1

Monsieur Maurice

24 dec, 2011 Onderdeel van paysages 

Column door Renée Vonk

De eerste keer dat ik hem zag, zat hij op een bankje in het zonnetje, ergens ter hoogte van de jeu-de-boulesbaan van het Zuid-Franse dorpje waar ik kort daarvoor was komen wonen. Een keurig heertje, netjes in het pak, hoedje frivool scheef, aktetas onder de arm geklemd en glinsterende, afwezige oogjes achter het matglas van zijn onwaarschijnlijk dikke brilleglazen. Je wilt er een beetje bij horen, dus ik zei “bonjour” in het voorbijgaan. Hij keek als door een wesp gestoken op, monsterde me van espadrilles tot kruin, blikte vertwijfeld om zich heen en besloot er verder het zwijgen toe te doen. Monsieur Maurice, zo zou ik later leren, had het niet zo op de mensheid. Lees verder »

De ring van de keizerin

20 dec, 2011 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Vier novellen heb ik intussen geschreven (waarvan er twee voorkomen in de verhalenbundel Ontwaken), twee korte verhalen en één heuse roman (een tweede roman komt volgend jaar mei uit). Dit gaf aanleding tot veel aardige reacties van mensen die ik ken en ook van mij tot dusver onbekenden. Afgaande op al deze reacties, stel ik nu achteraf vast dat mijn tweede werkje, de novelle De ring van de keizerin, de mensen het meeste bekoorde – ik gebruik met opzet het werkwoord ‘bekoren’. Een woord dat vaak in verband met de roman Koningskinderen werd geplaatst – ook in sommige recensies – was ‘boeiend’, bij De ring van de keizerin was het telkens terugkerende adjectief ‘mooi’. Ja, vandaar dat ‘bekoring’. Lees verder »

Een legende

7 dec, 2011 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Op een plein in Orange staat het wit-marmeren standbeeld van Raimbaud d’Orange : een ridder in een lang gewaad boven een maliënkolder, met op zijn hoofd een kroon. Voor dit kunstwerk, dat in 1846 in de Parijse Salon werd tentoongesteld, ontving de beeldhouwer de medaille eerste klasse. Wie was deze Raimbaud d’Orange ? Hij was graaf van Orange, en ook van Nice ( !). Volgens de bronnen leefde hij van 1066 tot 1121, maar sommige historici trekken deze data in twijfel. Zeker is dat hij in het begin van de twaalfde eeuw in het heilige land stierf. Raimbaud behoorde tot de eerste dynastie van souvereine heersers van Orange, het geslacht Des Baux (van Les Baux de Provence). Door huwelijk kwam het graafschap/prinsdom vervolgens in het bezit van leden van het geslacht Chalons, om tenslotte via René de Chalons over te gaan op onze Zwijger en zijn afstammelingen. Maar dat was vier eeuwen later. Raimbaud d’Orange was een befaamd kruisvaarder. Over hem bestaat een mooie, wonderlijke legende, die ik graag vertel. Lees verder »

Hemelse toetjes

2 dec, 2011 Onderdeel van pensées 

Column door Renée Vonk

Puttend uit de rijke culinaire traditie rond de Middellandse Zee, en geïnspireerd door de twaalf apostelen, heb ik 50 nagerechten bedacht. Die apostelen zouden we nu pr-managers noemen. Namens ieder van hen creëerde ik een hartig èn een zoet dessert. Daarnaast verwijs ik naar de Zuid-Franse traditie van ‘les treize desserts’: de dertien nagerechten die aan het eind van de kerstmaaltijd allemaal tegelijk worden geserveerd en die symbool staan voor Jezus en zijn twaalf apostelen. Ook hiervoor ontwikkelde ik een hartige en een zoete variant. Deze nagerechten zijn samengebracht in het boek ‘Hemelse toetjes’ dat dezer dagen, bij uitgeverij Kok, is verschenen. Hieronder een uitleg en alvast een ‘voorproefje’. Lees verder »

De nederlaag

28 nov, 2011 Onderdeel van paysages 

Column door Peter Hagtingius

Ons Zuid-Franse dorpje was praktisch overleden toen ik er 25 jaar geleden als allochtone immigrant aan de altijd lastige inburgeringcursus begon. Gedreven door afschuw van de overbevolkte vuilnisbelt annex open inrichting die Nederland heette, oordeelde ik ´des te beter´ toen ik me realiseerde dat mijn nieuwe woonplaats eerder met een dodenakker dan met een lunapark in verband kon worden gebracht. Er was een bakker die tevens in groenten deed, de zondagse mis was toevertrouwd aan een ‘curé ambulant’, die niet meer wekelijks ten tonele verscheen, en verder was er het café, gerund door een onverzettelijke Corsicaan die zijn nering tussen 13.30 en 18.00 uur gesloten hield, en tevens na 20.00 uur. Nee, er viel bij ons niet veel te beleven; vrij precies de omgeving die ik begeerde. Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »