1

Versailles-Clochemerle

14 sep, 2008 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wie Clochemerle niet kent, die zal nooit iets van Frankrijk begrijpen. De Franse mentaliteit zal hem altijd een raadsel blijven, omdat hij niet door heeft dat er eigenlijk twee Frankrijken bestaan (les deux Frances): het Frankrijk van de radicale republikeinen en het “oude Frankrijk” van de rechtse katholieken. En nergens wordt dit zo scherp getekend als in de komische roman van Gabriel Chevallier “Clochemerle”. Toen het boek het licht zag, in 1934, lag heel Frankrijk dubbel van het lachen. Een overweldigend succes. Met als gevolg dat de naam Clochemerle (naam van een fictief dorp in de Beaujolais) tot een begrip werd. “C’est Clochemerle” – wanneer een Fransman dat zegt, dan doelt hij op een situatie van plaatselijk geruzie waarin de vertegenwoordigers van het ene Frankrijk en de karakteristieke personages van het andere Frankrijk elkaar in de haren vliegen. Lees verder »

Glijbaantje spelen in de spiegelzaal

1 sep, 2008 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Ze overleed vorige herfst. Ze was net over de honderd. Tijdens het laatste gesprek dat ik met haar had vertelde ze me iets grappigs. Het moet nog voor de Eerste Wereldoorlog zijn geweest: hoe zij en haar broertje op zondag tijdens de wekelijkse wandeling met de familie glijbaantje speelden in de spiegelzaal van het kasteel van Versailles. « O, je kon toen gewoon vanuit het park het kasteel inlopen, alles stond open. En wat kon je daar heerlijk over die vloer glijden, met grote schaatsbewegingen!» Onvoorstelbaar. Lees verder »

Op vakantie naar de kerk

8 aug, 2008 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Liesbeth verheugt zich elk jaar weer op die leuke dienst in het protestantse kerkje van La Luze[1]. Een tweetalige dienst, Frans-Nederlands, waarvoor de plaatselijke protestanse kerk (enige protestantse kerk!) al sinds een paar jaar elke zomer de dominee van een buurgemeente uitnodigt, die toevallig een Nederlander is. Een Nederlandse predikant die binnen de “Eglise Réformée de France” zijn ambt uitoefent. En als hij daar dan staat, voorin in het kerkje, dan zie je aan hem dat hij er schik in heeft om weer eens in het Nederlands te bidden en te verkondigen – eerst alle teksten in het Frans, dan alles nog eens over in het Nederlands. Waar de dienst natuurlijk niet korter op wordt – en dat voor vakantiegangers ! Goed, er is geen avondmaal bij, dat is altijd weer zo’n twintig minuten uitgespaard. Maar hij heeft gelijk, die dominee : al zit er maar een handjevol Fransen in de kerk (waar zijn de anderen ? Op vakantie elders ? Of zijn ze hoe dan ook maar met weinig ?) en vallen ze in het niet naast de massale aanwezigheid van Nederlandse families, toch houden we vast aan het Frans. We zitten per slot van rekening in Frankrijk… Lees verder »

Frans sprekend Hollywood

12 jun, 2008 Onderdeel van pensées 

Column door Jan Albert Roetman

Moet je je erover verbazen dat zo weinig Fransen buitenlandse talen spreken ? En als ze het al doen, dan is het je geraden om je oren goed op scherp houden, wil je begijpen wat ze zeggen. Heeft dit soms te maken met het feit dat iedere buitenlandse film, of het nu op de televisie of in de bioscoop is, systematisch wordt gedoubleerd door andere stemmen? Grote acteurs als Robert de Niro en Brat Pitt spreken dan opeens vloeiend Frans. En dan maar hopen dat je diezelfde stemmen niet weer te horen krijgt in een of andere Walt Disney animatiefilm. Er wordt hier gemanipuleerd met de menselijke stem als of het om een puur fonetisch gebeuren gaat. Wat is de stem eigenlijk? Lees verder »

Opstand in de FNAC

17 apr, 2008 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De FNAC’s zijn oorden van verschrikking ! Als ik een boek oppak, dan wil ik rust om me heen. Dan wil ik niet het smakkend geluid van kauwen op kauwgom aan m’n hoofd, afkomstig van een of ander jong wezen dat langssloft op weg naar de afdeling computerspelletjes. Dan wil ik niet dat onopgevoede kinderen schreeuwend tegen mijn benen botsen – en een moeder die niets zegt omdat ze van me verwacht dat ik het schattig vind. Dan wil ik niet lastig worden gevallen door het gescheld van een banlieue-fenomeen dat zijn haat jegens alles en nog meer uit-rapt – lawaai dat vanuit de afdeling CD’s aan komt kokhalzen. Dan wil ik niet dat een langslopende bewaker in een goedkoop zwart kostuum en met gelatine in zijn haar mij vanuit een ooghoek toeloert. Als vlak naast mij, in de zak van een persoon plotseling een schelle ingeblikte « Für Elise » opklinkt (nee, niet ook dat nog, een mobiel!…), besluit ik de biezen te pakken. Met Tolstoj. Op naar de laatste beproeving ! – de rij voor de kassa. Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »