Schrijver in Frankrijk

De kat en de weduwe

Mensje van Keulen heeft een omvangrijk œuvre opgebouwd, meerdere literaire prijzen gewonnen, kortom een bekende naam in literair Nederland. In haar roman De gelukkige (Atlas-Contact, 2001) beschrijft ze een dorp in Frankrijk. Dit sonnet heeft ze geschreven in verband met de jaarwisseling, het verscheen in beperkte oplage bij Statenhofpers. Net als het gedicht dat ze twee jaar geleden ter gelegenheid van Oud en Nieuw toestuurde, komt er een poes in voor. Lees verder »

Een soort kerstbeleven

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Kerstmis is een splijtzwam: hier de brave mensen die feest vieren, daar de mensen die hen daartoe in staat stellen, omdat ze op die dag werken, en nog lager op de ladder de schimmige wezens die niet vieren noch werken: we weten niet wat ze doen, en zijzelf weten dat ook niet zo goed. Hier de mensen die het goed hebben in de herberg, daar de koks, de serveerders, de bordenwassers, en buiten Joseph en Marie in de stal. Merkwaardig toch, zoals ze tweeduizend jaar geleden al een vlijmscherp beeld wisten op te roepen van de menselijke maatschappij, waarvan de schrijnende kanten blijkbaar niet van gisteren zijn. Als ik zeg “ze”, dan heb ik het natuurlijk over de evangelist Lucas. En sindsdien, wat we ook vieren mogen, hoe hoog en vol ballen en lichtjes onze kersbomen ook mogen zijn, hoe duur en glimmend ingepakt de kedootjes, hoe vers de oesters, hoe smeuïg de kalkoen, hoe sprankelend de champagne, hoe kruidig de glühwein – een stemmetje in ons wil maar niet zwijgen, een stemmetje dat zegt: hier gebeurt het niet, het gebeurt buiten, in dat schimmige buiten vol duistere plekken, vale lichtvlakken en schuw, onsamenhangend bewegen. Lees verder »

Kruisweg in Parijs

Column door Ariejan Korteweg

Bij het Canal Saint-Martin is uitgaan een daad van verzet geworden

Parijs is de mooiste stad die ik ken. De stad ook die ik denk het best te begrijpen. Dat zit ‘m in het ritme, in de omgangsvormen, in de geluiden, in het bruisende heden waar het verleden overal doorheen kiert, in de heftige botsingen van schatrijk en straatarm. Toen ik er acht jaar geleden kwam wonen, voelde ik me vanaf de eerste dag thuis. Terug in Nederland kan ik zelfs naar de muffe lucht van de metro heimwee hebben.

Dat Parijs is verdwenen. Die verleidelijke mix van arrogantie en elegantie, van spontaniteit en afstandelijkheid is weg. De hele bravoure van we zijn misschien niet de modernste maar wel de leukste en de mooiste is vervangen door angst en achterdocht. In de metro is het nog stiller dan anders. Niemand heeft oortjes in, niemand leest de krant: alle zintuigen op scherp. Een gesprongen peertje in een lamp van een café in de Marais veroorzaakte zondagavond een golf van paniek die duizenden mensen meesleurde. Een vriendin vertelde me dat ze zich een half uur schuilhield in de Franprix aan de Quai de Jemmapes, twee kilometer verderop. Zo spoelt de angst door de straten. Lees verder »

God en couscous

Column door Caspar Visser ’t Hooft

We zijn geneigd in iedere moslim meteen een vertegenwoordiger van DE ISLAM te zien. Deze onzin wordt ons door domme journalisten en onfrisse politici opgedrongen. Hou toch op! – het overgrote deel van de moslims zijn mensen die maar zo’n beetje onbeholpen, en met horten en stoten, hun godsdienst praktiseren, net zoals de meeste christenen dat doen. Naar de kerk met Kerstmis en Pasen, zo nu en dan een envelopje voor de diaconie, bij scheuten een wat dieper geloof beleven, bij belangrijke keerpunten in het leven – voor de rest… Bij moslims is het precies hetzelfde: het zijn boven alles gewoon mensen die werken, boodschappen doen, plezier maken, eten, ruziën, elkaar omhelzen. De Islam is geen wezenstrek, net zomin als het christendom dat is. Je kunt iemand niet in zijn “moslimiteit” opsluiten, net zo min als in zijn christen-zijn. Het probleem van onze tijd is dat we veel teveel in termen van religie zijn gaan denken. Het komt voort uit intellectuele vadsigheid. Wie een conflict in religieuze termen verklaart, beschouwt zich als vrijgesteld voor een meer diepgravende analyse van de situatie. De meeste conflicten zijn veel ingewikkelder dan het schema “religie vs religie” ons wil doen voorkomen. Lees verder »

Noodtoestand

Column door Peter Hagtingius

Ik heb nog nooit gewoond in een land dat zich ‘in oorlog’ achtte en voor het eerst verblijf ik een natie waarin de ‘noodtoestand’ is afgekondigd. Ik zat vrijdagavond gewoon naar Wales-Nederland te koekeloeren, saai. In de rust schakelde ik over naar de Franse nieuwszender BMFTV dat een vaag bericht had over een schietpartij in Parijs. Paar mensen getroffen die op een terrasje zaten. Ik vermoedde een soort afrekening in het criminele milieu. Méér zou ’t wel niet zijn. Ik bleef nog even op die zender hangen, ik verwachtte niet veel van de tweede helft van de match. Toen was er op die nieuwszender ineens sprake van 4 doden, 10 minuten later 12 en werd er overgeschakeld naar het Stade de France waar Frankrijk tegen Duitsland speelde. Ik zag hoe president Hollande geëvacueerd werd en ik snapte dat er echt iets aan de hand was. Ik ging niet meer terug naar Wales-Oranje, ik schijn niks gemist te hebben. Ondertussen liep de teller op het Franse nieuws gestaag op: 20, 40, 60 doden. Toen ik om een uur of vijf de sponde opzocht, waren ’t er al 100. Lees verder »