Die komen we bij je weghalen
17 okt, 2023 Onderdeel van prosesColumn door Caspar Visser ‘t Hooft
De prent hing vroeger bij mijn grootouders in de vestibule. Nu hangt hij bij mij, in de woonkamer, boven de bank. Bertrand en Corinne raakten er niet op uitgekeken. Ze vonden hem blijkbaar hoogst bijzonder. En dat is hij ook wel, authentiek, uit de eerste helft van de negentiende eeuw. De kleuren zijn wat verbleekt, maar het had erger gekund. Van de gouden lijst zijn maar een paar schilfers afgevallen. Wat het voorstelt? Een slagveld. Soldaten met hoge mutsen die elkaar met bajonetten te lijf gaan. Links een man te paard die een banier in de hoogte houdt. Veroverd op de vijand. Rechts een groep cavaleristen die een gewonde omstuwen. Hij zit nog op zijn paard, maar hij heeft in zijn linkerschouder een kogel ontvangen. Met zijn rechterhand probeert hij het bloeden te stelpen. De ruiters schieten hem te hulp. Hun gebaren zijn nogal dramatisch. Voor, op de bodem, liggen een paar doden. Toen ik klein was, en ik natuurlijk daar meteen op wees, zeiden mijn grootouders: “Ze zijn gewond, ze wachten op de ziekenwagen die hen naar het ziekenhuis gaat brengen. Daar worden ze dan net zo lang door lieve verpleegsters verzorgd totdat ze weer beter zijn.” Ik had zo mijn twijfels. Bertrand en Corine vroegen: “Welke veldslag?” Toen ik het hen vertelde, keken ze me met grote ogen aan. Wat!? Jij woont in Frankrijk, en je hebt deze prent in je kamer hangen! Hoe waag je het? Bertrand was verantwoordelijk voor de plaatselijke padvinderstroep, hij zei: “Pas op, binnenkort doen we bij jou een inval – deze prent, die komen we bij je weghalen!”
Lees verder »