7 aug, 2015 Onderdeel van proses
Column door Caspar Visser ’t Hooft
De Franse kerken zijn het doelwit geworden van vandalen en plunderaars. En Frankrijk zou Frankrijk niet zijn wanneer dit trieste gegeven niet aanleiding gaf tot politiek gebakkelei. Sommigen zeggen dat de regering deze praktijken bewust bagatelliseert. Een hakenkruis op de deur van een synagoge, een zwijnskop op die van een moskee, en heel Frankrijk staat op zijn kop. En de minister van binnenlandse zaken komt persoonlijk de locus delicti bezoeken. Een kerk wordt leeggeplunderd, het gebouw wordt volgeklad met obsceniteiten, en niemand geeft een kik. Ja, want de regering heeft er belang bij de kerk als overheersende conservatieve kracht voor te stellen (terwijl ze allang niet meer overheerst), want dan kan hij zich door zich op te winden over attaques tegen “minderheden” hoogst progressief tonen. Een regering die zich een beetje links noemt heeft zich af te zetten tegen een overheersende machtsgroep binnen de maatschappij, en dit zich afzetten bestaat onder andere daaruit dat je je niet bijzonder druk maakt wanneer deze machtsgroep hier en daar last ondervindt. Kortom, een typisch kenmerk van het gedegenereerde socialisme van onze tijd: je opwerpen tot grote beschermer van religieuze, culturele, raciale minderheden – iets waar op zichzelf natuurlijk niets mis mee is – en daarbij de invloed van meerderheden die allang geen meerderheden meer zijn bewust overschatten en ze reactionaire tendensen toeschrijven. En dat is wel mis. Zich links noemende regeringen denken zich daarmee schadeloos te kunnen stellen voor de weigering de werkelijk overheersende machtsgroep aan te pakken, namelijk het grote geld, de speculatie, en de extreem-liberale technocratie van Brussel. Er zit in dit verwijt een kern van waarheid – zo wil het me voorkomen. Maar aan mensen die op deze wijze de onverschilligheid van de Franse overheid ten aanzien van de Kerk proberen te verklaren, wil ik ook zeggen: Pas op, blijf redelijk, sla niet door. Want anders zit je voor je het weet in het kamp van de intolerante identiteitsrakkers met hun dromen van een onbesmet katholiek Frankrijk, oudste dochter van Rome, enzovoort. En die mensen zijn er ook (al is hun aantal relatief gezien gering) en ook zij zijn weinig frequentabel… Lees verder »
