Schrijver in Frankrijk

Het meisje op de weg – Michael Berg

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Vorig jaar is weer een spannende thriller door Michael Berg verschenen. Anne heeft haar man in de steek gelaten voor een jonge Limburger die zich onlangs bij haar in de buurt, bij Limoges, heeft gevestigd. Haar reputatie heeft daarbij natuurlijk een flinke deuk opgedaan. Maar hoe en wat wanneer Guido, de nieuwe geliefde, opeens verdwijnt en de politie vragen over hem begint te stellen? Is hij wel degene die hij zei dat hij was? En als die verdwijning nu eens verband houdt met een moord, gepleegd in het avonturen-park waar Guido werkte? En met een vreemd meisje dat Anne midden op de weg aantrof? Lees verder »

Angoulême

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010), Verbrande schepen (Passage, 2011) en Augustusland (Passage, 2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en vorig jaar verscheen De jacht op de klaproos (Passage). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Lees verder »

De kat en de weduwe

Mensje van Keulen heeft een omvangrijk œuvre opgebouwd, meerdere literaire prijzen gewonnen, kortom een bekende naam in literair Nederland. In haar roman De gelukkige (Atlas-Contact, 2001) beschrijft ze een dorp in Frankrijk. Dit sonnet heeft ze geschreven in verband met de jaarwisseling, het verscheen in beperkte oplage bij Statenhofpers. Net als het gedicht dat ze twee jaar geleden ter gelegenheid van Oud en Nieuw toestuurde, komt er een poes in voor. Lees verder »

Een soort kerstbeleven

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Kerstmis is een splijtzwam: hier de brave mensen die feest vieren, daar de mensen die hen daartoe in staat stellen, omdat ze op die dag werken, en nog lager op de ladder de schimmige wezens die niet vieren noch werken: we weten niet wat ze doen, en zijzelf weten dat ook niet zo goed. Hier de mensen die het goed hebben in de herberg, daar de koks, de serveerders, de bordenwassers, en buiten Joseph en Marie in de stal. Merkwaardig toch, zoals ze tweeduizend jaar geleden al een vlijmscherp beeld wisten op te roepen van de menselijke maatschappij, waarvan de schrijnende kanten blijkbaar niet van gisteren zijn. Als ik zeg “ze”, dan heb ik het natuurlijk over de evangelist Lucas. En sindsdien, wat we ook vieren mogen, hoe hoog en vol ballen en lichtjes onze kersbomen ook mogen zijn, hoe duur en glimmend ingepakt de kedootjes, hoe vers de oesters, hoe smeuïg de kalkoen, hoe sprankelend de champagne, hoe kruidig de glühwein – een stemmetje in ons wil maar niet zwijgen, een stemmetje dat zegt: hier gebeurt het niet, het gebeurt buiten, in dat schimmige buiten vol duistere plekken, vale lichtvlakken en schuw, onsamenhangend bewegen. Lees verder »

Kruisweg in Parijs

Column door Ariejan Korteweg

Bij het Canal Saint-Martin is uitgaan een daad van verzet geworden

Parijs is de mooiste stad die ik ken. De stad ook die ik denk het best te begrijpen. Dat zit ‘m in het ritme, in de omgangsvormen, in de geluiden, in het bruisende heden waar het verleden overal doorheen kiert, in de heftige botsingen van schatrijk en straatarm. Toen ik er acht jaar geleden kwam wonen, voelde ik me vanaf de eerste dag thuis. Terug in Nederland kan ik zelfs naar de muffe lucht van de metro heimwee hebben.

Dat Parijs is verdwenen. Die verleidelijke mix van arrogantie en elegantie, van spontaniteit en afstandelijkheid is weg. De hele bravoure van we zijn misschien niet de modernste maar wel de leukste en de mooiste is vervangen door angst en achterdocht. In de metro is het nog stiller dan anders. Niemand heeft oortjes in, niemand leest de krant: alle zintuigen op scherp. Een gesprongen peertje in een lamp van een café in de Marais veroorzaakte zondagavond een golf van paniek die duizenden mensen meesleurde. Een vriendin vertelde me dat ze zich een half uur schuilhield in de Franprix aan de Quai de Jemmapes, twee kilometer verderop. Zo spoelt de angst door de straten. Lees verder »