Schrijver in Frankrijk

Badkuip

Column door Helena Jurriëns

Op een frisse, zonnige, februari-zondagochtend slenter ik over de brocantemarkt in Carpentras, samen met mijn onafscheidelijke jachthond Pax. Ik kijk een beetje naar de uitgestalde marchandise. Portretten van lang overleden deftige Franse families, huisraad van generaties geleden, oude politiepetten, antiek gereedschap, bossen roestige sleutels, en alles wat je je maar kan bedenken… Maar ik ben er niet helemaal bij.
“Pardon madame”. Ik let even niet op en bots tegen een rondborstige dame op leeftijd met een roze poedel op haar arm.
Mij verontschuldigend kijk ik haar aan… Met haar craquelé bepoederde wangetjes en knalrode lippenstift past ze hier prima in het decor.
“Rien de grave, madame”, zegt ze vriendelijk en aait Pax over zijn bol. Iets wat haar poedel niet waardeert en flink begint te keffen.
Oehh… doorlopen maar… “Maar wel opletten, Leentje”, zeg ik tegen mezelf.
Ik loop al enkele maanden rond met het idee om definitief in Frankrijk te gaan wonen. Maar kan de beslissing maar niet nemen. Best een grote stap…

Dichter in tijden van Corona

Ineke Holzhaus brengt een groot deel van het jaar door in de Berry. Ze is schrijver en theatermaker, acteerde, schreef en regisseerde bij diverse theatergezelschappen, maakte hoorspel voor radio en de HoorSpelFabriek en publiceert gedichten. In 2008 debuteerde ze met de dichtbundel Hond in Pompeï. In 2011 verscheen de bundel Waar je was, en in 2015 Bovengronds. Haar bundel Blijven en weggaan kwam in december 2016 uit. De cyclus De tuin van Nolde die daarin voorkomt werd bekroond met de Hofvijverpoëzieprijs. In oktober 2018 verscheen bij Ambo/Anthos haar eerste roman: Geef mijn vader. Zoals voor iedereen in Frankrijk staat voor haar dit voorjaar in het teken van de lockdown (‘confinement’) vanwege Corona.

Bacchustempel

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Wie vanuit de dichtbevolkte kuststrook van Zuid-Frankrijk naar de Alpen gaat en dan snel wil opschieten, pakt de A51. Deze snelweg volgt de benedenloop van de Durance en begint bij Aix-en-Provence. Tot Manosque en de afslag Forcalquier rijd je nog door het zonnige land van de wijnakkers van Pierrevert. De Pierrevert is een nerveus wijntje, dat zeggen de kenners. Daarna wordt alles steniger. Je weet dat de hoge bergen voor je liggen. Je ziet ze zo en dan vanuit een inham tussen twee heuvels opduiken. Voor je – ja, maar dan eerder réchts voor je – ja, definitief rechts voor je. Dat merk je al gaande. Links varen ook heuvels, dor en rotsig, aan je voorbij, maar omdat ze geen sneeuwtoppen verbergen, gaat er minder betovering van uit. Dat is omdat je die streek aan je linkerhand, de hoge plateaus van de Vaucluse en de Drôme, niet kent. Doe het voor de verandering eens anders, ga bij Sisteron de snelweg af, en pak de D4075 naar Laragne-Montéglin en Serres. Je volgt dan een riviertje vol kiezelstenen genaamd de Buëch, het omringende landschap is ernaar genoemd: Bochaine. Erg hoog zijn de bergen niet, dat klopt, donkergroen bos loopt op tot verticaal-slingerende rots-diademen, waarboven vaak weer een reep bos – de kim – meegolft. Als je bent aangekomen in het oord Serres, ga dan niet naar rechts, richting Gap, maar naar links. Je komt dan op de D994 die Serres met Nyons en, verderop, het Rhônedal verbindt. Een eenzame weg. Je rijdt nog over tientallen kilometers door het departement van de Hautes Alpes, en vlak voordat je de grens met de Drôme bereikt, duikt je blik neer in een wijde kom. Het overkomt je niet vaak, dat je overweldigd wordt door de schoonheid van een landschap. Voor mij speelde het volkomen onverwachtse hierbij een rol. Ik moest doorrijden, ik moest om zo en zo laat weer thuis zijn. Maar ik nam me voor hier terug te komen. Bij een bordje langs de weg, met erop de naam van een dorp, minderde ik vaart. Eronder een pijl. Hij wees naar een geklasseerd monument, een priorij: St André de Rosans. Naam genoteerd – voor een volgende keer. Dan zal ik zorgen dat ik wat meer tijd heb, dat ik wat kan verkennen. Het was in de zomer.

Kom Atir kom – Agnita de Ranitz

Bespreking door Schrijver in Frankrijk

Wat een prachtige vondst! Ik heb het over het thema van het tweede boek van Agnita de Ranitz: de reis van de giraffe Zarafa door Frankrijk. Een waargebeurde ‘fait divers’ uit het jaar 1827. Ja, ideaal voor een boeiend verslag in romanvorm. De giraffe is op last van de pasja van Egypte per boot naar Marseille vervoerd, van daaruit gaat de reis te voet naar Parijs verder. De Franse koning, die nieuwsgierig is naar dit diplomatieke geschenk, zendt er de directeur van de koninklijke dierentuin, Etienne Geoffroy St Hilaire, op uit om het dier op deze reis te begeleiden. Een spannende taak, het is voor het allereerst dat een giraffe voet heeft gezet op Franse bodem. In Marseille maakt St Hilaire niet alleen kennis met Zarafa – waarbij hij constateert dat alle beschrijvingen in de zoölogisch-wetenschappelijke literatuur er tot dusver flink naast hadden gezeten – maar ook met de jonge Soedanese knecht, Atir, die vanuit Egypte het dier had vergezeld. De voetreis kan beginnen. De afstand tussen Marseille en Parijs bedraagt 880 kilometer. Het traject volgt het Rhônedal, om na Lyon de Bourgogne te doorkruisen. De reis zal 42 dagen duren. Ja, als dit geen stof is voor een fijne roman!

Santhé! Of hoe het dorp lééft

Column door Peter Hagtingius

Ik dacht dat ik het dorp opgebaard zou aantreffen. Dat is ook avant-corona in deze tijd van het jaar altijd al bijna zo. Tussen oktober en mei geen input van vreemdelingen, het restaurantje op slot, we zijn dan in de bar op elkaar aangewezen. Dat is geen straf, integendeel.

Gisteren tufte ik naar de boulanger en de tabac. Met zo’n geprinte ‘attestation de déplacement’ die mijn grootouders een ‘Ausweis’ hadden genoemd. Op het caféterras waar de tafels en stoelen gewoon zijn blijven staan zat de Ierse bard die hier ook al jaren rondhangt verloren in eenzaamheid op zijn thin whistle te blazen. Hij was niet met zijn immer artistiek aangetodde ega mee de épicerie binnen gestiefeld. In afwachting van haar retour had hij gekozen voor de melancholieke sound van Ierse regenachtigheid. Ik knikte hem veiligheidshalve alleen toe. De zon scheen alsof er iets te vieren viel. Dat was ook zo. Er waren baguettes en een laatste doosje sigaren verkrijgbaar. En er was dus dat fluitconcert. Live-muziek, kom er dezer dagen maar eens om.