Alfred Valstar (1959) publiceerde Sporen uit het achterland (1993), Langzaam trekt het vlot (senryu/haiku 2009) en Seizoensgebonden (kwatrijnen, 2016). In het dagelijks leven is hij actief bij muziekmaatschappij Universal. Muziek en natuur zijn belangrijk in zijn gedichten. Hij spreekt en schrijft overigens vloeiend Frans. De kwatrijnen-cyclus die hier volgt schreef hij tijdens een verblijf in de Landes. Lees verder »
Mensje van Keulen heeft een omvangrijk œuvre opgebouwd, meerdere literaire prijzen gewonnen, kortom een bekende naam in literair Nederland. In haar roman De gelukkige (Atlas-Contact, 2001) beschrijft ze een dorp in Frankrijk. Dit gedicht heeft ze geschreven in verband met de jaarwisseling, het werd gedrukt door Statenhofpers. Het is zo langzamerhand een traditie: op Schrijver in Frankrijk wordt het nieuwe jaar ingeluid met een gedicht van Mensje van Keulen – een gedicht met een poes. Lees verder »
Column door Caspar Visser ’t Hooft
In Frankrijk zijn de rotondes verzamelplaatsen geworden. Je trekt een geel hesje aan en je hoort erbij. Strak zit het hesje wel, want eronder draag je meerdere lagen textiel: truien, jekkers. Daarbij mutsen en sjaals. In metalen tonnen worden vuurtjes gestookt. Je kunt er je handen komen warmen. De mensen die langsrijden zijn meestal goedgezind. Ze hebben op hun dashboards opgevouwen hesjes liggen. Ze wuiven, toeteren. Niet allemaal – natuurlijk niet. Maar genoeg om je ervan te overtuigen dat je geen gevaarlijke oproerkraaier bent. Want zo word je niet gezien. We zijn hele gewone mensen die van onze vrijheid van burgers gebruik maken om onze wensen kenbaar te maken aan een regering die zich doof houdt. Dat is alles. Van de minister moeten de rotondes nu worden ontruimd. Het zag er sowieso naar uit dat met de feestdagen de gele hesjes-beweging wat zou tanen (om na Nieuwjaar, zo wordt voorspeld, weer op te vlammen – maar zien…). Toch was op de rotonde die ik twee dagen geleden passeerde de kleur geel nog alom aanwezig. Met hier en daar een tint rood: mensen in kerstmannen-kostuums en met rode mutsen op. Ook zag ik ergens een foto met daarop een reusachtige opblaas-kerstman, hij stond midden op een rotonde, bij een groot supermarktencomplex. Ze hadden hem van een geel hesje voorzien. Lees verder »
Column door Caspar Visser ‘t Hooft
Een eenzame begraafplaats opzij van een kaarsrechte weg. Het is de triest-befaamde Chemin des Dames in het departement van de Aisne. De weg loopt als een lint over de rug van een langgerekte heuvel. Aan weerszijden dalen, heuvels, nog eens dalen, heuvels – ze lopen parallel, in de diepte van de golven heb je akkers, weilanden, bovenop bos. Meestal bos, hier niet. De begraafplaats ligt midden in een leeg veld. Bij het roestige hekje van de ingang een enkele kale boom. Het dorp is niet te zien, het ligt aan de andere kant van de weg, net onder de hoogste bolling van de heuvel. Daar staat het huisje van Monsieur Kruger. Nu is het leeg. Want het is Monsieur Kruger die deze middag wordt begraven. De lange adem van een lauwe wind strijkt langs mijn wang. Wat doen we hier eigenlijk? Hier, in dit onaanzienlijke stukje Noord-Frankrijk? Monsieur Kruger is nergens, want dood. Ik overal, in dit wijde, lege landschap waarin zich mijn ziel uitwaaiert. Nergens, overal – komt dat niet op hetzelfde neer? Een stilte! Lees verder »
Column door Caspar Visser ‘t Hooft
Anderhalf jaar geleden verscheen ‘Frankrijk in 50 fragmenten’, een bundel van vijftig columns die ik eerder op Schrijver in Frankrijk had geplaatst. Ik beschouwde dit als een kleine zijsprong in mijn literaire werkzaamheid. Ik was er minder met mijn hart en ziel bij betrokken dan bij de roman die drie maanden later het licht zag. Aan ‘Brandende kolen’ moest ik tot op het laatst nog schaven en slijpen, drukproeven corrigeren enzovoort. Tot op het laatst ‘zat’ ik daarom nog in het verhaal. De columns voor ‘Frankrijk in 50 fragmenten’ lagen kant en klaar voor me, ik hoefde alleen nog maar een keuze te maken. Ook deze teksten kregen een kleine opschoningskuur, maar het ging een beetje met de losse pols. Ik was daarom aangenaam verrast toen ik merkte dat de bundel flink wat aandacht kreeg, met name in Frankijk-bladen en op Frankrijk-websites, en veel aardige reacties opriep. En als de bundel dan ook nog op nummer 1 van een top tien-lijst van de OBA (Openbare bibliotheken van Amsterdam) komt te staan, dan staaft dat een boud vermoeden dat in je heeft postgevat: het boek vraagt om een vervolg. Het werd ‘Frankrijk in 50 klanken’, het boek is vandaag precies twee weken oud. Lees verder »
