Schrijver in Frankrijk

Schilders dwalen nooit te ver van hun atelier

Column door Martijn Couwenhoven

Aan het eind van de middag kom ik aan in Giverny. Tegen de gevels van de huizen klimmen blauwe regens omhoog, langs houten vensters en luiken en zinken dakgoten. Bij de kerk stap ik van mijn fiets, neem mijn helm af en giet water uit de bidon over mijn hoofd.

Een dag eerder, op zaterdag, vertrok ik uit Rouen om de Seine naar Parijs te volgen. Iedere dag zo’n vijftig kilometer fietsen, had ik berekend, dan stond ik woensdag onder de Eiffeltoren. Op de fiets wilde ik mijn hoofd op orde brengen. Langs een traject waar de vrijgevochten Impressionisten eind negentiende, begin twintigste eeuw hun sporen hebben achtergelaten, hoopte ik inspiratie terug te vinden. Ik twijfelde aan mijn werk, aan mijn schilderijen en mijn schrijven, en ik stelde mezelf de vraag of ik tussen een van beide moest kiezen. Er ligt een manuscript bij een uitgever, mijn nieuwe schilderijen hangen aan de muren van een galerie in Amsterdam, en dat is mooi, maar ik heb het gevoel te vliegen zonder ergens te landen. Het landschap beneden mij is prachtig, alleen maak ik er geen deel van uit. Dat is gevaarlijk, de brandstof zal op een gegeven moment toch opraken. Wanneer kan ik de landing inzetten? Wanneer sta ik weer op de grond? En wat als dat met lege handen is? Lees verder »

In de Morvan

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Komend najaar zal bij Uitgeverij Passage zijn nieuwste dichtbundel verschijnen: Café Egidius. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010), Verbrande schepen (Passage, 2011) en Augustusland (Passage, 2013). Vorig jaar is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en dit jaar verscheen De jacht op de klaproos (Passage). Twee jaar geleden is Paul Gellings door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

Waldenberg (3)

Column door Jan Albert Roetman

‘Een mens is als een weids perspectief bestaande uit op elkaar volgende golvende heuvellijnen. Het beloofde land blijft altijd verborgen acter de bergen, en blijft aantrekken, en dat is liefde, dat is vriendschap.’ Deze twee zinnen – misschien wel de mooiste uit de hele roman – vatten deze kleurrijke roman, bondig samen. Lees verder »

Democratie vandaag

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Une démocratie, c’est d’abord ça : une façon de vivre où les gens osent se communiquer les choses importantes, toutes les choses importantes, où ils se sentent le droit de parler comme des adultes, et non comme des enfants dissimulés – schreef de Franse schrijver Jules Romains. Toch wordt de democratie vandaag de dag langzaam maar heel zeker ondergraven. De democratie wordt steeds vaker als een ‘minste kwaad’ voorgesteld. Churchill was ermee begonnen: Democracy is the worst form of government except for all the others. In het collectief halfbewustzijn van Westerlingen is de democratie niet meer een doel maar een beginpunt – een basis die dusdanig vanzelf spreekt dat men hem rustig kan veronachtzamen. Een basis, en tegelijk een lege huls die erom vraagt met dit of dat ‘-isme’ te worden opgevuld: socialisme, liberalisme, conservatisme… En de geschiedenis heeft ons vaak genoeg aangetoond dat het ideologische vulsel de huls van binnenuit kan doen barsten en openspringen: het vulsel bleef, de democratie verdween. We hebben dat zien gebeuren met extreme vormen van socialisme/communisme, met extreme vormen van wat zich als conservatief voordeed (fascisme)… Hebben we dat ook zien gebeuren met het liberalisme? Nee! – is men geneigd spontaan uit te roepen. Liberalen zijn redelijk, pragmatisch, weten wat onderhandelen is, zoeken overal het juiste midden, staan voor ‘leven en laten leven’, wat past er beter bij de democratie? Ik zeg: opgepast mensen! Kijk naar wat er in Europa gaande is. Lees verder »

Nachtvlucht

Column door Anneloes Timmerije

Geur speelt een kleine maar belangrijke rol in ons boek Het vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd. In de dagboeken van Guus Hagers lazen we dat hij, waar hij ook kwam in zijn eenzame bestaan als vlieger van B-25 bommenwerpers tijdens de Tweede Wereldoorlog, zocht naar Quelques Fleurs, de toen al klassieke geur van parfumeur Houbigant. Het beeld van de letters en de weerklank van de woorden sleurden me terug naar de kaptafel van mijn moeder, waar ik mij graag vergaapte aan lipsticks en potjes en flesjes. Ik belde haar op om zeker te weten dat ik het niet ter plekke zat te verzinnen – niets is immers onbetrouwbaarder dan het geheugen. Ik had het goed, zo bleek, het was ooit ook haar favoriete geur. Lees verder »