1

Zevensprong

24 nov, 2014 Onderdeel van proses 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wanneer ik een boekhandel binnenstap, dan ga ik altijd even bij de kinderboeken kijken. Of mijn oude lievelingen er nog staan. Ik zoek naar Alleen op de wereld – staat er niet. Ik zoek naar Nils Holgersson. Staat er niet. De scheenpsjongens van Bontekoe. Ook niet. Maar wat lezen die lieve kinders dan wel? Kaften die me niks zeggen. Ha! – toch: De zevensprong. Van Tonke Dragt. Ja, dat was nog eens een fijn boek! Ik zie me het nog lezen. Mijn grootvader kwam die middag bij ons op bezoek. Hij was al beneden. Ik moest natuurlijk goedendag komen zeggen. Ik hoorde ze roepen: “Caspar! – kom je?!” Nog anderhalve bladzijde, en dan was het boek uit. Zonde om deze allerlaatste rit te onderbreken. Dat verhaal van die zevensprong in het bos, met die paal met zeven borden waar iemand een draai aan had gegeven zodat die borden niet meer in de goede richting wezen, met alle verwarring die dat teweegbrent – verwarring die natuurlijk op een spannende intrige uitloopt, alles een beetje geheimzinnig. Ik herinner me een jonge brozem (mengsel van brommer en nozem), een graaf van Grisenstein, bewoner van een griezelkasteel. “Jaha, ik kom! – zo….” Lees verder »

Adieu la France, maar niet echt

17 nov, 2014 Onderdeel van paysages 

Column door Rudi Wester

Ik sta op het punt mijn huis in de prachtstreek Le Berry te verkopen. In het voorjaar 2015, als de zon weer gaat schijnen. Onlangs zijn de eerste kijkers geweest die – gelukkig- net zo enthousiast waren als ik toen ik voor het eerst de Berry ontdekte in 1999. De rust, de stilte, de ongerepte natuur in een streek waar geen zware industrie is. De kleine meertjes, de bosschages à la Ruysdael, de vogels die elkaar antwoorden in steeds hoger gezang, een auto die eens in de drie uur passeert op het smalle weggetje dat langs mijn huis voert in een bled van een twaalftal huizen waar toch nog jonge Fransen wonen: het is het Franse platteland op zijn best. Het is een arme streek ook, altijd al geweest. Een paar boeren die hun koeien steeds moeten verweiden omdat ruilverkaveling een vies woord is voor een boer die aan zijn terre verknocht is. De enige boer in mijn hameau in Boischaut, het zuidelijkste puntje van de Indre waar die in de Creuse overgaat, heeft zijn koeien al aan de wilgen gehangen omdat hij gèk werd van het invullen van de stapels papieren voor het aanvragen van Europese subsidies. Hij is toch zeker geen administrateur! Nu verbouwt hij eigenhandig zijn schuren tot gîtes, maait het gras op zijn tractor voor mensen zoals ik, renoveert hij huizen alsof het niets is en is gelukkig, want hij is VRIJ. Het is hard sappelen, zoals voor iedereen in de Berry. Ze leven van hun moestuin – het ideaal van onze staatssecretaris Jette Kleinsma- en het overschot ervan verkopen ze op de zaterdagmarkt van La Châtre, de dichtstbijzijnde ‘grote ‘(5000 inwoners) stad, en klagen over het waanzinnig grote aantal supermarkten aldaar: de Lidl, de Intermarché, Carrefour, Aldi, Super-U. Lees verder »

De schatkaart van Monet – Martijn Couwenhoven

10 nov, 2014 Onderdeel van besprekingen 

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Martijn Couwenhoven heeft een interessant kinderboek geschreven. Het verhaal draait om een opmerkelijk gegeven: het verblijf van de grote Franse impressionist Monet in Zaandam. Dat was in het jaar 1871. Het was een verblijf van vier maanden, het inspireerde Monet tot het schilderen van maar liefst 24 schilderijen. Dit is voor het Zaanse meisje Eva een openbaring, vooral wanneer ze ontdekt dat sommige dingen die op Monet’s tableaus voorkomen nog steeds bestaan. Het blauwe huis bijvoorbeeld van La maison bleue, een van Monet’s beroemdste werken. Goed, het huis is nu wit, maar het is hetzelfde huis. Eva moet na de vakantie een spreekbeurt houden. Ze wist eerst niet waarover. Nu wel, over Monet in Zaandam. Met de blinde jongen Joep gaat ze op zoek naar zoveel mogelijk informatie. Hierbij beleven de twee kinderen van alles en nog wat. Lees verder »

Eten als een Franse non – Miek Pot

5 nov, 2014 Onderdeel van besprekingen 

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Miek Pot heeft een fijn boek geschreven. Ze was twaalf jaar lang als non verbonden bij de soeurs de Bethléem. Deze orde, die nauwe banden heeft met de karthuizers, staat bekend om zijn strenge regels met het oog op afzondering in stilte en contemplatie. Weg van de drukte van het alledaagse leven, op een plek waar alle tendentieuze prietpraat over diëten, afslanken, kuren – en waarover horden ‘specialisten’ en damesbladenvullers elkaar in de haren vliegen – niet of nauwelijks doordringen, hebben de nonnen in de loop van de tijd een heel eigen voedingscultuur ontwikkeld. In het Zuid-Franse klooster van Le Thoronet heeft Miek Pot daar van nabij kennis mee kunnen maken. Ze was er verantwoordelijk voor de keuken en de provisie. Hier heeft ze geleerd bepaalde keuzes op voedingsgebied en ook allerlei gebruiken en kneepjes bij het bereiden van gerechten te waarderen: ze bevorderen je algehele welzijn en ook wat ze noemt je ‘alertheid’ (wat een spiritueel gegeven is). Ze schrijft hierover in klare, levendige taal. Ik kan haar boek absoluut aanbevelen: je steekt van alles op, en je beseft weer eens dat veel aan je voorbijgaat wanneer je aan koken en eten niet de vreugdevolle aandacht besteedt die het verdient. We zijn per slot van rekening een beetje (en wellicht meer dan een beetje) wat we eten: nous sommes ce que nous mangeons – luidt het spreekwoord.                     Lees verder »

Zbigniew

29 okt, 2014 Onderdeel van proses 

Column door Willem van Toorn

Onze West Highland white terrier is genoemd naar een Zweeds meisje dat een paard kan optillen: Pippi – een naam die in ons Franse dorp gemengde reacties oproept vanwege de associatie met faire pipi. Welopgevoede dames omzeilen het probleem door haar Fifi of Bépi of zoiets te noemen. Ze is ook als een goede terrier zeer nieuwsgierig van aard, wat ons af en toe noodzaakt tot een bezoek aan de dierenarts in het naburige grotere dorp. Een keer moest haar leven worden gered nadat ze in een dennenprocessierups had gehapt – wat zelfs voor paarden zeer gevaarlijk is; bij een andere gelegenheid moest ze onder narcose geopereerd omdat er een naaldscherpe stekel van een graangewas diep in haar voet was gedrongen. Lees verder »

« Vorige Berichten
Volgende Berichten »