Schrijver in Frankrijk

Vive Vondel!

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Sommige mensen (te weinig) kennen de Nederlandse literatuur. Sommige mensen (ook te weinig) kennen de Franse literatuur. Daniel Cunin kent én de Nederlandse én de Franse letteren. Een zeldzaam slag mensen. Hij maakte mij onlangs attent op een prachtige tekst waarin de grote Provençaalse dichter Frédéric Mistral (de dichter van het epos “Mireille”) hulde brengt aan onze Vondel. Hij was door de commissie die de festiviteiten rond de driehonderdste verjaardag van de grote Joost organiseerde als eregast bij die gelegenheid uitgenodigd. Dit was in het jaar 1887. Hieronder volgt zijn antwoord (de vertaling is van mij). Lees verder »

Zelfbedieningsbistrot

Column door Dick DijsPhilippe, de laatste kroegbaas van Saint Paul à Champ, is vlak voor zijn 88^ste verjaardag dan toch eindelijk maar eens overleden. Hij hoefde niet meer van zijn drankomzet te leven, maar hij had nog wel steeds schik in zijn werk. Want er kwamen mensen over de vloer, hij hoorde allerlei nieuwtjes en vooral ook de allerlaatste roddels en hij kon zonder enig schuldgevoel nog maar weer eens een glaasje tot zich nemen. Als tot afronding van de begrafenis zijn nagelaten flessen massaal en met stijgend enthousiasme worden geledigd, beseffen de gasten dat zij nu toch ook hun kroeg en dus hun dagelijks ontmoetingspunt hebben verloren. Hebben verloren? Nou, nee….. niet onmiddellijk. Lees verder »

Uit de kroniek van Orange

In Orange staat een huis waar eens, lang geleden, twee Nederlanders elkaar naar het leven stonden en waar bloed is vergoten. Nederlanders? Wat kwamen die daar in Zuid Frankrijk uitspoken? In het buitenland gedraag je je, hou je je gedeisd – toch? Het geeft geen pas er trammelant te schoppen. Lijkt me ook. Alleen had in die tijd het stadje Orange een heel bijzondere band met Nederland, of liever gezegd met de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden: de vorsten die over het stadje en over het omliggende gebied heersten waren dezelfden als onze stadhouders: Willem de Zwijger, prins Maurits, Frederik Hendrik – ja, onze Oranjes. Lees verder »

Gothiek, gothic…

Maandag is mijn vrije dag. Tja, er staat nu eenmaal geschreven: “Zes dagen zul je arbeiden en al je werk doen; maar de zevende dag is God’s rustdag”. Voor mij is dat maandag. Dat wil mijn beroep. Een beetje lezen ’s ochtends, boodschappen doen, eten, rusten (eh oui – hier in het Zuiden houden we siesta) en dan, voor het vallen van de avond, een tochtje met de auto en de hond. Ik had op de kaart gezien dat er op zo’n vijftien kilometer van Orange vandaan, richting het Noorden, ergens langs de weg naar Rochegude, een kasteel-ruïne moest liggen: een driehoek bestaande uit drie zwarte puntjes. Ik duw Vivaldi in de CD-gleuf, en ik er naar toe, met een nogal hinderlijke Asterix achterin die het hele traject lang zit te piepen en te janken, omdat hij lak heeft aan klassieke muziek, eruit wil en wil wandelen. Hè, vervelend beest ook!… Lees verder »

Tijdloos

Column door Claire Polders

Tien jaar geleden, toen ik van Parijs niet meer gezien had dan Place du Tertre en Le Tour Eiffel, was ik zo brutaal me in te schrijven voor een semester aan de Sorbonne. Wie filosofie studeerde, moest in het land van de Verlichting zijn, vond ik. Na mijn examens over Descartes en Rousseau zou ik met een opgepoetste ratio weer vertrekken. Ik had er geen rekening mee gehouden dat Parijs voor sommigen een Hotel California is: You can check out anytime you like, but you can never leave.

Parijs nam bezit van me en steeds opnieuw verlengde ik mijn verblijf. Er waren hindernissen in de vorm van woningnood, student-onvriendelijke prijzen en een Kafkaëske bureaucratie, maar de stad had mij betoverd en weerloos voegde ik me naar mijn nieuwe habitat. De plannen die ik voor de toekomst had gemaakt en waarin ik een proefschrift zou schrijven en naar Afrika zou reizen werden uitgesteld en uiteindelijk vergeten. Mijn leven was hier en ik leefde het alsof ik dat altijd al had geweten. Lees verder »