Schrijver in Frankrijk

Nîmes

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit, zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010) en Verbrande schepen (Passage, 2011). Ook vertaalde hij een keuze uit het werk van de dichter Kopland in het Frans en stelde daaruit twee bloemlezingen samen die beide zijn gepubliceerd door Gallimard: Songer à partir (1986) en Souvenirs de l’inconnu (1998). Vorig jaar is hij door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Kort geleden verscheen bij uitgeverij Passage de roman Augustusland. Frankrijk is zeer aanwezig in Paul Gellings’ verbeelding, zoals nog eens blijkt uit het mooie gedicht dat volgt. Lees verder »

Gouden strop voor Michael Berg!

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Michael Berg is een schrijver in Frankrijk, hij heeft al een paar maal deze website met een column verrijkt. Zijn genre is de thriller, en vorige week heeft hij voor zijn laatste boek Nacht in Parijs de Gouden Strop gewonnen. Dat is de prijs die jaarlijks op de avond-van-het-spannende-boek voor de beste Nederlandse thriller van het jaar in Felix Meritis in Amsterdam wordt uitgereikt. Michel, van harte gefeliciteerd ! Ik zeg ‘Michel’, want Michael Berg is een pseudoniem (je achternaam verraad ik niet). Je hebt die prijs abslouut verdiend want Nacht in Parijs is inderdaad een bijzonder spannend boek en wat in mijn ogen niet minder zwaar mag wegen, je weet heel treffend de couleur locale weer te geven. In je laatste column voor deze site schrijf je een en ander over de ontstaansgeschiedenis van het boek. Ik raad de liefhebbers van je werk aan hem nog eens over te lezen. Lees verder »

Slaapwandelen bij daglicht – Anneloes Timmerije

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Anneloes Timmerije is een ‘schrijver in Frankrijk’. Haar roman De grote Joseph, die in 2010 uitkwam, speelt zich voor een groot deel in Frankrijk af. Ze kent het land, want ze woont er. Kort geleden is bij uitgeverij De Geus een bundel verhalen van haar verschenen, Slaapwandelen bij daglicht. Ik kreeg een exemplaar toegestuurd, ik las de verhalen, altijd zo even tussen de bedrijven door, ik vond ze goed. Kleine genrestukjes. Anneloes Timmerije schenkt veel aandacht aan details, maar zonder daardoor haar verhalen over te belasten, de vaart wordt nooit gestremd, en dat is knap. Lees verder »

Domineesland, een apologie

Column door Benno Barnard

De gedachte dat dominees bij één enkel boek zouden zweren, met voorbijgaan aan alle andere geschriften van literaire of wijsgerige aard, berust op een diepe onwetendheid, die kenmerkend lijkt te zijn voor veel Nederlandse intellectuelen en waarvan de wortels wellicht in het grondsop van het jaar 1968 gezocht moeten worden. Een denkend iemand wordt geacht zich grondig over de zaken te informeren alvorens hij zich uitspreekt; alleen omtrent dominees, calvinisten en protestanten in het algemeen verdient het in onze cultuur aanbeveling zich schaamteloos in clichés uit te drukken. Lees verder »

Oranjigheden

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Toen Juliana werd ingehuldigd, was ik nog niet geboren. Toen Beatrix haar opvolgde was ik negentien. Zo’n troonswisseling is als een prik in de tijd: wat blijken de tijden toch anders wanneer je de algehele sfeer waarin zo’n oranjegebeurtenis plaatsvindt, of –vond, nader beschouwt! Toen met Juliana bevonden we ons nog in de brave tijd van na de oorlog. De zuilen stonden nog kaarsrecht overeind, burgerlijk fatsoen was nog niet voor zelfontplooiing en voor de slogan ‘wees-lekker-vrij-jezelf’ geweken en men zag de toekomst vol optimisme tegemoet – een toekomst van steeds grotere, en steeds eerlijker gedeelde welvaart. Althans, zo heb ik het gehoord. En toen met Beatrix, in 1980: een verschil! Ik heb het van nabij meegemaakt, ik stond op de Dam toen de krakers vanuit het Rokin oprukten, midden in het kordon dat door de marechaussee werd gevormd en dat met het heftiger worden van de aanvallen van krakerszijde steeds kleiner werd. Ik was namelijk lid van het Leidse Oranje-toejuich gezelschap, voor de gelegenheid opgericht, en bestaande uit twee man (waaronder ik). Lees verder »