Schrijver in Frankrijk

Uit de Berry

Willem van Toorn is dichter, romancier en vertaler. Hij heeft vele werken op zijn naam staan. Voor de dichtbundels Het landleven (1981) en Eiland (1991) ontving hij respectievelijk de Jan Campertprijs en de Herman Gorterprijs. Zijn meest recente werk is de essay-bundel Het grote landschapsboek (Querido, 2011). In 2010 ontving Van Toorn de Groenveldprijs van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit voor zijn bijdrage aan het debat over groene ruimte. Dit najaar verschijnen twee boeken van hem, een biografie van de uitgever Querido en een essaybundel over Europese landschappen en de vrije markt, Zolang deze heuvels van aarde zijn. Willem van Toorn woont in Frankrijk (de Berry). Het gedicht dat volgt schreef hij voor een speciaal nummer van het magazine Tirade dat gewijd was aan de onlangs overleden auteur Erik Menkveld. Lees verder »

De legendarische Moustache

Column door Bart van Loo

Fortuné, Fritzkin, Sambo, Tom Pipes… De blaffende viervoeters die Napoleons pad hebben gekruist zijn talrijk, maar de merkwaardigste rol is zonder twijfel weggelegd voor Moustache, un barbet, een Franse spaniël. Om een idee te krijgen wat voor hond dat is, volstaat het de Franse uitdrukking “crotté comme un barbet” te vertalen: “tot over de oren onder de modder zitten” – zo’n beest dus.

Tijdens de slag van Austerlitz tekende Moustache voor een stukje bravoure dat aan de vergetelheid ontrukt moet worden. Een van de vaandeldragers van de Suchet-divisie had het hard te verduren. Zijn regiment werd op 2 december 1805 krachtig onder vuur genomen door de troepen van de Russische generaal Bagration. Zoals het betaamde, was de vaandeldrager minstens evenveel om de adelaar (zoals de vlag in Napoleons Grande Armée werd genoemd) dan om zijn leven bekommerd. Lees verder »

De vierpotige immigrant

Column door Peter Hagtingius

Toen was er dus die vriend in Nederland die dacht: ‘dat wil ik ook wel, verkassen naar Zuid-Frankrijk’. Kwam een kijkje nemen en oordeelde: zo verkeerd niet, we gaan het gewoon doen. ‘We?’ Ja, hij en zijn twee honden. Geen idee hoe het allemaal geregeld werd, ongetwijfeld ingewikkeld bureaucratisch gedoe (leer mij de Franse ambtenarij kennen), maar op zekere dag arriveerde mijn vriend met zijn honden Jip en D in dit deel van de wereld. Een weekje later kwamen ze bij mij langs. Lees verder »

Yé souis oune Souberbielle

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Sinds ik in Frankrijk woon stel ik belang in mijn hugenoten-voorouders. Want hoeveel Nederlanders hebben niet ergens een Franse refugié in hun stamboom zitten? Je moet gewoon goed zoeken. Bij mij moet je vijf generaties teruggaan, via de moeder van mijn vader – en ja, dan tref je een naam aan die goed Frans klinkt. Althans, het tweede deel ervan. De naam is Van Dusseldorp de Superville. Van Dusseldorp is er later aangeplakt. Want dat heb je met dubbele namen, de tweede naam wordt bijna altijd voor de oorspronkelijke gezet. De oorspronkelijke is dus De Superville. Lees verder »

Météo

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. Sinds jaren presenteert ze The Maastricht International Poetry Nights. In de OBA in Amsterdam leidt ze het poëzieprogramma Poëzie op zondag. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was. Onlangs publiceerde uitgeverij Azul Press haar nieuwste bundel, Bovengronds. Nu een gedicht om een warme zomer mee af te sluiten: Lees verder »