Schrijver in Frankrijk

De sleutel

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wat doet die sleutel daar, in een enveloppe, achterin in de la van mijn bureau? Een oud bureau waar ik allang geen gebruik meer van maak. Vandaar dat hij op de zolder staat. Ik had papier nodig voor mijn printer, de stapel A4tjes naast de printer was opgebruikt, wat nu? En als er toevallig in dat oude bureau nog wat vellen te vinden zijn? Je weet maar nooit. Nee helaas, geen papier – wel een enveloppe met daarin een grote sleutel. Ik mijn hoofd breken: bij welke deur hoorde hij? Van welk huis? Ik ben in de loop der jaren zo vaak verkast. De nacht brengt raad, toen ik op een ochtend wakker werd, wist ik het: de deur van de hotelkamer in Châtel-Guyon.

We moeten nog…

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Van het enkele idee dat we voor onze dood niet alles hebben kunnen doen wat we ons voorgenomen hadden ‘nog’ te doen, raken we in paniek. We hebben namelijk een lijstje gemaakt: We moeten nog een cruise maken naar de Noorse fjorden, naar de Antillen, door de Zwarte Zee. We moeten nog naar Thailand, naar Angkor Vat, naar Bora Bora. We moeten nog naar Zuid-Afrika, waar het landschap zo indrukwekkend schijnt te zijn. Kortom afstrepen. Ja, we moeten nog – van wie? Van God? Of van de glossy 65+ bladen, van de leugenachtige pepreclame voor senioren, van de buren die ons voor een bankstel-avond bij hen thuis hebben uitgenodigd om naar de film van hun laatste reis door Rajastan te kijken? Moet je gezien hebben! Ja, tussen ons pensioen en de komst van de man met de zeis, al dan niet voorafgegaan door zijn schaduw genaamd dementie, moeten we ons eerst nog tot proppens toe volstoppen met nieuwe ervaringen. En daarbij de wereld goed laten voelen dat we er nog zijn, al is het alleen door onze koolstofvoetafdruk (vliegreizen). Mensen toch!

Zomeravond in een Frans stadje

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Ze zijn allemaal naar het spektakel gegaan, beneden, op de grote parking. Op die plek hebben ze een grote halfronde tribune neergezet. Voor de toeschouwers. Het toneel staat opgesteld vlak onder de oude stadsmuur. Nog een heel gedoe om een plaats voor je auto te vinden nu de parking even geen parking meer is! Ik zie van alle kanten mensen toestromen, ik kijk naar de hemel die boven nog licht is, en leeg. Ik kijk naar de zwaluwen die er doorheen scheren, krijsend, en ik zeg: “Gaan jullie maar. Ik heb zin om gewoon wat door het stadje te lopen. Om elf uur ben ik weer bij de auto.”

Een artistieke Nederland-Frankrijk connectie

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Joseph Mezzara is een vergeten kunstenaar. Het hoogtepunt van zijn carrière moet de onthulling van het door hem vervaardigde standbeeld van de schilder Ary Scheffer in Dordrecht zijn geweest. Dat was in 1862. Bij deze gelegenheid waren niet alleen de burgemeester van de stad en de commissaris van de provincie aanwezig, maar ook de bekende Franse filosoof en historicus Ernest Renan. Zijn Vie de Jésus was een van de meest gelezen boeken van zijn tijd. Het gaat om een beschrijving van het leven van Jezus dat niet op dogma’s is gebaseerd, maar dat zuiver historisch is. Over Jezus moet je net zo kunnen schrijven als over iedere andere markante figuur uit het verleden – vond Renan. Hiermee werd Renan een van de grote woordvoerders van het liberalisme en haalde hij zich de woede van Rome op de hals. Goed, dit om Ernest Renan te situeren. Nu de vraag: wat deed hij daar in Dordrecht, bij de onthulling van dat beeld? Ary Scheffer was in zijn tijd even beroemd als Renan. Hoewel Scheffer van oorsprong een Dordtenaar was, had hij vooral in Frankrijk gewerkt, waar hij werd beschouwd als de grote meester van de romantische schilderkunst. Frankrijk was zijn horizon, ook dat had hij dus met Renan gemeen. Maar voor de rest? Familiebanden. Ernest was bij de onthulling van het standbeeld aanwezig omdat hij was getrouwd met een nichtje van Ary Scheffer, een dochter van zijn broer Henri. Ja, daarom. De historicus H.L. Wesseling heeft een interessant boek aan deze connectie gewijd.

Theaterfestival

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Zijn oeuvre is aanzienlijk. Bij Uitgeverij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011), Augustusland (2013), De jacht op de klaproos (2016) en De wereld als leugen (2018). In 2021 verscheen de indrukwekkende familieroman Het smeedwerk van herinnering. Paul Gellings schrijft vloeiend Frans, in 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt.