1

Het schip van de vrijheid

7 mrt, 2017 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Gezien vanuit Valence is de Vercors een vooruitgeschoven baken van de Alpen. Baken is misschien niet het goede woord omdat je bij ‘baken’ aan iets puntigs denks, en dat is de Vercors niet. Wel een hoog plateau: van beneden gezien een tafelberg, met loodrechte wanden, op de Michelinkaart een schip met een spitse boeg die richting het Noorden vaart. In het kielzog links de Rhônevallei, rechts Grenoble en de hoog opgolvende Alpenketens. Ideaal voor verzetsgroepen om er zich in te verschansen – ja, die steile scheepswanden maakten het vijfenzeventig jaar geleden voor de Duitse bezetter haast onmogelijk het dek boven te bereiken. Voor de ‘maquis’ was de Vercors een schuilplaats en tegelijkertijd uitvalsbasis bij uitstek. Beneden gingen de mensen gebukt onder het juk van de bezetters, maar ze hoefden maar naar dat schip, verderop, te turen, en ze wisten: daar wordt een laatste restje vrijheid bewaard, voor ons, voor later… Lees verder »

Frankrijk in 50 fragmenten

22 feb, 2017 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Het was bijna tien jaar geleden, er was nog maar één boekje van me uitgekomen, Sprekend portret. Familieleden, vrienden kochten het, lazen het – soms – om de auteur een plezier te doen, maar afgezien daarvan werd de novelle (nog geen zestig pagina’s) door niemand opgemerkt. Geen aankondiging, laat staan een bespreking, niet in een nationale krant, niet in een streekkrant, niet in een stadskrant, zelfs niet in een wijkkrant – niets. Of ja toch, één aardig stukje in een cultureel christelijk blad dat door honderd mensen wordt gelezen. Daar moest ik het mee doen. Ik was natuurlijk teleurgesteld. Ik had iemand nodig die me tot de orde riep: “Man, wat denk je wel? Dat je één boekje schrijft, laat uitgeven – is al heel wat, trouwens – en dat je dan met gekruiste armen maar een beetje kunt zitten afwachten tot de hele wereld het erover heeft? Onzin! Schrijvers moeten tegenwoordig hard meewerken met het promoten van hun boeken, en dat doen ze in de regel via de electronische communicatiemiddelen. Wat je nodig hebt, is een eigen website.” Dat was het begin van ‘Schrijver in Frankrijk’. Lees verder »

Er kwam een dominee voorbij

9 feb, 2017 Onderdeel van proses 

Column door Renée Vonk

Had me er in een grijs verleden op aangesproken en ik zou ‘m minstens driemaal verloochend hebben voor de haan gekraaid had (Lucas 22:34, nieuwe Bijbelvertaling). Maar ik kan het al een jaartje of wat niet meer ontkennen, ik heb een dominee als vriend. Niet zo’n stille stiekemerd uit mijn streng gereformeerde jeugd, maar een type dat ze in m’n geboortestad Rotterdam een ‘toffe gozert’ noemen.
Lees verder »

De Franse achterneef

26 jan, 2017 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Er is een tijd voor alles, nu eens grote bezorgdheid over gang van zaken in de wereld, dan tijd voor een lichtere noot. Want ja, het leven gaat verder, de wereld draait door, er worden kinderen geboren, er gaan mensen dood, scheepjes verwelken, bloemetjes vergaan (of was het andersom?) en de liefde blijft bestaan, altijd zo geweest, zal wel altijd zo zijn – een snik, een glimlach… Mensen, ik hou het vandaag bij een glimlach. En ik denk aan een interview dat ik laatst op de radio hoorde. Ik zat in de auto, ik reed door de meest troosteloze streek van Frankrijk (de Santerre, dat ligt tussen St Quentin en Amiens: een streek zo plat als een schol, land van de suikerbieten), maar ik luisterde met plezier naar … de Franse achterneef van Donald Trump. Lees verder »

Het godswonder van de mottenballenwinterjas

16 jan, 2017 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Renée Vonk

Afgesproken in het café vandaag. Dat vergt nu het zo koud is (je woont in de subtropen nietwaar, what about ‘global warming’?) ongeveer de voorbereidingen voor een poolexpeditie. Okay, overdrijven is óók een vak, maar nooit zal ik vertrouwd raken met ijs en sneeuw ‘en Provence’. Sommige dingen horen gewoon niet. Zou ik wel vaker aan de Schepper willen mailen, maar ja, zèlfs geen whatsapp-adres. Ik ben vóór warmte, en de hitte van een ‘canicule’ vind ik al helemaal geen probleem. Heerlijk! Om negen uur ’s avonds pas die salade Niçoise met een fles rosé op het terras, korte broek, hemdje, espadrilles. De Provençe zoals het hoort. De charme van de Elfstedentocht heeft me nooit aangesproken. Tweehonderd kilometer onderkoeld blauwbekken en op je bek vallen door een scheur in het ijs? Met het bevroren oog op een Elfstedenkruisje? Doe maar niet, vond ik al voor ik naar de Provence verkaste. Ik kon goed schaatsen. Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »