Schrijver in Frankrijk

Veertien juli

Column door Renée Vonk

In mijn Provençaalse gehucht wordt Quatorze Juillet bloedserieus genomen. Al dagen van tevoren komt er een speciaal team van ‘experts pyrotechnique’ uit de grote stad om het vuurwerk in stelling te brengen. En tot het ‘uur U’ daar is, wordt het feestkruit door de lokale champêtre en een gelegenheidscollega desnoods met hun leven verdedigd. Tussen mijn dorp en het naastgelegen dorp heerst al sinds mensenheugenis een vete. Overheden die er verstand van menen te hebben, vinden het namelijk onverantwoord om in beide gehuchten tegelijkertijd een ‘feu artifice’ toe te staan. Eén van de twee moet daarom een dag eerder worden georganiseerd. Dus is er elk jaar weer een verbeten strijd voor het mooiste, grootste en indrukwekkendste vuurwerk, om de begeerde vergunning voor 14 juli binnen te slepen. Wie naar 13 juli wordt verbannen is een loser. Tot nu toe won mijn dorp. Maar als het buurdorp de kans schoon ziet, wordt er gesaboteerd. Vandaar die bewaking. Lees verder »

Doorvertelde pijn

Column door Adriaan van Dis

Uitgekeken op de kaalte langs de spoorlijn Ottawa – Toronto nam ik mijn aantekenboekje ter hand en noteerde mijn ervaringen van de avond daarvoor. Hoe ik me door de Nederlandse ambassade had laten strikken een lezing te houden voor Nederlandse emigranten en op een heuse kumpulan terecht was gekomen, een bijeenkomst voor oud-Indiëgangers. Broze Hollanders die na jaren Japans interneringskamp repatrieerden naar een vaderland dat niet op verliezers zat te wachten. Ze voelden zich onbegrepen in het benauwde Nederland en kozen voor het weidse Canada. Maar de laatste jaren schoot het bamboe in hun dromen op en kwam de gevangenschap in de tropen steeds meer boven. Ambassade en consulaten moesten in toenemende mate de weg wijzen naar instanties voor Nederlandse oorlogsgetroffenen. Zou het niet goed zijn eens met die mensen van gedachten te wisselen? Ik was immers toch in de buurt. Had ik niet over de kampen in Indië geschreven? Lees verder »

Een dagje op de ‘vide grenier’

Column door Karin Peterson

Sinds een jaar of acht wonen wij in een hameau, een soezerig oord met middeleeuwse huisjes, waarvan de bewoners op afspraak hun luiken allemaal een andere kleur hebben gegeven. Door het jaar heen gebeurt er hoegenaamd niets in onze enclave; we hebben geen middenstand, de plaatselijke wijnboer niet meegerekend, en mogen ons alleen verheugen in de aanwezigheid van een brievenbus, inmiddels onvindbaar achter de blauwe regen van een van onze autochtonen, en de onvermijdelijke flessenbak. Het is een gemoedelijk leven waar de barbecues gewoon het hele jaar op straat blijven staan en waar je in de kapel af en toe naar de mis kan….met apéro toe. Heerlijk toch! Hier snappen ze nog hoe je het rijke roomse leven viert! Lees verder »

Samenzwering

Column door Peter Hagtingius

Psst.. een strikt geheime ontmoeting!

Niemand kent de waarheid. Er zijn vast filosofen die me meteen gelijk geven. Hoe definieer je waarheid en wiens of wier waarheid dan? Ooit was ik geabonneerd op De Waarheid. Die krant bestaat niet meer.

Er wordt (te) vaak gezegd dat we in Zuid-Frankrijk maar zo´n beetje flierefluiters zijn, die op hun Ricard-terrassen rondhangen in afwachting van de enorme kapitalen die we via Brussel uit het trieste noorden van Europa krijgen overgemaakt. Dat is misschien ook wel een waarheid, tot op zekere hoogte. Maar de waarheid van bijvoorbeeld de wijnboeren en de aannemers is een andere. In mijn omgeving ken ik nogal veel van die mensen die keihard werken, ook als de zon op hun buienradar ‘verschroeiend’ heeft ingetikt. Zonder subsidie van die lui, die ergens boven Lyon zelfs op het l´heure de l´apéro nog koffie met melk drinken (gadverdamme) en die binnen Europa kennelijk de dienst uitmaken. “Een of andere commissie in een of ander buitenland”, diskwalificeerde niet eens zo heel lang geleden een Franse premier ´Brussel’. En hij liet het brandpunt van Europa bij wijze van spreken in de Seine verzuipen. Wat mij betreft een waarheid als een Charolais-rund, die opvatting van de toenmalige minister-president, maar daar hebben we het nog weleens over. Lees verder »

Art en France

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wie had twintig jaar geleden van het fenomeen website of blog gehoord? Ik alvast niet. Twintig jaar geleden schreven we 1994. Mijn eerste internetconnectie dateert van het jaar 2000. Goed, ik had al een paar jaar lang met een ‘videowriter’ van Philips gewerkt, maar dat was alleen voor tekstverwerking, je kon er niet mee op het Web. Om maar te zeggen, twintig jaar geleden (en dat is kort geleden!) zou ik raar hebben opgekeken wanneer iemand mij had voorspeld dat ik later in mijn leven zoiets als een website zou beheren: deze. En dat ik een column zou schrijven over een andere website, ditmaal niet gewijd aan schrijven en schrijvers-in-Frankrijk, maar aan beeldende kunstenaars-in-Frankrijk. En dat is wat ik nu doe. Ik heb het over een prachtige site, die ik iedereen die van kunst houdt warm kan aanbevelen: www.art-en-france.nl Lees verder »