Schrijver in Frankrijk

Franse verkiezingen

Column door Peter Hagtingius

In het zuiden wint de zon van de wet

Het was zaterdagavond, ik kwam uit een restaurantje en zapte naar BFMTV. Op die Franse nieuwszender kom je Nederland hoogst zelden tegen. Dan meestal over iets met drugs. Ineens bleek ik met Rotterdam verbonden. Waterkannonen in een zo te zien sjieke buurt. Nooit geweten dat ze er in die stad behalve van die namaak New York-flatjes in de financieel hoogste atmosfeer ook nette huizen in klassieke wijken hebben. De camera bleek gestationeerd bij het consulaat van Turkije en de Franse nieuwslezer legde uit dat er een Turkse minister Nederland uit werd gebonjourd. En dat dit enig gedoe gaf. Er werd ook verteld dat het vliegtuig van een andere Turkse minister niet in Nederland had mogen landen. In Frankrijk natuurlijk wél gewoon. Lees verder »

Het schip van de vrijheid

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Gezien vanuit Valence is de Vercors een vooruitgeschoven baken van de Alpen. Baken is misschien niet het goede woord omdat je bij ‘baken’ aan iets puntigs denks, en dat is de Vercors niet. Wel een hoog plateau: van beneden gezien een tafelberg, met loodrechte wanden, op de Michelinkaart een schip met een spitse boeg die richting het Noorden vaart. In het kielzog links de Rhônevallei, rechts Grenoble en de hoog opgolvende Alpenketens. Ideaal voor verzetsgroepen om er zich in te verschansen – ja, die steile scheepswanden maakten het vijfenzeventig jaar geleden voor de Duitse bezetter haast onmogelijk het dek boven te bereiken. Voor de ‘maquis’ was de Vercors een schuilplaats en tegelijkertijd uitvalsbasis bij uitstek. Beneden gingen de mensen gebukt onder het juk van de bezetters, maar ze hoefden maar naar dat schip, verderop, te turen, en ze wisten: daar wordt een laatste restje vrijheid bewaard, voor ons, voor later… Lees verder »

Frankrijk in 50 fragmenten

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Het was bijna tien jaar geleden, er was nog maar één boekje van me uitgekomen, Sprekend portret. Familieleden, vrienden kochten het, lazen het – soms – om de auteur een plezier te doen, maar afgezien daarvan werd de novelle (nog geen zestig pagina’s) door niemand opgemerkt. Geen aankondiging, laat staan een bespreking, niet in een nationale krant, niet in een streekkrant, niet in een stadskrant, zelfs niet in een wijkkrant – niets. Of ja toch, één aardig stukje in een cultureel christelijk blad dat door honderd mensen wordt gelezen. Daar moest ik het mee doen. Ik was natuurlijk teleurgesteld. Ik had iemand nodig die me tot de orde riep: “Man, wat denk je wel? Dat je één boekje schrijft, laat uitgeven – is al heel wat, trouwens – en dat je dan met gekruiste armen maar een beetje kunt zitten afwachten tot de hele wereld het erover heeft? Onzin! Schrijvers moeten tegenwoordig hard meewerken met het promoten van hun boeken, en dat doen ze in de regel via de electronische communicatiemiddelen. Wat je nodig hebt, is een eigen website.” Dat was het begin van ‘Schrijver in Frankrijk’. Lees verder »

Er kwam een dominee voorbij

Column door Renée Vonk

Had me er in een grijs verleden op aangesproken en ik zou ‘m minstens driemaal verloochend hebben voor de haan gekraaid had (Lucas 22:34, nieuwe Bijbelvertaling). Maar ik kan het al een jaartje of wat niet meer ontkennen, ik heb een dominee als vriend. Niet zo’n stille stiekemerd uit mijn streng gereformeerde jeugd, maar een type dat ze in m’n geboortestad Rotterdam een ‘toffe gozert’ noemen.
Lees verder »

De Franse achterneef

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Er is een tijd voor alles, nu eens grote bezorgdheid over gang van zaken in de wereld, dan tijd voor een lichtere noot. Want ja, het leven gaat verder, de wereld draait door, er worden kinderen geboren, er gaan mensen dood, scheepjes verwelken, bloemetjes vergaan (of was het andersom?) en de liefde blijft bestaan, altijd zo geweest, zal wel altijd zo zijn – een snik, een glimlach… Mensen, ik hou het vandaag bij een glimlach. En ik denk aan een interview dat ik laatst op de radio hoorde. Ik zat in de auto, ik reed door de meest troosteloze streek van Frankrijk (de Santerre, dat ligt tussen St Quentin en Amiens: een streek zo plat als een schol, land van de suikerbieten), maar ik luisterde met plezier naar … de Franse achterneef van Donald Trump. Lees verder »