Schrijver in Frankrijk

De gevallen vlieger

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Drie jaar lang, van 2010 tot 2012, vroeg de journaliste et recensente Annick Vandorpe aan Nederlandstalige schrijvers haar ‘pastiches’ op te sturen voor op haar veelgelezen website. Voor elke week een. Ze moesten andere auteurs qua stijl en inhoud parodiëren. Een kort verhaal, een gedicht, een essay. En dan mochten de bezoekers van de website raden welke schrijver hier werd nagebootst. Ik deed hier ook aan mee, een leuke oefening. Onderstaande tekst stond half maart 2011 op Van boeken en mensen. Mijn eerste roman, Koningskinderen, was toen net uit. Ik was dit alles een beetje vergeten, bij het schoonmaken van mijn computerdocumenten kwam ik De gevallen vlieger weer tegen. Ik dacht, misschien aardig alsnog op Schrijver in Frankrijk te delen. Sommige mensen twijfelden even: Vestdijk? Khaled Hosseini? Van Deyssel? Coenen? Maar ze kwamen toch snel tot een andere conclusie… Lees verder »

Arras

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010), Verbrande schepen (Passage, 2011) en Augustusland (Passage, 2013). In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux), en vorig jaar verscheen De jacht op de klaproos (Passage). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Dit gedicht is een primeur

Lees verder »

Le Pen in het Elysée?

Column door Peter Hagtingius

Het was de ochtend na de Amerikaanse verkiezingszege van de heer Trump. In het dorpscafé stond zoals altijd de tv aan, maar dit keer op een nieuwszender. De vraag die ons bezighield was: zou ‘t, madame Le Pen straks president van Frankrijk?

Ik woon in een Provençaals gehucht waar ze al vele jaren minimaal 40% van de stemmen aan de familie Le Pen uitreiken. Ik moet erkennen dat het nogal duurde voor ik snapte dat ik die ‘Penisten’ niet zomaar als ‘fout’ volk mocht wegzetten. Eerder gewoon aardige lui, voor het merendeel werkloos, met een somber toekomstperspectief. ‘Kleine’ wijn- en olijvenboeren en een paar bouwvakkers, over de eventuele charme van de globalisering kon ik maar beter niet beginnen, hun vertrouwde leventje stond op het spel. Maar xenofobie was onzin en er was toch ook geen probleem geweest toen er in de Grand’Rue een moskee was gekomen? Lees verder »

De fooi

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Om de schachten van de verlaten mijn van Viège-Lagny te bereiken is aan de voet van een berg sintels een smalle put uitgegraven. Een metalen wenteltrap draait de diepte in. We stapten, de een na de ander, op de bovenste sport. Onze gewichten deden de trap flink op en neer wiebelen. Nogal griezelig. Tussen de treden door kijk je in de leegte, je kunt maar beter je blik strak gericht houden op de helm van de persoon voor je, of liever gezegd vlak onder je. De put wordt om de zoveel wentelingen door een stormlamp verlicht, daartussen duisternis. En de temperatuur maar stijgen. Benauwd hoor! – hoor ik iemand zeggen. Lees verder »

Wrange zomer

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Okay, okay, ik heb je vaak onaardig over Parijs en de ter stede gehuisveste arrogante druktemakers geschreven. En terecht, de gemiddelde Parijzenaar is van bedenkelijk allooi, daar hoeven we verder niet meer ingewikkeld over te doen. Maar nu ben ik toch geneigd (niet meer dan dat) iets van sympathie te koesteren jegens die hoofdstedelingen. Lees verder »