1

Laatst in de metro

29 feb, 2008 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Les Halles. Vlak voor mij komt een deur tot stilstand. Drie lange jongens springen naar buiten. Lawaaiig, elkaar opstoppers gevend. Net niet dat ze mij omver stoten. Het type arme student. Een beetje artiest. Versleten jeans. Een heeft een gat in zijn trui. Een ander draagt een wollen muts. In de oren die eronder uitsteken zitten piercings. Ze hebben intelligente gezichten. Ze draaien zich nog even om. Een vierde, met een paardenstaart, die blijkbaar tot de groep behoort, is in de trein blijven staan. Hij roept ze iets toe. Een of andere vrolijke jij-bak. Hij moet blijkbaar verder met de metro. Ik stap in. De trein is niet barstens vol. Ik vind een zitplaats naast een zwarte vrouw. Ze schuift een grote boodschappentas voor mij opzij. Tot vlak voor haar voeten. De bekende pieptoon. Een laatste persoon springt naar binnen. Oef! De deuren slaan dicht. De trein komt in beweging – glijdt de duisternis in. Lees verder »

Dominus regnavit

29 jan, 2008 Onderdeel van pensées 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

We bevinden ons de in de kapel van het kasteel van Versailles. Nee, daarin bevonden we ons (verleden tijd), toen we bij de ingang onze kartonnen kaarten aan een deftige, statige dame overhandigden en wij vervolgens op stoelen met hoge rugleuningen plaats namen. Waar we ons nu bevinden? Ergens tussen hemel en aarde, en tegelijk in een haast duizelingwekkende opwaartse beweging. De marmeren zuilen zijn als de spijlen waarlangs ons een lift naar boven tilt. De lift komt met een schok bij de uitstaande rand waar de hoge muren in het koepeldak overgaan tot stilstand – vanaf daar ga je niet meer recht naar boven, maar begin je te zweven en te kronkelen, met opbollende wolken en krioelende serafijnen mee. Maar nog altijd de hoogte in – steeds hoger de hoogte in. Lees verder »

Madame Sourire

14 jan, 2008 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

… Zo noem ik haar maar. Ik ken haar naam niet, ik ken haar überhaupt niet, ik weet niets van haar af. Maar ik hoef maar de een of andere conferentie in Versailles bij te wonen, of daar zit ze, ergens in de zaal, altijd met een verrukte glimlach. Niet dat die conferenties nu altijd even leuk zijn. De conferenties waar ik het over heb, dat zijn de conferenties die ik ambtshalve moet bijwonen. Lees verder »

In het bos van Port Royal

7 jan, 2008 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

‘s Zomers, als de bladeren aan de bomen zijn, dan waan je je, wanneer je door het bos van Port Royal wandelt, diep in het wijde Frankrijk. Goed, ergens zal het bos ophouden – maar dan is het om plaats te maken voor een uitgestrekt open landschap. Hier en daar een afgelegen boerderij. Op een heuvel een kasteel, met een park dat overgaat in een tweede bos : een donkere boomcoulisse die met de heuvel mee tot in de horizon weg-glooit. Nu is het winter. Zoek je de verlatenheid, dan moet je het van de diepe plekken in het bos hebben, daar waar kleine, modderige beekjes stromen. Want boven kijk je door de skelethanden van de bomen heen : in de verte, voorbij velden met omgeploegde aarde, beginnen de rafels van het Parijse randgebied. Gigantische meervoetige electriciteitspalen, links een watertoren, rechts de dakenrand van een woonwijk. Daarachter een hoog gebouw, met boven twee rode lichtjes, tegen laag vliegende vliegtuigen…
Lees verder »

Volgende Berichten »