Schrijver in Frankrijk

Afleidingslinks

Column door Caspar Visser ’t Hooft

In Frankrijk, net zo goed als in Nederland hebben bij de gemeenteraadsverkiezingen van de afgelopen maand maart de regeringspartijen een flinke dreun moeten incasseren. Hoe je het ook wendt of keert, de historisch lage score van de lokale socialistische lijsten is een teken van onvrede met de politiek van François Hollande en zijn regering. En in Nederland geldt hetzelfde waar het gaat om de VVD en de PvdA. Hoe reageren de regeerders? Ze zeggen: Tja, dat heb je wanneer je het vuile werk moet opknappen. Ze nemen de pose aan van slachtoffers. Onze bezuinigingspolitiek zonder welke we de crisis niet te boven komen (beweren ze), maakt ons impopulair. Dat hebben we altijd geweten. Toegegeven, een regering heeft zich niet te laten leiden door de waan van de dag. Een vaste koers volgen, is een politieke deugd. Toch is die martelaarshouding van onze regeringen misplaatst. Waarom? Omdat het ongenoegen van zo veel mensen niet alleen voortkomt uit de concrete verliezen die de bezuinigingsmaatregelen met zich meebrengen, maar ook (en misschien vooral) uit het gevoel van bedrogen uit te komen. In Frankrijk is dit heel duidelijk het geval. Tussen de beloften van president Hollande en zijn extreem liberale economische politiek ligt een heelal van verschil. Wie herinnert zich niet die stoere uitspraak van hem: « De financiële wereld is mijn vijand »? In Nederland liggen in die zin de dingen anders dat niemand van de VVD anders had verwacht dan wat ze doen. Maar wie op de PvdA stemde, heeft daar tot nu toe niets van gemerkt. Het tegenwicht dat deze partij de VVD biedt is te licht. Lees verder »

Nohant

Column door Nelleke Noordervliet

Het huis ligt in dat welige Franse hartland, dat dromen van intiem geluk in de natuur oproept. Le Grand Meaulnes loopt er nog rond, een landschapsschilder zet zijn ezel neer bij een bruggetje over een ruisende beek, er wordt een film gedraaid met Catherine Deneuve in de hoofdrol. Met het grootste gemak wissel je van tijd. Zowel de monniken uit de middeleeuwen, als de Drie Musketiers, als de postrijder die bij George Sand een brief van Gustave Flaubert bezorgt, laten zich zien tegen de achtergrond van bosschages, velden met rijpend graan, en weilanden met Limousin-runderen. Het is een landschap met het ritme van een paard in stap. Er heerst iets als vrede. Je ziet jezelf ’s avonds een herberg met een laag rieten dak binnengaan of over een oprijlaan een licht vervallen manoir naderen, waar je een krakend en iets te kort en te smal bed wordt gewezen. In de broze ochtend zie je langzaam de mistflarden optrekken. De zon zal de gouden dag verwarmen. Lees verder »

Het clichémannetje

Column door Peter Hagtingius

En zo gebeurde het dat ik voor het eerst van mijn leven even naar de aow-zender Omroep Max moest loeren. Aldus verordonneerd door een dwangmailtje van mijn geleerde neef te Alkmaar. Dit in verband met een uitzending over Franse wijn. In familiekring sta ik niet geheel ten onrechte bekend als een nathalsje met betrekking tot de betere druivensappen.

Het zou gaan om een programma van een vrolijke flierefluiter wiens naam me aan gortepap deed denken. Volgens Google een muzakmuzikant of daaromtrent, gespecialiseerd in ultra-commerciële, makkelijk na te neuriën riedeltjes voor reclamedoeleinden, waaraan je je bij de eerste maten al kapot ergert. Thans ook wijnboer ter hoogte van Bordeaux . Ik herinnerde me dat ik jaren terug in het oude vaderland een bouteille van die man te drinken had gekregen. Mijn neef had toen Albert Heijn met een serieuze slijter verward. Ik nam het hem niet kwalijk, hij bedoelde het goed. In die AH-winkel vermoedde hij iets van Franse kwaliteitswijn: er stond per slot iets bloemrijks Frans op het etiket. En van een bij voorbaat verdacht voordelig prijskaartje was geen sprake. Na een paar slokjes schakelde ik gehaast over op de fles die ik zelf had meegebracht, een elegante ´rouge´ AOC Côte de Provence. De naam van het domaine weet ik niet meer. Lees verder »

Belofte

Column (verhaal) door Anneloes Timmerije

Zodra hij de deur opendeed, wist ik dat we bij elkaar in de klas hadden gezeten. En hij ook. In de zeven jaren die verstreken waren sinds het eindexamen hadden we beiden een half leven geleefd, zoals dat kan op die leeftijd. Ik zat bij de krant, hij zat aan de drugs. Daarom stond ik die middag bij hem op de stoep. De directe aanleiding voor het interview ben ik vergeten – ik heb een brokkelige herinnering aan een plotse toename van het aantal verslaafden in de stad en de aankondiging van een verscherpt beleid van gemeentewege. Zoiets zal het geweest zijn. Geen idee meer hoe ik bij hem uitkwam. Misschien had ik wel een rubrieksadvertentie geplaatst, dat deden we toen nog wel eens. Ik elk geval wilden wij van de redactie Binnenland weten wat dat nou is, verslaafd zijn. Daarover viel anno 1980 een hoop te vragen. Lees verder »

De laatste winter

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Een witgrijze nevel trekt op boven een bar en verlaten plateau van het Massif Central. We zien een donkere schim naderen, de omtrekken worden scherper. Een ruiter te paard. Een rustige stap. Johann, de jonge veehouder, trekt erop uit om zijn land te inspecteren nadat hij zijn koeien naar het grasland heeft geleid. L’hiver dernier (vert. “De laatste winter”) – een prachtige film, zoals er maar weinig zijn. Een film behorende tot het genre dat ze in Frankrijk de “onafhankelijke film” (cinéma indépendant) noemen: er zijn geen concessies gedaan aan de smaak die de geldschieters aan het grote publiek toeschrijven. De realisator draagt een Engelse naam, John Shank, en de film kwam uit in 2012. Het mooiste zijn de beelden, daarvoor heeft Shank een fijnproeversprijs gewonnen: de Belgische Margritte du cinéma. Beelden: het hoge, stenige landschap van de Aubrac in de opeenvolging van de jaargetijden, onder alle weersomstandigheden. Geen vaart, geen actie, alles gestaag, naar het ritme van de natuur, een drama – een echt drama, geen Oskar of César winnend melodrama – dat zich langzaam en des te onherroepelijker op het scherm voltrekt. Na afloop zeg je: wat mooi, en wat triest, en wat waar. Geluk kan zo lelijk en schreeuwerig zijn, ongeluk zo mooi, zo diep, zo waardig – wat betekenen geluk en ongeluk? Lees verder »