Schrijver in Frankrijk

Die Eu, de euro, dat gaat zomaar niet

Column door Peter Hagtingius

Ik zie mijn geleerde neef zo vaak niet. Hij is verknocht aan Alkmaar, dat exclusief in de beperkte kring van bejaarde VVV-adepten enige bekendheid geniet vanwege die stompzinnige ‘touristtrap’ van een imitatie-kaasmarkt. Deze geldt ter plaatse als een cultureel hoogtepunt, dus dan weet je genoeg. En dat tragische Alkmaar haalde voor zover ik weet in 1573 voor het laatst het wereldnieuws. Iets met een beleg door de Spanjolen. Hadden die maar gewonnen! Zaten ze in Alkmaar nu lekker aan de tapas en de paëlla en hadden ze hun neus opgetrokken voor zo´n (k)liederlijk patatje oorlog en de vrijwel dagelijkse portie andijviestamppot. Ze hadden van heftige Spaanse wijnen en wijven genoten en ze hadden opgewonden van furieus voetbal kunnen smullen. Ze waren er niet toe veroordeeld het altijd zieltogende AZ een beetje sloom aan te moedigen. Woedende demonstranten onder leiding van Marianne Thieme hadden dan waarschijnlijk geëist dat het stierenvechten ook in Alkmaar verboden zou worden. Daar zou ik het trouwens wel mee eens zijn geweest. Lees verder »

Augustusland – Paul Gellings

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Er bestaat een soort literair dogma dat zegt dat je aan een personnage, hoe schadelijk en nefast zijn rol in het verhaal ook mag zijn, altijd één of twee sympathieke trekjes moet geven. Want dat is realistisch, mensen die honderd procent zwart zijn bestaan niet. Nee, we moeten iedereen, hoe rot en onmogelijk ook, begrijpen. En o jongens ! – wat zijn we gezuiverd, en wat voelen we ons goed en genereus, wanneer we na al dat gebegrijp het boek naast ons neerleggen ! En zo geven we aan de roman toch weer een moraliserende functie : we moeten voor iedereen begrip krijgen, dat schept solidariteit, dat opent grenzen, enzovoort. Maar er is een ander realisme. Want er is een andere werkelijkheid dan die welke je vanuit de hemel van de objectieve kennis gadeslaat en beschrijft. Dat is de werkelijkheid zoals je die beleeft. En in die werkelijkheid heb je vaak de tijd niet, noch de gemoedsrust, om je medemens braaf te ontleden, zoveel procent kwaad, maar ook zoveel procent goed. Als ze lelijk tegen je zijn, dan zijn ze zwart. Pikzwart. Nee, aan niet ieder personnage in een roman hoeven we een etiket op te hangen met daarop een zo volledig mogelijk psychologisch plaatje. Lees verder »

Warme dagen

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. Sinds jaren presenteert ze The Maastricht International Poetry Nights. In de OBA in Amsterdam leidt ze het poëzieprogramma, Poëzie op zondag. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. De meest recente bundel, Waar je was, werd in 2011 door uitgeverij Azul Press gepubliceerd. Volgend jaar zal een nieuwe bundel verschijnen. Dit gedicht is nieuw. Lees verder »

De vierde vrouw – Frans Willem Verbaas

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Nederland is een land van zuilen – ja, nog steeds. Of misschien zelfs meer dan ooit. Hoezo ? Omdat ze niet meer even duidelijk als destijds worden benoemd, en wat niet klaar wordt benoemd, gaat spoken, en spoken hebben grip op ons omdat wij geen grip hebben op hen. We denken dat we zo heerlijk vrij zijn, dat we zelf onze ideeën, onze overtuigingen met de bijhorende levensstijlen kunnen kiezen («mijn lifestyle») – kletskoek ! Meer dan ooit hokken we samen, vormen we groepen met vaste kenmerken, met dwingende regels, want het zicht op een vlakte vol verwoeste tempels en scheve, half afgebroken zuilen is te angstaanjagend om er alleen bij stil te blijven staan. Zuilen – oké, noem het stammen of horden. Mij best. Het komt op hetzelfde neer. Christenen vormen een zuil, de professionelen van de literatuur vormen een zuil, tussen beiden gaapt een leegte. Of nee, helemaal leeg is die leegte niet. In die leegte bevindt zich iemand als Frans Willem Verbaas. Nogal alleen. De professionelen van de literatuur zien hem niet staan, sommige christenen beschouwen hem wellicht als een «bruggenbouwer». Tja… Hou op ! Hij is iemand die romans schrijft omdat dat nu eenmaal in hem zit en omdat hij dat kan en die, omdat hij thuis is in de wereld van de kerk en de theologie, daaruit zijn onderwerpen en thema’s put. Lees verder »

Lé shatow dé Sully

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Van het bezoeken van een mooi Frans kasteel word je deftig. Krakerig parket onder je voeten en je richt je, al lopende, als vanzelf recht overeind, de schouders naar achteren, je voelt je strak, compact, voornaam. De aanblik van zoveel met zijde overtrokken Louis XVI krulstoeltjes drukt een stempel op je geest, wanneer je even later neerzinkt op een houten terrasstoel buiten, naast het koetshuis en de stallen waar thee wordt geschonken, blijf je keurig rechtop zitten. Ze schenken de thee in mokken, maar je pakt ze op en brengt ze naar je mond alsof het in werkelijkheid om tere kopjes van Sèvre-porselein gaat. Het uitzicht op een lange, brede laan in het park, met verderop een ronde plaats met een vijver in het midden – waarna het perspectief weer even rechtlijnig tot een schemerig-groene horizon van heuvels doorloopt, stemt tot edele, wijd uitwaaierende gedachten. Nu eens geen prietpraat, laten we het over geschiedenis hebben, over architectuur, over literatuur. Plaats voor een mooi citaat van een grote schrijver, Pascal, La Rochefoucauld, Madame de Sévigné, Chateaubriand… Lees verder »