Schrijver in Frankrijk

St Sulpice, 11 september 2001

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Bij de halte St Sulpice waren we uit de Metro gestapt, voor een bezoek aan boekhandel ‘La Procure’ (enige boekhandel in Parijs met een behoorlijk aanbod theologische vakliteratuur), en voor een afspraak met onze professor Oude Testament. Een bevriende collega en ik waren sinds twee jaar onder zijn leiding bezig met een onderzoek over de redactiegeschiedenis van een van de moeilijkste hoofdstukken van het boek Numeri – een hoofdstuk waarin het volgende voorval wordt beschreven: het volk Israël hoereert met buitenlandse vrouwen, hiermee haalt het zich een plaag op de hals die 24.000 slachtoffers oplevert, de kleinzoon van de hogepriester Aaron, genaamd Pinhas, gaat een Israëlitisch stamhoofd achterna, die met een Madianitische prinses zich terugtrekt in een tent, hij doorboort ze met een lans, waarna de plaag ophoudt. Moeilijk hoofdstuk! Voordat we het Metrostation, diep onder de grond, verlieten, besloten we alvast twee kaartjes te kopen voor de terugrit, dan was dat alvast gebeurd. De vrouw achter het loket was dik, vadsig, onooglijk – net een pad, met gele ogen. Een beetje een eng mens. Voordat ze ons te woord stond, riep ze de persoon die voor ons aan de beurt was geweest en die nu plaats voor ons maakte nog iets toe. We verstonden: ‘… la fin du monde!’ (‘… het einde van de wereld!). Het klonk als een dreiging, en tegelijk een juichkreet. Vreemd… Lees verder »

Noord-Zuid

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wie niet door heeft welke rol Frankrijk’s langste rivier, de Loire, in het collectief half-bewustzijn van de Fransen speelt, die zal nooit de Franse mentaliteit begrijpen. De Loire bepaalt de scheidslijn tussen Noord en Zuid. Boven de Loire dwalen we rillend en klappertandend rond in de klamme nevelen van Noord Frankrijk, beneden de Loire begint het warme, gouden Zuiden. Dat het hier om meer dan een denkbeeld gaat bevestigen de meteorologen. Je hoeft de Loire maar over te steken, en het wordt – letterlijk – een paar graden kouder en natter, of in tegenover gestelde richting even zoveel graden warmer en zonniger. Ik zei: Loire – voor dé Fransen scheidslijn tussen Noord en Zuid. Toch klopt dit niet helemaal. Voor de Fransen in het zuidelijkste Zuiden begint, wanneer ze stroomopwaarts de loop van de Rhône volgen, het Noorden al veel eerder. Voor de mensen uit de Provence begint het Noorden in Montélimar. Lyon ligt in Ultima Thule. En het scheelt niet veel of de inwoners van Marseille en Toulon verbeelden zich dat ijsberen de omgeving rond Avignon, Orange en Carpentras onveilig maken. Anders gezegd, iedereen heeft zo zijn Noorden, en geen Fransman die niet bij het uitspreken van het woord Noorden (‘le Nord’) een vies gezicht trekt. Het Noorden is naar, het Zuiden is fijn. Lees verder »

Dordogne

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Het is haast onvoorstelbaar, maar tot mijn elfde jaar heb ik me zonder televisie door het leven weten te slaan! Toch bleek dat toen het eerste zwart-wit toestel op onze woonkamer beslag kwam leggen, ik daar psychisch al in zekere zin op was voorbereid. Die voorbereiding, dat was het ‘dia’s kijken’ bij mijn grootmoeder in Aerdenhout geweest. En die dia’s (kleurendia’s!) waren minstens zo mooi, zo niet mooier, dan veel beelden die elkaar op het televisiescherm najagen. Het waren dia’s van de Dordogne van de jaren vijftig en zestig. Daar bezaten mijn grootouders een paar huisjes, die ze voor een prik hadden opgekocht, en die ze, wanneer ze er niet zelf zaten, aan Nederlanders verhuurden. De dia’s waren prachtig (mijn grootmoeder kon erg goed fotograferen), maar de verhalen van gekke huurders die er soms bij werden verteld (of die ik achteraf van mijn ouders hoorde), die maakten dat het ‘dia’s kijken’ een waar spektakel werd. Toen ik voor het eerst zelf in de Dordogne op vakantie ging – ik moet toen twaalf zijn geweest – toen bleek ik een beetje thuis te komen. Lees verder »

Het einde van een stroper

Column door Dick Dijs

Na het overlijden van zijn keuterboerende vader en de daarop volgende verhuizing van zijn nog krasse moeder naar zijn in het dorp wonende zuster Monique, is vijftigjarige stroper Paul Delacourt in het ouderlijk huis blijven wonen, omdat dat lekker gemakkelijk èn goedkoop, want gratis is. Na twee jaar koopt broer Claude de hele bedoening van zijn moeder, niet om er direct te gaan wonen, want dat doet hij, als gendarme, verplicht in de kazerne in een nabijgelegen stad. Hij wil het boerenhuis slopen en op die plek eigenhandig, en met hulp van zijn zwager en toekomstige buurman Camille, een villa neerzetten. Paul krijgt alvast wel aangezegd dat hij binnenkort moet opkrassen. Lees verder »

Koningskinderen

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Waar gaat die roman van jou over ? De achterflap zegt niet veel. Antwoord van mij : als je vindt dat de achterflap de draad van het verhaal uit de doeken moet doen, dan word je van wat er achter op het kaft van ‘Koningskinderen’ staat inderdaad niet veel wijzer. Ja maar hoe weet ik dan of ik het boek leuk zal vinden ? Antwoord: tja…

Oké dan! Een kleine beloning voor wie zo vriendelijk is deze site een visite te brengen. Maar let wel! Alles zeggen doe ik niet; het moet spannend en een verrassing blijven.

Lees verder »