Wim Coster is historicus en auteur van historische non-fictie. Zijn meest recente werk De barones en de dominee, een verboden liefde in de 19e eeuw (Balans, 2016) speelt zich gedeeltelijk af in Zuid-Frankrijk. Ook schrijft hij gedichten. Het onderstaande gedicht is een primeur. Voor meer informatie over Wim Coster, zie zijn schrijversblog.
Lees verder »
Column door Caspar Visser ‘t Hooft
Nog hoor ik het ze zeggen: “Wat is dat toch voor lelijk woord?” We zitten in de groene Megane, ik op de achterbank, als toen ik een kind was. Of is het in mijn Clio, met mijn moeder voorin en mijn vader achter (of andersom)? File op de snelweg. Voor ons, in de hoogte, het logo van een transportbedrijf en het woord ‘logistics’. “Logistics, je komt dat woord opeens overal tegen.” Mijn moeder laat dat ‘stics’ nog eens over haar tong rollen, en trekt daarbij een vies gezicht. Ze eindigt met: “Bah!” Mijn vader wil weten wat het zijn, logistics. Het moet zo halverwege de jaren negentig zijn geweest, toen was dat woord inderdaad nogal nieuwbakken. Ik had een vaag idee. Ik verbeeldde me dat vrachtwagens met dat rare woord logistics erop computerspullen vervoerden: zachte schijven, inktpatronen, dat soort dingen. Wanneer vrachtwagens naast het logo waarmee ze te koop lopen – of liever gezegd rijden – andere gegevens op hun laadbakken hebben staan, dan verwijzen deze toch normaal gesproken naar wat ze vervoeren? Nee, niet fishsticks – logistics. Lees verder »
Column door Ingrid Vander Veken
Grand Duché – XI-XVIIIème siècle. Zo staat het op het bord dat de stad aankondigt. Alsof ze sindsdien heeft opgehouden te bestaan, terwijl ze onverstoorbaar verder pronkt. Dat weet ik, omdat ik elk jaar door haar heen slenter, over haar geschakelde marktpleinen en haar kronkelende kasseistraatjes, onder haar honingkleurige torens en langs haar statige meesterwoningen. Het had anders kunnen lopen… “Om oude stenen gaf hier niemand,” zegt Stéphane. “Grond was het enige wat telde, voor de landbouw, voor de wijn.” En dus was de oude stadskern middeleeuws gebleven: geen riolen, geen stromend water, huizen die op instorten stonden. Stéphane is onze huisbaas en aannemer, derde generatie al. Zijn voorouders bezaten één van die historische huizen. Ze konden er zich niet snel genoeg van ontdoen. Hij vertelt het met spijt in de stem en met dat onnavolgbaar accent van de personages van Pagnol: “Dat het tij gekeerd is, is grâce à des gens comme vous.” En, als we hem verbaasd aankijken: “Eh oui! Mensen die wèl oog hadden voor de schoonheid van die oude stenen. Die vanuit andere steden of landen naar hier kwamen en tijdelijk of voorgoed bleven.” Lees verder »
Column (speech) door Caspar Visser ‘t Hooft
Dit is voor het eerst dat ik een boek presenteer, het is zelfs de eerste keer dat ik aan een boekpresentatie deelneem. Ik weet eigenlijk niet precies hoe het daar toegaat, en wat ik nu moet doen. Om interessant over te komen, heb ik een pijp meegenomen. Een schrijver en zijn pijp, is dat niet nog steeds een beeld dat veel mensen zich van auteurs maken? Het probleem is, als ik hem nu ga roken, dan word ik ziek. Ik heb het een paar weken weer eens geprobeerd, de hele volgende dag was verpest. En als ik hem niet rook, denken jullie: dit is nep. Dus doe ik hem maar weer weg.
Je eigen boek presenteren. Door er van alles over te zeggen? Ik moet bekennen dat wanneer ik op de televisie schrijvers hoor praten over hun werk, ik dat altijd een beetje gezeur vind. Zelfs wanneer ik het boek waar de schrijver het over heeft met vreugde heb gelezen. Dat gepraat van die schrijver voegt zo weinig toe. Het doet eerder afbreuk aan de herinnering die ik aan het mooie verhaal heb overgehouden. Al is het trouwens alleen al door de schrijver met eigen ogen te aanschouwen. In zijn verhaal kwamen fascinerende figuren voor, die ik zelf, met de dosis verbeelding die elke goede schrijver aan zijn lezers overlaat, nog eens extra heb opgeluisterd. En dan word je geconfronteerd met de auteur: hij heeft een irritante tic, zijn haar zit raar, er is iets mis met de manier waarop hij zich kleedt. Ik moet denken aan een van Frankrijks grootste romanciers, Henri Beyle. Hij schreef onder het pseudoniem Stendhal. La Chartreuse de Parme las ik toen ik zestien-zeventien was. Een prachtig boek: Italië in de Napoleontische tijd en vlak erna, felle kleuren, passie, heroïek. Stendhal was een brave, gezette burgerman, die weinig noemenswaardig in zijn leven had meegemaakt. Ik weet niet of ze toen al aan boekpresentaties deden – we hebben het over de eerste helft van de negentiende eeuw – maar aan de persoon Stendhal zou niemand hebben kunnen aflezen hoe mooi, kleurrijk en hoe knap geschreven zijn romans zijn… Lees verder »
Column door Peter Hagtingius
Als je een tijdje in Zuid-Frankrijk rondhangt, word je door familie en volk dat je amper kent beschouwd als een soort VVV-expert met betrekking tot de omgeving. Slaat natuurlijk nergens op. ‘Mijn’ deel van Zuid-Frankrijk is een heel stuk groter dan het oude vaderland, en toen ik me lang geleden nog achter de dijken verschool, kon je me al tevergeefs naar Drenthe vragen. Geen idee, iets van een afgegraven gebied een stuk verderop richting Duitsland, met als unieke attractie opgestapelde stenen die dan iets met een bed te maken zouden hebben, kennelijk als zodanig bedacht door allang als foetsie genoteerde Neanderthalers die de ellende van het in elkaar knutselen van een Ikea-bed bespaard is gebleven. Mazzelaars. Lees verder »
