Schrijver in Frankrijk

Le Pen in het Elysée?

Column door Peter Hagtingius

Het was de ochtend na de Amerikaanse verkiezingszege van de heer Trump. In het dorpscafé stond zoals altijd de tv aan, maar dit keer op een nieuwszender. De vraag die ons bezighield was: zou ‘t, madame Le Pen straks president van Frankrijk?

Ik woon in een Provençaals gehucht waar ze al vele jaren minimaal 40% van de stemmen aan de familie Le Pen uitreiken. Ik moet erkennen dat het nogal duurde voor ik snapte dat ik die ‘Penisten’ niet zomaar als ‘fout’ volk mocht wegzetten. Eerder gewoon aardige lui, voor het merendeel werkloos, met een somber toekomstperspectief. ‘Kleine’ wijn- en olijvenboeren en een paar bouwvakkers, over de eventuele charme van de globalisering kon ik maar beter niet beginnen, hun vertrouwde leventje stond op het spel. Maar xenofobie was onzin en er was toch ook geen probleem geweest toen er in de Grand’Rue een moskee was gekomen? Lees verder »

De fooi

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Om de schachten van de verlaten mijn van Viège-Lagny te bereiken is aan de voet van een berg sintels een smalle put uitgegraven. Een metalen wenteltrap draait de diepte in. We stapten, de een na de ander, op de bovenste sport. Onze gewichten deden de trap flink op en neer wiebelen. Nogal griezelig. Tussen de treden door kijk je in de leegte, je kunt maar beter je blik strak gericht houden op de helm van de persoon voor je, of liever gezegd vlak onder je. De put wordt om de zoveel wentelingen door een stormlamp verlicht, daartussen duisternis. En de temperatuur maar stijgen. Benauwd hoor! – hoor ik iemand zeggen. Lees verder »

Wrange zomer

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Okay, okay, ik heb je vaak onaardig over Parijs en de ter stede gehuisveste arrogante druktemakers geschreven. En terecht, de gemiddelde Parijzenaar is van bedenkelijk allooi, daar hoeven we verder niet meer ingewikkeld over te doen. Maar nu ben ik toch geneigd (niet meer dan dat) iets van sympathie te koesteren jegens die hoofdstedelingen. Lees verder »

De bij

Paul Claes is een vermaarde Vlaamse auteur. Zijn breed oeuvre omvat romans, essays, gedichtenbundels. Zijn werk werd met meerdere prijzen beloond, waaronder de Multituli-prijs (voor de roman De Kameleon) en de Martinus Nijhoff-prijs voor zijn vertalingen. Dit jaar verscheen bij uitgeverij Vleugels in Bleiswijk de vertaling van een serie gedichten van de Franse schrijver en filosoof Paul Valéry (1871 – 1945). Het gaat om tien gedichten uit de bundel Charmes (1922). De titel luidt daarom Tien Charmes. Hieronder een van de gedichten, eerst in de Nederlandse vertaling, daarna het Franse origineel. Zo kunt u zelf de kunst van Paul Claes waarderen. Wie een gedicht vertaalt, is zelf een dichter. Lees verder »

Quand le soleil dit bonjour

Column door Wim Coster

Quand le soleil Dit bonjour aux montagnes Et que la nuit rencontre le jour

Je suis seul avec mes rêves Sur la montagne Une voix me rappelle toujours …

Een tekst van Lucille Starr, in het lied van haar doorbraak dat in februari 1965 in Nederland twee weken op 1 stond in de Top 40. Ik vond het geweldig, toen ik het als jongetje van een jaar of elf-twaalf op de radio hoorde. Iedere keer weer. Niets snapte ik van de tekst, maar ik begreep wel, ik voelde, dat het om ernstige zaken ging. Ik bleef het een schitterend nummer vinden. Nog steeds, moet ik bekennen, is het een guilty pleasure; alleen al vanwege het slepende intro met de trompet als een prelude op het droge nasale stemgeluid en die ingehouden snik. De stemmig geklede zangeres met haar starende ogen en trillende wimpers is in mijn geheugen gegrift blijven staan. Haar houterigheid viel me toen niet op en vergeef ik haar nu zonder meer. Lees verder »