Adieu la France, maar niet echt
17 nov, 2014 Onderdeel van paysagesColumn door Rudi Wester
Ik sta op het punt mijn huis in de prachtstreek Le Berry te verkopen. In het voorjaar 2015, als de zon weer gaat schijnen. Onlangs zijn de eerste kijkers geweest die – gelukkig- net zo enthousiast waren als ik toen ik voor het eerst de Berry ontdekte in 1999. De rust, de stilte, de ongerepte natuur in een streek waar geen zware industrie is. De kleine meertjes, de bosschages à la Ruysdael, de vogels die elkaar antwoorden in steeds hoger gezang, een auto die eens in de drie uur passeert op het smalle weggetje dat langs mijn huis voert in een bled van een twaalftal huizen waar toch nog jonge Fransen wonen: het is het Franse platteland op zijn best. Het is een arme streek ook, altijd al geweest. Een paar boeren die hun koeien steeds moeten verweiden omdat ruilverkaveling een vies woord is voor een boer die aan zijn terre verknocht is. De enige boer in mijn hameau in Boischaut, het zuidelijkste puntje van de Indre waar die in de Creuse overgaat, heeft zijn koeien al aan de wilgen gehangen omdat hij gèk werd van het invullen van de stapels papieren voor het aanvragen van Europese subsidies. Hij is toch zeker geen administrateur! Nu verbouwt hij eigenhandig zijn schuren tot gîtes, maait het gras op zijn tractor voor mensen zoals ik, renoveert hij huizen alsof het niets is en is gelukkig, want hij is VRIJ. Het is hard sappelen, zoals voor iedereen in de Berry. Ze leven van hun moestuin – het ideaal van onze staatssecretaris Jette Kleinsma- en het overschot ervan verkopen ze op de zaterdagmarkt van La Châtre, de dichtstbijzijnde ‘grote ‘(5000 inwoners) stad, en klagen over het waanzinnig grote aantal supermarkten aldaar: de Lidl, de Intermarché, Carrefour, Aldi, Super-U. Lees verder »