Schrijver in Frankrijk

Mensen uit mijn dorp

Column door Dick Dijs

De treinreis van Parijs naar Poitiers begint met een aangename verrassing en verloopt ook verder erg plezierig. Bij het instappen begroet de conducteur ons vriendelijk, zeg maar: heel enthousiast. “Bonjour Diecke!” Ik kijk verrast op en herken pas na een paar korte, maar nu eigenlijk toch wel veel te lange seconden, het gezicht onder de pet. “Bonjour Marcel! Mon vieux, heb je dienst vandaag?” Dat heeft-ie, maar hij maakt er zich met een Jantje van Leiden van af. Hij begroet de rest van mijn gezelschap ook enthousiast, geeft het sein ‘veilig-voor-vertrek’ en loodst ons naar een eerste-klas-wagon. Daar schuift hij de deur van een compartiment open, vraagt de daar aanwezigen of zij gereserveerd hebben en jaagt ze, als dat niet het geval blijkt je zijn, beleefd maar resoluut naar een ander deel van de trein. Dan kunnen we ons gezellig op hun plaats nestelen en eens even lekker bijpraten. De medereizigers worden op die trip niet gecontroleerd – althans niet door Marcel. Die heeft nu eventjes andere dingen aan zijn hoofd. Lees verder »

Links is links, rechts is rechts

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Ten diepste zijn de Fransen blij dat eindelijk de doelstellingen weer helder uit de verf komen: Sarkozy is rechts, hij verdedigt het ultra-liberale dogma, Hollande is links, hij komt op voor de regulerende rol van de overheid en voor de herverdeling van verworven rijkdom. Tijdens de verkiezingen van vijf jaar geleden, 2007, was het contrast minder scherp. Ségolène Royal toonde zich als een typische exponent van het verwaterde glossy-links dat in Engeland de New Labour van Tony Blair voortbracht en in Nederland het paarsige PvdA. Als je dan links bent, wees het dan goed. Dat komt ten goede aan het debat, en de brave burgers weten weer min of meer waar ze zich aan te houden hebben. Of van zijn kant de verkozen president zich aan zijn beloften zal gaan houden, dat is en blijft natuurlijk maar de vraag. Maar vooralsnog staan even de twee kampen weer scherp tegenover elkaar. Waar gaat het voornamelijk over ? Mensen, we waren het vergeten – of nee, we waren het niet vergeten, maar als we erover begonnen, dan werden we voor achterlijk en naief uitgemaakt, dan werden we ervan verdacht jaloers te zijn, anders gezegd ‘losers’ (want wat ‘losers’ zou kenmerken, is dat ze altijd kwaad en jaloers zijn, en dus zielig). Waar gaat het over ? Over sociale gerechtigheid, anders gezegd over de vraag hoe groot het verschil mag zijn tussen wat rijke mensen hebben en/of verdienen en wat arme mensen hebben en/of verdienen. Uiteindelijk nogal een essentiële vraag. Vraag die iedereen bezig houdt, hoezeer ze de vraag ook mogen verdringen – omdat ze denken dat dat moet.

Lees verder »

De berg van de duizend kinderen

Column door Caspar Visser ’t Hooft

In het grensgebied van de departementen van de Haute-Loire en de Ardèche heb je een berg waar eens duizend kinderen van de dood werden gered. Een prachtig verhaal. Wat is het toch dat mensen zo gefascineerd zijn door spoken en ander geestengespuis ? Het spookt op plekken waar ooit akelige dingen gebeurden, en hoe akeliger en bloederiger de moordpartij, hoe liever. Nou ja, rare mensen heb je altijd gehad – en trouwens, wie houd er niet van een goede, ingenieuze thriller ? Toch geef ik de voorkeur aan plekken waar mooie gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Er zijn daar geen spoken. Nee, van gespook, van griezelig gefluit en gefluister en van gekletter met kettingen ontdaan, zijn die plekken als het ware schoongewassen : je loopt er rond en je kunt er volop van het ruisen van de wind, van het gekwetter van vogeltjes, van de aanblik van het landschap, de weiden, de bossen, de bloemen genieten. Er zijn hier destijds goede dingen gebeurd. Hier hebben duizend kinderen gezongen, en hun zingen zal nog tijden lang naklinken. Een pantser tegen het kwaad, het monster… Lees verder »

Bootje in Parijs

Column door Alice Broeksma

Een foto: uw schrijver voor het eerst in Parijs. Een klein meisje met een kort broekje en sandalen. Met grote broer aan de rand van de waterbak in de Jardin du Luxembourg, spelend met een bootje. Het is zomer 1963, schrijver bijna vijf jaar oud. De foto is afkomstig uit dat enige familie-fotoalbum dat op een dag uit Nederland meekwam naar een rammelend Frans huis, rechtstreeks in het verlengde van Frankrijk-liefde die met de paplepel werd ingegeven.

Het begon zo. Ouders ontmoetten elkaar op een tekenclub in Den Haag. Mensen met talent en na-oorlogs optimisme. Vader ontwerper, net overgestapt van de studio van Philips Eindhoven naar een bekend Haags reclamebureau. Een fraaie lokatie tussen Noordeinde en Mauritskade, een pand met hoge kamers en hoge ramen. De studio zat er op de bovenste verdieping en baadde in het licht. Er stonden, naar mijn kind-beleving, kilometers ladenkasten met prachtig papier waarvan je je – mijn vader was er chef – zonder terughouding mocht bedienen. Ook van de penselen, de duurste met marterharen. Laatst ben ik er nog eens gaan kijken. Nu zit er een ambassade van een zuidelijk, armlastig land dat Europa zware hoofdpijn heeft bezorgd. Lees verder »

Héloise et Abélard

Column door Adriaan van Dis

De verlaten Seinekades trekken niet alleen dood aan maar ook liefde – hoop en wanhoop wandelen daar samen op. Aan de Quai aux Fleurs op het Île de la Cité moet ik altijd aan beide gemoedstoestanden denken. Ooit zag ik daar een clochard dobberen, niet ver van nummer 9. In dat huis heeft zich een van de mooiste vrijages van Frankrijk afgespeeld. Buitenlandse toeristen lopen vaak aan de gevel voorbij, maar wie opkijkt ziet er twee gebeeldhouwde hoofden : Abélard en Héloïse. Hier troffen ze elkaar in het geheim, bijna negen eeuwen geleden, in de schaduw van de Notre-Dame. Ieder schoolkind kent hun verhaal… Lees verder »