Schrijver in Frankrijk

Boek in de boom

Column door Michael Berg

Vanochtend vloog mijn boek de boom in. Nee, dit is niet de eerste zin van een roman en ook geen sprookje. Het zit zo. We hebben twee computers. Mijn vrouw heeft een laptop – met internet – die in de woonkeuken staat. Mijn computer staat in mijn werkkamer op de eerste verdieping en heeft geen internet, omdat ik tijdens het schrijven al genoeg word afgeleid.

’s Ochtends ben ik er meestal als eerste uit. Koffie zetten, ommetje met de hond en katten, en daarna het internet op voor de kranten en de post. Vaak neem ik van boven een usb-stick mee met een kopie van het boek waaraan ik werk om, na een tweede kop koffie, alvast te beginnen met schrijven. En zo ging het vanochtend ook. De beesten hadden hun wandelingetje gehad, ik scande de kranten, beantwoordde de mail en mijn tweede kopje was leeg. Toen ik een nieuwe had ingeschonken en verder wilde gaan met mijn boek, zag ik dat de usb-stick die ik op tafel naast de laptop had gelegd was verdwenen. Door het raam zag ik hoe drie katten vrolijk achter elkaar aan de notenboom in klommen. Mét de usb-stick. Eigen schuld. Ik had al eerder gemerkt dat het touwtje aan de usb-stick een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefende op de katten. Maar nu stond de keukendeur open. Zomer. De smiechten, die mijn dagelijkse routine van haver tot gort kennen, hadden gewacht tot ik mijn derde kopje ging halen om vervolgens toe te slaan.

Lees verder »

Keizer Claude

Column door Martijn Couwenhoven 

Wat ik eigenlijk miste in alle uitingen die gepaard gingen bij de totstandkoming van het fraaie boekje 1871, Monet in Zaandam, was een vlammend betoog. Niet dat ik u hier het vuur aan de schenen wil leggen, maar het feit dat een kunstenaar als Claude Monet in Zaandam op de vooravond van zijn roem 25 schilderijen maakt, is iets om je vingers bij af te likken.

Wat velen wellicht nog niet beseffen: Claude Monet is niet zomaar de eerste de beste Franse schilder die besloot hier vier maanden te verblijven. Hij is een van de grote keizers uit de kunstgeschiedenis, die met ferme hand en onverstoorbare blik een wereldwijd vermaard oeuvre bij elkaar heeft geschilderd. In een Franse stad waar hij slechts één schilderij zou hebben gemaakt, zou men dat werk koesteren als een geschenk van God hemzelf. In Frankrijk staat Monet dan ook op eenzame hoogte, vergelijkbaar met Rembrandt en Van Gogh in Nederland. Lees verder »

De synagoge van Carpentras

Column door Caspar Visser ’t Hooft

De synagoge van Carpentras heet de mooiste synagoge van Frankrijk te zijn. Het is een juweel. Voor wie bekend is met de Jiddische wereld van de schtetl zoals die door Isaac Bashevis Singer, Elie Wiesel, Martin Buber en andere grootheden wordt opgeroepen (ja absoluut – ik ben ervan overtuigd dat je heel goed ergens mee bekend kunt worden enkel en alleen door er prachtige boeken over te lezen!), doet de synagoge van Carpentras een beetje vreemd aan. Bij synagogen denk ik aan donker hout, rood fluweel, zware koperen luchters, flakkerend kaarslicht, vluchtende schaduwen. In Carpentras: een licht, elegant rococozaaltje. Ja, je waant je bijna in de salon van een parmantig châteautje uit de tijd van Louis Quinze. Lichtgroene wanden, veel wit stukwerk, overal tierlantijnmotieven, en toch een echt bidhuis voor het Joodse volk: de ‘aron hakodesj’ met daarboven hebreeuwse letters, een zevenarmige kandelaar (de ‘neer tamied’), een ‘amoed’. Kortom zeer de moeite van een bezoekje waard. Vooral wanneer iemand van de plaatselijke Joodse gemeenschap je ontvangt. Zoals de mevrouw die ons laatst te woord stond. Bijster vriendelijk was ze om te beginnen niet. Ik denk: ze had er groot gelijk in, dat niet te zijn, althans om te beginnen niet. Lees verder »

Vin gris

Column door Martijn Couwenhoven

Morgen hebben we een etentje bij vrienden met zeven stellen. Het diner zal zeven gangen beslaan. Ieder stel is gevraagd een wijn te verzorgen. Aan ons de eer een mooie vin gris te zoeken. Daar had ik een jaar eerder overigens nog nooit van gehoord, van een vin gris. Het werd me voorgezet in Nancy, waar ik twee dagen verbleef om de rijke Art-Decogeschiedenis te leren kennen. In het Museé des Beaux-Arts bewonderde ik de collectie van de beroemde glaskunstenaars Auguste en Antonin Daum en het werk van de schilder Émile Friant. De gids die me hele dag op sleeptouw had genomen, Jean-Marc, nam me ’s avonds mee naar een restaurant voor de plaatselijke specialiteiten. Onder het genot van varkenspootjes met kalfszwezerik vertelde hij me dat de heuvels rondom Nancy eens het domein van wijnboeren waren. Nadat de heuvels waren opgeslokt door de buitenwijken van de stad, had de wijnbouw zich geconcentreerd op de hellingen van de Côtes de Toul, grofweg het gebied tussen de driehoek Nancy, Toul en Metz, met als bekendste wijndorpen Bruley en Lucey. Lees verder »

Bedacht op een zonnig caféterras

Column door Renée Vonk

Eigenlijk liep ik al jaren met het idee rond, maar het kwam er pas van toen ik met mijn man een lekker glaasje rosé dronk op ons Zuid-Franse terras, en ik er voor de zoveelste keer over begon. “Vonkje, doé het dan toch gewoon!” riep hij licht wanhopig. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had. Ik ben diezelfde avond nog achter mijn computer gekropen en heb de introductie voor mijn kookboek ‘Lekker Bijbels’ geschreven. Maar ja, toen begon het pas. Want het klinkt wel leuk, recepten op basis van Bijbelpassages, maar vind eerst die passages maar eens: de Bijbel is een dik boek en er staat nergens in de inhoud waar je passages over eten of ingrediënten kunt vinden. Bovendien had ik de Bijbel al heel lang niet meer gelezen. Ik wilde zelfs helemaal niks meer met kerk en geloof te maken hebben. Lees verder »