Schrijver in Frankrijk

Geef mij maar het zuiden, geef mij maar Parijs

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

Dag Julia,

Beetje vol te houden in de hoogovens-hitte die volgens BFMTV jouw Parijs teistert? En dat dan in die overbevolkte partytent, het lijkt me een combi die een explosiegevaar impliceert waar je geen terrorist voor nodig hebt. Zodra het koel helder hoofd ten offer valt aan de guillotine van de ‘koperen ploert’ is ’t vaak hommeles. Al helemaal natuurlijk in zo’n ademloos gebied als het jouwe dat wij in het zuiden tot het hoge noorden van het thermo-ondergoed rekenen en waar iedereen al in de war raakt zodra het kwik per ongeluk een keertje 20 graden plus aantikt. Wij vinden het dan vrij fris. Beneden de 30 graden kennen we het begrip chaleur niet. Ik ben niet zo van ‘het klimaat’, maar ik geloof wel dat de thermometer – maar dan over een paar eeuwen gerekend – het denken en doen van onze diersoort bepaalt. Lees verder »

Waar zit je?

Column door Caspar Visser ’t Hooft

« Waar zit je ? »

De stem van mijn grootvader, indringend, precies, netjes – een beetje draaien met de a’s, Leids: Leie…

“Waar zit je?”

Opa’s stem verraadt een vrolijke kameraderie. Zo buig je je stem wanneer je, ontheemde en een beetje pionier in een ander land, opeens wordt verrast door een teken van leven van een oude bekende die zich ook in den vreemde heeft gewaagd. Ja, ik hoor het hem nog zeggen. Hij had een neef van ons aan de telefoon die ergens in de bergen ‘zat’, en die hem een bezoekje wilde brengen. Lees verder »

Twee keer

Wim Coster is historicus en auteur van historische non-fictie. Zijn meest recente werk De barones en de dominee, een verboden liefde in de 19e eeuw (Balans, 2016) speelt zich gedeeltelijk af in Zuid-Frankrijk. Ook schrijft hij gedichten. Het onderstaande gedicht is een primeur. Voor meer informatie over Wim Coster, zie zijn schrijversblog.
Lees verder »

Logistics

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Nog hoor ik het ze zeggen: “Wat is dat toch voor lelijk woord?” We zitten in de groene Megane, ik op de achterbank, als toen ik een kind was. Of is het in mijn Clio, met mijn moeder voorin en mijn vader achter (of andersom)? File op de snelweg. Voor ons, in de hoogte, het logo van een transportbedrijf en het woord ‘logistics’. “Logistics, je komt dat woord opeens overal tegen.” Mijn moeder laat dat ‘stics’ nog eens over haar tong rollen, en trekt daarbij een vies gezicht. Ze eindigt met: “Bah!” Mijn vader wil weten wat het zijn, logistics. Het moet zo halverwege de jaren negentig zijn geweest, toen was dat woord inderdaad nogal nieuwbakken. Ik had een vaag idee. Ik verbeeldde me dat vrachtwagens met dat rare woord logistics erop computerspullen vervoerden: zachte schijven, inktpatronen, dat soort dingen. Wanneer vrachtwagens naast het logo waarmee ze te koop lopen – of liever gezegd rijden – andere gegevens op hun laadbakken hebben staan, dan verwijzen deze toch normaal gesproken naar wat ze vervoeren? Nee, niet fishsticks – logistics. Lees verder »

Van wijn en oude stenen

Column door Ingrid Vander Veken

Grand Duché – XI-XVIIIème siècle. Zo staat het op het bord dat de stad aankondigt. Alsof ze sindsdien heeft opgehouden te bestaan, terwijl ze onverstoorbaar verder pronkt. Dat weet ik, omdat ik elk jaar door haar heen slenter, over haar geschakelde marktpleinen en haar kronkelende kasseistraatjes, onder haar honingkleurige torens en langs haar statige meesterwoningen. Het had anders kunnen lopen… “Om oude stenen gaf hier niemand,” zegt Stéphane. “Grond was het enige wat telde, voor de landbouw, voor de wijn.” En dus was de oude stadskern middeleeuws gebleven: geen riolen, geen stromend water, huizen die op instorten stonden. Stéphane is onze huisbaas en aannemer, derde generatie al. Zijn voorouders bezaten één van die historische huizen. Ze konden er zich niet snel genoeg van ontdoen. Hij vertelt het met spijt in de stem en met dat onnavolgbaar accent van de personages van Pagnol: “Dat het tij gekeerd is, is grâce à des gens comme vous.” En, als we hem verbaasd aankijken: “Eh oui! Mensen die wèl oog hadden voor de schoonheid van die oude stenen. Die vanuit andere steden of landen naar hier kwamen en tijdelijk of voorgoed bleven.”  Lees verder »