Schrijver in Frankrijk

Reizen in de voetsporen van Zarafa

Column door Agnita de Ranitz

Als voorbereiding op het schrijven van mijn roman Kom Atir kom over de historische voetreis van Zarafa, de eerste giraffe in Frankrijk, maakte ik de reis per auto van Marseille naar Parijs. Ik reed door de Provence, de Rhônevallei, de Bourgogne en de Morvan en probeerde de verbazing te zien in de ogen van de Soedanees Atir bij zijn aankomst in de haven van Marseille, de trots te voelen van de zoöloog Etienne Geoffroy Saint-Hilaire bij het lopen met een giraffe over de statige Cours Mirabeau in Aix, het gejuich te horen van duizenden mensen in de dorpen bij het langskomen van Zarafa. Ik genoot van een glas rosé op een pleintje onder de platanen, speelde met dorpelingen een partijtje jeu-de-boule, bezocht enkele kunstenaarsateliers en dook af en toe een museum in. Zoals elke keer dat ik door Frankrijk reis, was ik ook nu weer onder de indruk van de rijkdom van natuur, cultuur en architectuur.

Apartheid

Column door Peter Hagtingius

Een van de meest onbegrijpelijke dingen waarmee ik sinds mijn verblijf in dit land te maken kreeg, was het bestaan van Nederlandse clubs. Dat zijn verenigingen van mensen die in de war zijn. Ze zijn tweebenig, althans meestal, en kiezen mogelijk daarom voor een gespreid bestaan. Aan één voet een Volendamse klomp en aan de andere een espadrille uit Saint-Tropez. Je kunt voor minder in een behandeltraject terecht komen. Die clubleden (emigranten of tweede huis-bezitters) zijn wel zo’n beetje Frankrijk-georiënteerd. Iets met die chansons en de wijn en zo, eventueel een Maigretje, tevens valt het weer meestal mee. L’art de vivre heet dat in die kringen. En de gastronomie ‘werelderfgoed’, ze weten er echt alles van. Maar een definitieve keus voor Frankrijk? Het idee!

Consuminderen

Column door Renée Vonk

Van de week even een kleine clash me een verbijsterd eigentijdsheid type dat me voorhield dat hij niemand kende die nog met een mobieltje werkt dat al tien jaar oud is. Hij staat bij wijze van spreken permanent op scherp en in de startblokken voor elke nieuwe mega-phone of andere gadget die nog moet worden uitgevonden. Ik kon er wel om lachen. Best knap, via een paar omtrekkende bewegingen gewoon even zeggen dat ik een ouwe taart ben. En dat er toch echt een kersje op moet. Wat later begon het me toch een beetje dwars te zitten. Ik woon dan wel wat afgezonderd van de wereld en als journalist ben ik per definitie buitenstaander van beroep, maar ik weet heus wel hoe ’t er buiten de antieke Provence Verte aan toe gaat. Ik doe alleen niet zo mee met de ‘moves’.

Fontein

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Iemand had me het boek aangeraden, The fountain van Charles L. Morgan. Ik had al vagelijk eens van deze schrijver gehoord. Ik meen me zelfs te herinneren dat bij mijn grootouders een boek van deze Engelse romancier in de kast stond. Het oeuvre van Charles Morgan was vooral in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw populair. Ook in Frankrijk werd de schrijver gevierd. Een vertaling van The fountain (Fontaine) werd er meerdere malen heruitgegeven. In Nederland moet de schrijver minder bekendheid hebben genoten. Ik ben nergens een Nederlandse vertaling van zijn roman tegengekomen, in een tweedehands boekwinkel bijvoorbeeld, maar het kan zijn dat ik niet goed heb gekeken. Hoe dan ook, ik heb het boek in handen, ik begin te lezen, langzaam kom ik erin, en ik blijf erin. Geboeid. Het verhaal van een Engelsman die in Nederland warmloopt voor de Franse cultuur. In Nederland!

Toulouse

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Zijn oeuvre is indrukwekkend. Bij Uitgeverij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011), Augustusland (2013), De jacht op de klaproos (2016) en De wereld als leugen (2018). Voor komend najaar is het verschijnen van de familieroman Het smeedwerk van de tijd gepland. In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt.