Schrijver in Frankrijk

De stationsklok

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Als jong meisje heeft mijn moeder samen met een goede vriendin een reis gemaakt door Frankrijk. Dat was vlak na de 2e Wereldoorlog, ze moet toen twintig zijn geweest. Ik heb haar een paar jaar geleden gevraagd haar herinneringen aan die reis op te schrijven. Dat heeft ze gedaan. Tot op het laatst van haar leven bleef Frankrijk voor haar het land van de levensvreugde, de élégance, de mooie landschappen, het lekkere eten. De laatste keer dat ze in Frankijk was, was zes jaar geleden. Het Frankrijk van nu is wel heel anders dan het Frankrijk dat ze in haar jeugd heeft gekend, maar wat nu zo mooi is bij oude mensen, ze blijven zien wat ze lang geleden zagen – en allemaal nieuwe dingen zien ze niet omdat ze er eigenlijk niet zo’n behoefte aan hebben ze te zien. En bij de volgende generatie werkt dat aanstekelijk. Ik vraag het me namelijk geregeld af: hoe zou mijn moeder dit of dat hebben gevonden? En dit geldt ook voor wijlen mijn vader. En juist door deze vraag te stellen, kruip ik als het ware in hun blik, ga ik zien wat zij zagen – en niet zien wat zij niet nodig vonden om te zien. En zo blijft het ‘oude Frankrijk’ ook voor mij bestaan. Wat volgt is een authentiek verslag. Lees verder »

Blauw plastic zakje

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. Sinds jaren presenteert ze The Maastricht International Poetry Nights. In de OBA in Amsterdam leidt ze het poëzieprogramma Poëzie op zondag. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was. Vorig jaar publiceerde uitgeverij Azul Press haar nieuwste bundel, Bovengronds. Dit gedicht is een primeur. Lees verder »

Wilfred de Bruyn: nul verstand van Frankrijk

Column door Peter Hagtingius

Nadat ik al vele jaren in Frankrijk verbleef, tipte iemand dat ik via een of andere truc Nederlandse televisie kon ontvangen. Vermoedelijk een illegale omweg of zoiets, naar véél dingen kun je vandaag de dag maar beter geen nadere navraag doen. En August de Domme is een vrolijke rol die me in toenemende mate aanspreekt. Je moet vooral niet doen alsof je iets snapt. Ik ging voor het eerst in lange tijd naar Nederlandse televisie kijken. Het NOS-Journaal bleek in handen van pseudo-Vierdaagsewandelaars, nog net niet uitgedost met een Tiroler hoedje of van die Nordic-strompellucifers waarmee geen serieuze invalide ooit betrapt wil worden. De nieuwsselectie leek me toevertrouwd aan leerling-stagiaires die het belang van een verkeersongeval te Simpelveld hoger inschatten dan dat van de toestand in de wereld. Lees verder »

Verteld landschap

Column door Willem van Toorn

‘… alsof er tussen ons een rivier ligt of een paar hectare bouwland’ – Zó hard praat volgens François Seurel een dorpeling in de Sologne tegen hem, terwijl ze toch vlak bij elkaar staan. François Seurel is de ik-verteller in Alain-Fourniers beroemde roman Le Grand Meaulnes. De roman verscheen in 1913, aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog waarin de jonge schrijver al in september 1914 sneuvelde. Nu, een eeuw later, hoor ik nog regelmatig die luide stemmen van de dorpelingen. Ook in het gehucht in de aangrenzende Indre, waar wij al zo’n achttien jaar een huis hebben, praten boeren die een paar meter van elkaar af op een erf of op de weg staan dikwijls op een sterkte alsof ze elkaar over de hele lengte van een akker iets aan het verstand moeten brengen. Lees verder »

Zuiden

Column door Annelies Verbeke

Een week geleden reden mijn geliefde en ik de Belgisch-Franse grens over om pas in de Ardèche halt te houden. Er zijn weinig Belgen (en vermoedelijk nog minder Nederlanders) die nog nooit in Zuid-Frankrijk zijn geweest. Ook in mijn vakantieherinneringen is het gebied een terugkerend thema. In de vroegste van die herinneringen domineren zakjes met lavendel, nieuwe sandalen met een hakje, zingen met mijn ouders in hun jeep, een verlaten strand, picknicks in het hooi. En rond mijn achttiende is er een helse busreis met vrienden naar Avignon, waarbij ik gewekt wordt door het gezicht van de Nederlandse buschauffeur dat boven mij uit zweeft en zegt: ‘Heuj, heuj, petit deuj-jeuj-neuj!’ Lees verder »