een burger-kippenhouder. Hij nam de honderd kilo op een schouder, stapte op de fiets en peddelde heuvels af, en ook heuvels op, dorpwaarts. Halverwege stopte hij, één voet rustend op een kei, om een praatje te maken met een kennis, die na vijf minuten opmerkte dat het misschien een goed idee zou zijn de zak graan voor eventjes in de berm te zetten. Waarop Joë verbaasd schuin achterom keek en zei: “Verrek, die was ik helemaal vergeten.” Lees verder »

Ruwe diamant

Column door Ilja Gort

Wijndrinken is een bezigheid van grote importantie, die nimmer achteloos beoefend mag worden. Daarvoor is er door de makers veel te veel tijd, zorg en liefde in hun product gestopt. Bovendien is lekkere wijn, erg lekker; hetgeen ons bij het vraagstuk brengt: Hoeveel. Glaasje of drie per dag. Drink je meer dan dit bescheiden gemiddelde, dan wordt je daar op afgerekend; de hoeveelheid levenslust die de wijn je ’s avonds extra geeft, wordt namelijk één op één van je energie-rantsoen van de volgende dag afgetrokken. Als je dus maar drie glazen per dag mag drinken, dan moge dat maar beter goede zijn. Het aantal dagen dat ons op dit ondermaanse is toebedeeld is namelijk, zo begint mij steeds vaker op te vallen, nogal krap bemeten. Lees verder »

Kerstcadeau

Vrienden, die in de buurt van de Pyreneeën wonen, verwachtten mij voor een feestelijk déjeuner op tweede kerstdag. Ze wisten dat ik niet op kerstmis zelf van de partij kon zijn, want ze kennen mijn beroep. En iedereen weet dat de kerstdienst op 25 december het hoogtijevenement is van het kerkelijke jaar. Ik had het allemaal precies berekend, want om je vanuit de omgeving van Parijs met de auto naar de Pyreneeën te verplaatsen, daar doe je gauw zo’n tien uur over (over de snelweg wel te verstaan). Ik had de Clio, volgeladen, met de hond erin, voor de kerk gezet (tijdens de dienst hoorde ik mijn hond, buiten, in de auto – ik had raam op een kier gelaten – opeens een vreselijk kabaal maken: iemand met een andere hond liep waarschijnlijk langs. Enfin, gauw een kerstlied aanheffen!…). Als het even meeliep, dan kon ik zo tegen kwart over twaalf wegrijden. Ik had een hotel besproken in een voorstad van Rodez. “U kunt mij tussen zeven uur en half acht verwachten,” had ik tegen de mensen van het hotel gezegd. De volgende dag zou ik rustig tegen half negen wegrijden, om dan keurig op tijd bij mij vrienden aan te komen. Ik wist dat de fles Ricard voor me klaar zou staan. Lees verder »

Racefiets

Column door Martijn CouwenhovenIn de tuin staat sinds twee dagen de racefiets van mijn vader. Een groene Gazelle. Hij hing al een paar jaar ongebruikt in de schuur en toen ik me liet ontvallen dat ik wel van fietsen hield, kreeg ik hem pardoes mee.

Sinds ik de racefiets heb, kan ik het idee van een grote tocht niet meer loslaten. Ik wil tochten maken. Langs dorpen en weilanden, dijken en rivieren, duinen en kusten. De fiets wil het ook. Samen op ontdekkingsreis over onbekende wegen. Naar Frankrijk het liefst. Lees verder »