Schrijver in Frankrijk

Gieren

Column door Isabelle Rossaert

We waren al op de terugweg toen ik het krantenartikel ontdekte. Ik had het dagblad gekocht in een kleine superette in een dorpje nabij Crest. Het was, aan de vormgeving, de foto’s en de koppen te zien, een lokale krant. We hadden een week doorgebracht op een camping in La Motte Chalancon, waarvan ons was beloofd dat ze rustig en te midden van de natuur zou zijn. Een week eerder, terwijl we in de late namiddag door een vallei reden op weg naar die camping, kreeg ik een benauwd gevoel. Rust en natuur, daar was ik naar op zoek. En de Drôme, dat gebied tussen de Provence en de Alpen waar de bergen iets hoger en iets groener zijn, leek de uitgelezen plek. Maar toen we door die desolate vallei reden, langs kale zwarte aarde die eerder aan een maanlandschap deed denken, met hier en daar een verlaten huis dat iemand nog hoopvol te koop had gezet, begon ik te twijfelen aan die keuze. Dit leek wel de streek waarover Jean Giono zo mooi had geschreven in De man die bomen plantte. Even desolaat. En Elzéard Bouffier, de oude schaapsherder die in dit verhaal eigenhandig hele bergen beboste, was hier zo te zien niet langs geweest. Geen dorp, geen hotel, geen herberg was er te bespeuren en ik vroeg me al af wat we onszelf hadden aangedaan. Lees verder »

Vluchteling in de Provence

Column door Peter Hagtingius

En toen besloot ik dus te verkassen. Een vrij dramatische beslissing die ik zo lang mogelijk had uitgesteld. Want na doodgaan is verhuizen het allerergste, ik citeer een vriend die zowel verhuisd als overleden is. Maar er werd ineens een mega-villa vrijwel in mijn achtertuin opgetrokken, ofschoon mij jarenlang verzekerd was dat het terrein waarop ik uitkeek inconstructible was. Zou het bestemmingplan gewijzigd zijn? Ik had er niets over gelezen en in het dorpscafé niets over gehoord. Dus hoe kon het dan dat er ineens bouwvakkers opdoken die met vervaarlijke apparatuur dezelfde extreme pokkenherrie produceerden als dj’s op zo’n heavy metal dancefestival. “Weet je toch?” zeiden ze in de kroeg, “met de burgemeester valt altijd te dealen”. Er werd een vette knipoog bijgeleverd, maar dat hoefde niet. Ik kende de reputatie van Monsieur le maire als gezellige gesprekspartner voor uitpuilende portemonnees. Lees verder »

Charlie, toujours et encore

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

De terroristen hebben vorig jaar met hun aanslag op de redactie van het blad Charlie Hebdo in de roos geschoten. Wisten ze hoezeer ze de Franse samenleving (en in wezen de hele westers-liberale maatschappij) uit het lood zouden slaan? Anders gezegd, ging het hen er enkel om zich te wreken op een blad waarin spotprenten werden opgenomen die de Islam hekelen, of wisten ze dat ze daarbij ook een doos van Pandora zouden openen? Want dat hebben ze gedaan. Het attentaat op Charlie bleek namelijk een blikopener, de tegenstrijdigheden van de Franse samenleving kwamen opeens helder in het licht te staan. Het kan, me dunkt,  geen kwaad een jaar na de gebeurtenissen de zaak nog eens rustig te overdenken – à tête reposée. Lees verder »

Dakloze klinkers

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De politiek van president Hollande is desastreus. De ene maatregel is nog rampzaliger dan de andere. Geen president die al sinds zo-lang zo impopulair is, maar hij wil het blijkbaar uitzitten tot het einde van zijn mandaat, en tot die tijd nog meer desastreuze maatregelen het Franse volk in de strot duwen. Maar Hollande is een slimmerik, hij kent de kneepjes waarmee je initiatieven waarvan je weet dat ze op grote tegenstand stuiten – behalve bij de 1% die je wil behagen – er doorheen kunt jassen. Een ervan is de afleidingsmanoeuvre. We halen een oud wetsvoorstel uit de kast dat sinds lang volkomen in de vergetelheid is geraakt. Niemand staat erop te wachten. Maar het raakt een gevoelige snaar, zeker bij Fransen, namelijk de taal. Een beetje stemmingmakerij erbij van de kant van de pers die maar al te zeer op emotie en ophef is belust – resultaat: één grote beroering. En terwijl het Franse volk zich druk maakt over deze nieuwe wet, wordt het even afgeleid van andere zaken, die belangrijker zijn en die de regering dan min of meer onbelemmerd, in het geniep, ten uitvoer kan brengen. De spelling van de taal, ziedaar waar de Fransen zich de afgelopen week druk om moesten maken, zodat hun aandacht werd afgetrokken van zaken als de verlenging van de noodtoestand, de verandering van een belangrijk artikel van de grondwet… Goed, het Franse volk begint de sluwe trucjes van François Hollande door te krijgen. Ze laten zich niet meer zo makkelijk in de luren leggen. Maar toch, een heibel over dat dakje boven de klinkers! De fameuze circonflexe. Helemaal ongelijk hebben de Fransen niet. Taal is belangrijk. En dat dakje weg, ’t is niet maar een onschuldig detail. Lees verder »

Bijgeloof

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Ik doe aan geloof noch bijgeloof, ik zie niet zo’n verschil tussen Jezus en die andere illusionist, Hans Klok. En al was ’t vrijdag de dertiende, ik ging dus gewoon de weg op. Even gauw naar de supermarché, 20 km verderop, om de leeftocht in te slaan die ik op de zaterdagse marché paysan niet te pakken kan krijgen. Heineken en hondenvoer, dat soort dingen. Altijd en exclusief op vrijdag doe ik dat ritje, alleen in het hoogseizoen op maandagochtend vroeg, anders strand ik in zo’n file van Parijzenaars en ander toeristenschorremorrie dat de voortgang blokkeert. Ook op die novemberse vrijdag draaide ik de parkeerplaats van de firma Bul Super en Hiep Hieper op. Toen Marten Toonder die namen verzon, vermoedde hij vast niet dat ze perfect van toepassing zijn op de exploitanten van extreem onoverzichtelijke megastores die je de keus bieden uit 500 soorten chocoladetabletten, 400 tandpasta’s, 1.600 soorten blikgroenten en – is me verteld – 100 inlegkruisjesvarianten. Ik kom niet graag in zo’n pretpark van de overvloed. Maar ja… Lees verder »