Schrijver in Frankrijk

Nesle

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Zegt de naam ‘Nesle’ jullie iets? Ik heb het niet over Nestlé – aan ongure multinationals maak ik geen woorden vuil – doe die ‘t’ weg: Nesle. Nee? Het verbaast me niets, het is het lelijkste oord van heel Frankrijk. Want lelijker kan niet, of het moeten de nabij liggende oorden Roye, Ham of Bapaume zijn. Het stadje (het is net iets te groot voor het woord ‘gat’) ligt op halve hoogte tussen Lille en Parijs, niet ver van de snelweg. Waarom het oord zo lelijk is? Primo omdat tijdens de Eerste Wereldoorlog wat er aan pittoreske gebouwen te vinden was aan puin is geschoten – en niets zo triest als de saaie, goedkope wederopbouwhuizen van vlak na die oorlog. Secundo omdat er zo niets, maar dan ook helemaal niets aan de omgeving is. In Frankrijk plat, is troosteloos plat. Rondom Nesle, en ook Roye, Ham, Bapaume (de streek heet Santerre) geen sloten, geen eenden, geen koeien, geen schapen – nee bruine bietenvelden en agroalimentaire industrieën. Kortom tanden op elkaar, doorrijden. En toch valt er meer te vertellen over Nesle. Ja écht! Het oord heeft zijn naam gegeven aan een oeroud geslacht dat in de Franse geschiedenis veelal in verband wordt gebracht met … de liefde. Hoezo? Dat is nu net wat ik van plan ben jullie te vertellen. Lees verder »

Gare Austerlitz

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker; acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was, en in 2015 Bovengronds. Haar nieuwste bundel Blijven en weggaan werd in december 2016 door Azul Press in het licht gebracht. De cyclus De tuin van Nolde die daarin voorkomt is bekroond met de Hofvijverpoëzieprijs. Dit gedicht is een primeur.

Lees verder »

@George Sand

Ingrid Vander Veken publiceerde romans (Papavers, Nieuwe mannen, nieuwe vrouwen, Dubbelspoor, Aankomen in Bali, Zwijgen), een dagboek (Zestig), twee verhalenbundels (Tiramisu en Cru Bourgeois) en twee jeugdboeken (Sam en Olikonijneendpauwpanter). Ze ontving meerdere prijzen. Ook schreef zij theater en scenario’s. Ze woont en werkt in Antwerpen, maar verblijft regelmatig geruime tijd in Frankrijk. Ze is medeoprichter van de Vlaamse Auteursvereniging, was bestuurslid van PEN Vlaanderen en beheerder van de PEN-Schrijversflat. Haar professionele ervaring als journaliste en columniste (onder meer voor het Radio 1-programma De Toestand is Hopeloos maar niet Ernstig en Knack Weekend) geeft zij door als gastprofessor aan het Conservatorium. Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van Schrijver in Frankrijk zond ze het volgende gedicht in:  Lees verder »

Verzetsstrijder

Column door Renée Vonk

Ik ben al jaren dikke maatjes met een Nederlandse dominee die in Arras predikt. We ontmoetten elkaar destijds in Orange, in de Vaucluse. Maar na een paar jaar vond hij het daar ’s zomers te warm en toog naar het hoge noorden van de kou. Iedereen heeft recht op zijn eigen vergissingen, zal ik maar zeggen. Ik heb een steil gereformeerde jeugd beleefd waarover ik op z’n zachtst gezegd niet zo te spreken ben, maar toch kan ik met deze dominee van de Église Protestante Unie prima overweg. Tijdens de lunch niet alleen hele debatten over wat er nou eigenlijk in de Bijbel staat en hoe dat misschien gelezen moet worden, maar net zo goed over zijn lieve hond Asterix, zijn Ford Fiësta en Frankrijk versus Nederland. En ik vind het nogal wat dat hij zijn protestantse gemeente in het Frans bedient, als je dat zo zeggen mag. Ik denk dat ik in het dagelijks leven ‘couramment’ Frans spreek, nooit een taalprobleem, zelfs niet (meer) met de klerken van de ‘administration’. Maar een kerkdienst in het Frans leiden en hele preken houden, ik zou er niet aan durven beginnen. Lees verder »

Aérotrain

Column door Michiel Hendryckx

Het naoorlogse Frankrijk is in veel opzichten baanbrekend. In het midden van de jaren 50 begint het glorierijke tijdvak met de wonderbaarlijke verschijning van de Citroën DS. Een auto die niet alleen qua vormgeving maar ook technisch zijn tijd ver vooruit is. In 1954 slaagt de Franse ingenieur Marc Grégoire erin teflon met aluminium te verbinden. Met de Tefal-pan betreedt de wereld de verlossende antiaanbakera. De lijst blijft indrukwekkend. Eind de jaren 70 breekt het supersonische passagiersvliegtuig Concorde alle records. Begin de jaren 80 gaan de Fransen massaal aan de Minitel, een verre voorloper van internet. In dezelfde maanden rijdt de eerste train à grande vitesse van Parijs naar Lyon.  Lees verder »