De laatste winter
9 mrt, 2014 Onderdeel van paysagesColumn door Caspar Visser ‘t Hooft
Een witgrijze nevel trekt op boven een bar en verlaten plateau van het Massif Central. We zien een donkere schim naderen, de omtrekken worden scherper. Een ruiter te paard. Een rustige stap. Johann, de jonge veehouder, trekt erop uit om zijn land te inspecteren nadat hij zijn koeien naar het grasland heeft geleid. L’hiver dernier (vert. “De laatste winter”) – een prachtige film, zoals er maar weinig zijn. Een film behorende tot het genre dat ze in Frankrijk de “onafhankelijke film” (cinéma indépendant) noemen: er zijn geen concessies gedaan aan de smaak die de geldschieters aan het grote publiek toeschrijven. De realisator draagt een Engelse naam, John Shank, en de film kwam uit in 2012. Het mooiste zijn de beelden, daarvoor heeft Shank een fijnproeversprijs gewonnen: de Belgische Margritte du cinéma. Beelden: het hoge, stenige landschap van de Aubrac in de opeenvolging van de jaargetijden, onder alle weersomstandigheden. Geen vaart, geen actie, alles gestaag, naar het ritme van de natuur, een drama – een echt drama, geen Oskar of César winnend melodrama – dat zich langzaam en des te onherroepelijker op het scherm voltrekt. Na afloop zeg je: wat mooi, en wat triest, en wat waar. Geluk kan zo lelijk en schreeuwerig zijn, ongeluk zo mooi, zo diep, zo waardig – wat betekenen geluk en ongeluk? Lees verder »
