Schrijver in Frankrijk

De man uit het bos

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Op doorreis naar het Zuiden stop ik in een stadje in het departement van de Loiret. Ik heb honger, ik wil iets eten. Op een plein parkeer ik de auto. Ik kijk om me heen, het dichtst bijzijnde restaurant is een Chinees. Omdat ik mijn hond in de auto laat, en ik de auto in de gaten wil houden, stap ik dat lokaal binnen en neem er plaats aan het raam. Van hieruit kan ik de auto zien, en ook de kop van Sam die boven de leuning van de achterbank uitsteekt. Tja, zodra je hebt geleerd je in restaurants wat beter te gedragen – later misschien, wanneer je wat ouder bent – mag je mee naar binnen. Niet dat Sam nu zoveel mensen, binnen, tot last zou kunnen zijn, want het zijn er maar een handjevol. Zachtjes smoezelen ze, op een achtergrond van zoetelijk getingel uit een geluidsbox. Op de toog, naast een glanzende boeddha, prijkt een plastic kerstboom met kleurenlichtjes die elkaar knipperend achtervolgen. Om nu te zeggen dat het zo gezellig is, binnen – nee, maar altijd beter dan buiten, waar voorbij en rondom het plein mist sluiert.

De coltrui van Macron

Clumn door Peter Hagtingius

Wat mij betreft is de voornaamste charme van Frankrijk dat er altijd wel wat te lachen valt in dit malle land. Zo kwam dezer dagen Monsieur le Président de la République hoogst persoonlijk met een vast briljant bedoeld kledingadvies , mocht het van de winter koud worden. Van een staatshoofd mag je iets van een subliem idee verwachten en geen wonder, dus, dat Emmanuel Macron na lang creatief peinzen zijn landgenoten het licht deed zien met een tip van Olympische allure: trek een coltrui (‘col roulé) aan!

Een bijdrage van de Nummer 1 van de natie aan het internationale debat over de energiecrisis, ik werd er tamelijk vrolijk van, voor ik me afvroeg of ik het wel goed begrepen had.

Onontdekte ruïnes

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Ik kom er rond voor uit, ik ben soms jaloers op de vorige generatie. Ze kunnen mooi zeggen: wij hebben de oorlogsjaren meegemaakt, en dat ware barre tijden. Of: toen wij jong waren, toen hadden we nog niet de helft van wat jullie nu allemaal hebben. Ja, ze hebben me dit mooi onder de neus te wrijven – en ik knik grif ja – toch blijf ik geloven dat zij op hun beurt dingen hebben meegemaakt die voor ons niet meer zijn weggelegd, omdat deze dingen sindsdien verloren zijn gegaan. Omdat de werkelijkheid die zij nog hebben meegemaakt in zekere opzichten rijker was dan de onze. En ja, zo zijn we nu eenmaal, we kijken altijd naar wat we niet (meer) hebben, eerder dan naar wat we wel hebben… Zo was ik bijvoorbeeld erg jaloers op mijn ouders omdat zij een sprookjesachtige ruïne in de Dordogne hadden gekend nog in een tijd dat die in geen enkele toeristengids voorkwam.

Assemblée du désert

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Honderden, duizenden mensen, verspreid onder het bruine blad van knoestige eikjes en het groen van acacias, op klapstoeltjes, op stenen, op plaids. Oude mensen, maar ook jonge echtparen met kinderen. Mensen lopen af en aan tussen de groepjes door, overal geroezemoes. En dan komt vanuit de geluidsboxen, die om de zoveel meter staan opgesteld, de aankondiging dat de zangrepetities gaan beginnen. Ik heb zelden zo’n alom omringende stilte meegemaakt als vanaf dat moment. Een suizen. Een volle stilte. Het koor zingt het ene bekende lied na het andere en om je heen neuriën duizend stemmen mee. Rustig, vredig, niemand heeft haast. Ja, hier kan ik me voorstellen dat hij eindelijk zijn plek vindt, waar ook hij rustig kan neerzitten, op een steen, op een stoeltje. In de buurt van dat oudere stel voor mij bijvoorbeeld. Zij is zichtbaar aangedaan. Misschien is zij hier in haar vroege jeugd al eens geweest en brengt de dag van vandaag dierbare herinneringen bij haar boven, terwijl ze tegelijkertijd een grote voldoening ondervindt in de constatering dat ze er nog steeds zijn – ja, dat kleine verstroooide volkje van de Franse hugenoten. Ik beschrijf de jaarlijkse Assemblée du Désert, de grote samenkomst van de Franse protestanten in de open lucht bij Anduze, in de Cevennen. Dat is elk jaar, op de eerste zondag van september. Drie eeuwen geleden kwamen ze hier ook al. Toen moesten mannen de wacht houden op de rotspartijen boven het bos, om de vierende gemeente te kunnen waarschuwen wanneer ze de soldaten van de koning zagen aankomen. Want in die tijd waren deze samenkomsten verboden. Toen vervolgden ze de protestanten. Kerk onder het kruis… Hij aait haar af en toe over de rug. Dat is allemaal lang verleden tijd.

St Sulpice 11 september

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Bij de halte St Sulpice waren we uit de ondergrondse trein gestapt, voor een bezoek aan de nabij gesitueerde boekhandel ‘La Procure’. Voordat we het Metrostation verlieten, besloten we twee kaartjes te kopen voor de terugreis, dan was dat vast gebeurd. Achter het loket een dikke, vadsige vrouw, net een pad, met gele ogen. Een eng mens. Voordat ze ons te woord stond, riep ze de persoon die voor ons aan de beurt was geweest, en die nu plaats voor ons maakte, op de valreep nog iets toe. We verstonden: “… la fin du monde!” (“… het einde van de wereld!”). Het klonk als een dreiging, en tegelijk een juichkreet. Vreemd…