Schrijver in Frankrijk

De Franse achterneef

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Er is een tijd voor alles, nu eens grote bezorgdheid over gang van zaken in de wereld, dan tijd voor een lichtere noot. Want ja, het leven gaat verder, de wereld draait door, er worden kinderen geboren, er gaan mensen dood, scheepjes verwelken, bloemetjes vergaan (of was het andersom?) en de liefde blijft bestaan, altijd zo geweest, zal wel altijd zo zijn – een snik, een glimlach… Mensen, ik hou het vandaag bij een glimlach. En ik denk aan een interview dat ik laatst op de radio hoorde. Ik zat in de auto, ik reed door de meest troosteloze streek van Frankrijk (de Santerre, dat ligt tussen St Quentin en Amiens: een streek zo plat als een schol, land van de suikerbieten), maar ik luisterde met plezier naar … de Franse achterneef van Donald Trump. Lees verder »

Het godswonder van de mottenballenwinterjas

Column door Renée Vonk

Afgesproken in het café vandaag. Dat vergt nu het zo koud is (je woont in de subtropen nietwaar, what about ‘global warming’?) ongeveer de voorbereidingen voor een poolexpeditie. Okay, overdrijven is óók een vak, maar nooit zal ik vertrouwd raken met ijs en sneeuw ‘en Provence’. Sommige dingen horen gewoon niet. Zou ik wel vaker aan de Schepper willen mailen, maar ja, zèlfs geen whatsapp-adres. Ik ben vóór warmte, en de hitte van een ‘canicule’ vind ik al helemaal geen probleem. Heerlijk! Om negen uur ’s avonds pas die salade Niçoise met een fles rosé op het terras, korte broek, hemdje, espadrilles. De Provençe zoals het hoort. De charme van de Elfstedentocht heeft me nooit aangesproken. Tweehonderd kilometer onderkoeld blauwbekken en op je bek vallen door een scheur in het ijs? Met het bevroren oog op een Elfstedenkruisje? Doe maar niet, vond ik al voor ik naar de Provence verkaste. Ik kon goed schaatsen. Lees verder »

Spaanse herberg

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Een mooi motief: voordat je over je daadwerkelijke ontmoeting met een land begint, beschrijven hoe dat land er in je verbeelding uitzag. Sommige serieuze auteurs slepen als een loodzwaar blok aan hun been het dogma met zich mee dat zegt dat een goed verhaal geen ‘happy end’ mag hebben. Zij werken het motief dan zo uit dat naast de heerlijke voorstelling de werkelijkheid maar een lelijke, belabberde boel blijkt. Want alleen wat naar is, is waar. Ja, hoe naarder, hoe waarder. Ziedaar hun ernst, hun intelligentie.  Lees verder »

Acht Euro vijftig voor een glas wijn

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Ik citeer even de achterflap van het rijk geïllustreerde prachtboek Het andere Parijs van de Waal Luc Sante: “Als we denken aan Parijs, dan denken we aan de Eiffeltoren, het Louvre, het lieflijke Montmartre , de Lichtstad”. Het boek gaat over de verborgen geschiedenis van jouw stad, destijds bevolkt door lekker raar volk, revolutionairen, lichtekooien, onruststokers, bohemiens en straatzangers. Van harte aanbevolen dat boek! Maar ik denk bij Parijs helemaal niet aan dat esthetisch wangedrocht van gevlochten ijzerdraadjes waar de signature van de heer Eiffel onder staat, in werkelijkheid ontworpen door twee van zijn medewerkers. Ik denk evenmin aan het Louvre waarvoor je een onafzienbare rij opdringerigen met agressieve ellebogen moet overleven om die Mona Lisa net níet te kunnen zien. In een uitverkocht stadion heb je minder last van opgewonden supporters die voor je neus gaan & blijven staan. Ik vind die Da Vinci trouwens ook geen hele Piet qua penseelvirtuositeit. Zelfs amper geschoolde leerlingen van Rembrandt zijn beter. Lees verder »

Provençaalse praatjes – Peter Hagtingius

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Nederlanders mopperen, zo heet het. En gek, dat is nu precies wat de Fransen ook van zichzelf zeggen: nous sommes des râleurs. In het voorwoord van zijn bundel Provençaalse praatjes verklaart Peter Hooft dat hij geen francofiel is. Logisch, wanneer je je tegelijk voorstelt als een ‘rasmopperaar’ (dat staat op de achterflap), en je in Frankrijk woont, wat kun je dan anders dan zo je bezwaren hebben tegen dat land? Maar met zijn mopperen staat hij, paradoxaal genoeg, juist weer dicht bij de Fransen. Niets zo irritant als mensen die altijd positief zijn. Die mensen weten niet wat humor is. Niet alle mensen die mopperen hebben humor, maar als ze humor hebben, dan hebben ze dat. Zoals Peter Hooft. Zijn Provençaalse praatjes, die hij ‘uit de kroeg’ klapt, zijn allemaal even geestig. Lees verder »