Schrijver in Frankrijk

De mogelijkheid van een debuut

Column door Annick Vandorpe

Er was een tijd dat je wilde debuteren. Je had eisen. Het boek waarmee je zou debuteren moest onontkoombaar zijn. Het zou een boek zijn dat de lezer aan z’n stoel, zetel of bed nagelde, dat alles wat hem bezighield stopzette en waar hij na een eerste lezing opnieuw aan wilde beginnen, nu met een ander inzicht. Een boek dat hij aan z’n vrienden doorgaf, cadeau deed, bij de buren in de bus stak. Een boek dat je zag in de trein, op het strand, in de wachtzaal en zelfs op kantoor, clandestien op de knieën tijdens vergaderingen. Een boek dat inzichten gaf, levens veranderde.

Je begon dat boek te schrijven. Je zwoegde, goochelde met vertellers en tijden, gaf het manuscript aan meelezers, corrigeerde, liet het rusten, las het opnieuw, corrigeerde weer, stuurde het naar uitgevers. Lees verder »

Van boekhandel tot bordeel

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Dit is het verhaal van een boekhandel die een bordeel werd. Of althans bijna. Het verhaal bevat elementen waaraan iemand als Zola zich zou hebben verlustigd, ik denk daarbij vooral aan de langzaam maar zekere ondergang van de boekhandel aan de overkant van de straat (lees Au bonheur des dames, of L’argent). Tja, die boekhandel aan de overkant van de straat weigerde met de tijd mee te gaan, vertoonde misplaatste scrupules bij het aanwenden van de meest eigentijdse marketing-formules. Moet je ook niet komen zeuren dat je bij de concurrent achterop raakt. En als je er dan onderdoor gaat : dikke bult. Wie koopt nou nog iets wanneer er niet een blote dame (of knaap) bij te pas komt ? Toch ? Lees verder »

Frankrijk achter de balie

Column door Dick Dijs

Zijn Fransen vriendelijk? Jawel! Behalve de ambtenaren. Ik moet zeggen: behalve erg veel ambtenaren. Plus de gendarmes. Ik moet zeggen: erg veel gendarmes. Voor de eerste keer sinds mijn verblijf hier word ik er per brief aan herinnerd dat ik nog geen aangifte voor de inkomstenbelasting van vorig jaar heb gedaan. Ik heb nog nooit aangifte voor inkomstenbelasting gedaan, want in ben hier niet imposable d’impôts. De receptie van het hôtel des impôts wordt beheerd door een potige matrone. Mijn groet wordt niet beantwoord. Ik toon de brief. Zij is vlot van begrip en zegt: “Voor de inkomsten-belasting? U gaat daar zitten en u wacht op uw beurt.” Lees verder »

De alcoholische inburgeringscursus

Column door Peter Hagtingius

Ofschoon ik in het oude vaderland vrijwel nooit nee zei tegen een kelkje schavuitenwater van de firma’s Bols, Bokma of Ketel1 heb ik in 25 jaar niet geleerd een glaasje eau-de-vie hartstochtelijk te begeren. De kennismaking met die ‘salopperie’ (viezigheidje) verliep dan ook niet gladjes, om een uur of zeven des morgens in de dorpskroeg. Ik had er in het holst van die winterse ochtend afgesproken met een aanbevolen klusjesman, die onze goed verborgen woning met geen mogelijkheid op eigen kracht zou kunnen vinden. Het was druk in het tl-verlichte café, zo te zien landarbeiders en bouwvakkers, die zich kennelijk voorbereidden op hun dagtaak. De espressomachine draaide op volle toeren, maar de wijn- en borrelglazen op de zinc waren niet te tellen. Gezellig, dacht ik. Tegelijkertijd voelde ik me belaagd door een vaag gevoel van onrust. Lees verder »

Waar begint Frankrijk?

Column door Caspar Visser ’t Hooft

In Visé. Nergens op de wereld ben je zo direct in een ander land, als wanneer je een tiental kilometers ten zuiden van Maastricht België binnenrijdt. Elders heb je na het overschrijden van de landsgrens altijd nog wel een soort van overgangsgebied te doorkruisen, waarin de veranderingen (landschap, bouwstijl van de huizen, enzovoort) pas geleidelijk merkbaar worden. Kom je onmiddellijk na het overschrijden van de Zuid Limburgse grens in het oord Visé aan, dan ben je paf ! – zo goed als in Frankrijk. Alsof je het overgangsgebied tussen Nederland en Frankrijk dat België is (want elke streek, elk land is een overgangsgebied tussen A en B) met een reuzenstap heb overbrugd. Dit is natuurlijk geen wonder wanneer je bedenkt dat geen streek in het huidige België vanouds dusdanig op Frankrijk was afgestemd als het voormalige prinsbisdom Luik, dat zich inderdaad tot vlak onder het Maastrichtse uitstrekte. En dit Franse karakter hebben de stad Luik en de contreien eromheen (bolwerk van onverzettelijke francofonie) tot op de dag van vandaag behouden. Lees verder »