Schrijver in Frankrijk

In de Berry

Willem van Toorn is dichter, romancier en vertaler. Hij heeft vele werken op zijn naam staan. Voor de dichtbundels Het landleven (1981) en Eiland (1991) ontving het respectievelijk de Jan Campertprijs en de Herman Gorterprijs. Zijn meest recente werk is de essay-bundel Het grote landschapsboek (Querido, 2011). In 2010 ontving hij de Groenveldprijs van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit voor zijn bijdrage aan het debat over groene ruimte. Hij schrijft geregeld columns voor het tijdschrift Blauwe Kamer (tijdschrift voor landschapsarchitectuur en stedenbouw). Hij woont in Frankrijk (de Berry) Lees verder »

Heller

Column door Michael Berg

2013 was een merkwaardig jaar. Terwijl de boekenmarkt instortte, werden er meer boeken van mij verkocht dan ooit. Met dank aan De Gouden Strop voor Nacht in Parijs. Bizar.

Maar dat wist ik allemaal niet toen het jaar begon.

2013 zou een jaar worden om snel te vergeten, dacht ik. Een jaar zonder nieuw boek. Na drie maanden ploeteren had ik een half boek in de prullenmand gegooid. Een thriller met journaliste Chantal Zwart, de vrouw die al in 4 van lijn 5 de hoofdrol speelde. Maar ik liep vast. Of beter gezegd: ik verloor mijn interesse en had het gevoel dat ik mezelf herhaalde. Opeens was schrijven niet leuk meer.

Bij de uitgeverij zat een nieuwe uitgeefster spanning. Toen ik haar belde om het slechte nieuws te vertellen, verwachtte ik teleurstelling, ja mogelijk zelfs gedonder. ‘Wat krijgen we nou, meneer Berg? Dat hadden we niet afgesproken.’ Maar nee, het antwoord luidde: ‘Geen ramp. Dan schrijf je toch boek dat je echt wilt schrijven.’

En zo haalde ik Heller tevoorschijn. Lees verder »

Le blanc et le noir

Column door Adriaan van Dis

Parijs is de grootste Afrikaanse stad buiten Afrika. (Groter dan Londen, heb ik me laten vertellen.) Volgens een zieneres uit Friesland zou ik in mijn vorige leven een Afrikaan zijn geweest, dus ik kan hier aardig mijn oude hart ophalen. In mijn huidige leven reisde ik vroeger graag en veel door Afrika, maar vandaag de dag ligt Afrika maar een paar metrohaltes van huis. Sahara of Sénegal sur Seine kent vele wijken waar Afrikanen wonen of bijeenkomen, ook binnen de périphérique: Château Rouge, Chateau d’Eau, la Goutte-d’Or, de markt bij Barbès-Rochechouart, Belleville, het park van Buttes Chaumont. Lees verder »

Parijs 1972

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Bij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit, zijn romans zijn onder andere Witte paarden (De Geus, 2001), De zomer van Icarus (Passage, 2010) en Verbrande schepen (Passage, 2011). Ook vertaalde hij een keuze uit het werk van de dichter Kopland in het Frans en stelde daaruit twee bloemlezingen samen die beide zijn gepubliceerd door Gallimard: Songer à partir (1986) en Souvenirs de l’inconnu (1998). Twee jaar geleden is hij door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Vorig jaar verscheen bij uitgeverij Passage de roman Augustusland. Dit gedicht is een primeur. Lees verder »

Het grote landschapsboek – Willem van Toorn

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

De op de markt gerichte politiek – politiek waarbij de beleidvoerders de macht die de burgers hun toevertrouwen verkwanselen door zich aan de diktaten van het marktgerichte denken te onderwerpen – is een nationale ramp. Dat zal blijken – ja, we zullen de algehele ontreddering nog meemaken. De “markt” heeft Nederland overspoeld als de vloedgolf van een vervuilde zee. Wanneer dit smerige water zich terugtrekt (wellicht omdat een echte niet-metaforische vloed komt opzetten en we gaan beseffen dat, willen we het redden, een ander gedrag dan het vlerkerige, door de markt en politici heilig verklaarde concurreren van ons wordt geeist), wat zal het een rommel en een troep achterlaten! Als op een strand vol plekken olie, dode vogels en vissen, plastic, bierblikjes, autobanden enzovoort. Deze rommel en troep is er al, onder andere in de vorm van een bedorven landschap – maar dan zullen we het pas echt zien. Vooralsnog wordt deze rommel en troep mooi-gepraat door reclame, marketing en branding. In een prachtig pleidooi voor de zorgvuldige, geduldige, ter zake kundige omgang met het Nederlandse landschap prikt Willem van Toorn feilloos door deze leugenachtige peptalk ten bate van het grote geld heen. Lees verder »