Schrijver in Frankrijk

St Etienne

Column door Wim Coster

Terwijl we op het balkon zitten van ons tijdelijk huis in een klein, afgelegen dorpje in de Provence, niet ver van St. Etienne les Orgues, horen we beneden wild geschreeuw, geren, gedoe en amechtig gehijg. Verschrikt kijken we op. Wat gebeurt daar? We horen de angstige schreeuw van een beest, gevolgd of voorafgegaan door een klap, vermoeden wij, en dan niets meer. Alleen het gehaaste praten en schreeuwen van twee of drie mannen. We gaan naar binnen, willen niets meer horen. We weten het zeker: Raymond Poulidor is gesneuveld. ‘PouPou’ de geit dus, die we dagelijks ergens ver weg tussen de bomen konden traceren, via het belletje dat om zijn nek moet hebben gehangen. Onze oude vriend op afstand, die we nooit hebben gezien en van wie we verder nooit enig herkenbaar geluid hebben vernomen, maar die van ons wel een naam en een gedachte leeftijd heeft gekregen, moet slachtoffer zijn geworden van het in onze ogen soms barbaarse leven op het platteland. Lees verder »

Een veertiende juli

Column door Renée Vonk

En dan kom je nietsvermoedend thuis, hapje gegeten met vrienden in een afgelegen bergeethuisje, en dan zet je de tv aan voor het laatste nieuws. Ik heb niet meer geslapen vannacht. Nice. 10, 30, 60, 84 doden, 18 kritiek zwaargewonden dus de teller zal nog wel even doorlopen. Een gek met een truck die op de mensenmassa inreed, net na het slotvuurwerk van de nationale feestdag. Die een nationale rouwdag werd.

Ik had een blogje geschreven. Vrolijk, het begon zo: Dat was toch wel een beetje merkwaardige quatorze juillet-ervaring eergisteren. Nog nooit eerder vierde ik de nationale feestdag alvast maar op de 13e, en het had iets heel onlogisch. Maar ja, uit veiligheidsoverwegingen dient het ontstaan van de republiek gespreid gevierd te worden; liever geen uitbundige bals en feux d’artifice op dezelfde avond in de dorpen en gehuchtjes in het achterland, dat kan de lokale prinsemarij niet aan. Dus werd m’n huidige dorp veroordeeld tot een dag te vroeg feesten. Niet dat het er minder uitbundig aan toe ging. Net als in m’n vorige dorp was er…   Lees verder »

Hier viel alles samen

Column door Ingrid Vander Veken

Een Parisienne à l’accent plat – met een plat accent. Zo noemt ze zichzelf, in tegenstelling tot het zangerige, wat pompeuze accent van de pur sang hoofdstadbewoner. Maar net zo goed in tegenstelling tot het puntige accent van haar adoptiestreek, door het zopas gehouden referendum herdoopt tot Occitanië, verwijzend naar een andere, aloude taal. Niets had haar voorbestemd om hier te belanden. Niet die o zo fijne handjes van haar die totaal ongeschikt lijken voor het pottenbakken. Die bij mij alleen maar dat onvolprezen vers van E.E. Cummings oproepen, nobody, not even the rain, has such small hands. En evenmin haar voorgeschiedenis, studies sociologie en antropologie aan de Sorbonne, haar jonge jaren in het Parijse Quartier Latin waar ze toch wel wat verloren liep. “Maar hoe gaat dat?” zegt ze. “Ik wilde de wereld begrijpen. Ik vond niet dat je hem moest laten zoals hij was. Ik hou ook wel van het intellectuele, van lezen en denken en discussies. Alleen: ik voelde dat er iets ontbrak.” Lees verder »

Zomeravond

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Ze zijn allemaal naar het spektakel gegaan, beneden, op de grote parking. Op die plek hebben ze een grote halfronde tribune neergezet. Voor de toeschouwers. Vlak onder de oude stadsmuur. Nog een heel gedoe om een plaats voor je auto te vinden, nu de parking voor auto’s verboden is! Ik zie van alle kanten mensen toestromen, ik kijk naar de hemel die boven nog licht is, en leeg. Ik kijk naar de zwaluwen die er doorheen scheren, krijsend, en ik zeg: gaan jullie maar. Ik heb zin om gewoon wat door het stadje te lopen. Om elf uur ben ik weer bij de auto. Lees verder »

De rechter en de huisgenote

Column (in briefvorm) door Peter Hagtingius en Julia Fortuin

We kregen een Parisienne in ons dorp. Ze kocht de tamelijk vervallen woning en pierres van wijlen Monsieur Maurice, die al drie jaar te koop stond. Mooi plekje, daar niet van, uitzicht over de vallei. Maison sécondaire voor mevrouw, van wie we al gauw achterhaalden dat ze in jouw stad een juge de proxitimé is. Ik moet ook na een kwart eeuw Frankrijk eerlijk bekennen dat ik geen idee had wat die functie inhoudt. Via Google kwam ik erachter dat het om een soort deeltijd-rechters gaat die civiele zaken behandelen, aangenomen dat het meningsverschil maximaal € 4.000 bedraagt. Klein bier. Maar de Parisienne speelde het spel meteen hoog op. Een mevrouw van een jaar of zestig, schat ik. Kort gemaaid grijs permanentje waar de blauwe kleurspoeling doorheen scheen, een felle arendsblik, ook blauw. Tevens hooggehakt, zodat je zeker wist: die gaat struikelen als ze een keer via onze middeleeuwse straatjes, nog voordien aangelegd door ongeschoolde Romeinen, naar de mairie (niet per auto bereikbaar) moet strompelen Ik kwam haar per ongeluk tegen op het smalle weggetje tussen mijn huis en dat van Maurice. Iemand moest achteruit. Ik reed in de dikke 4×4 van mijn vrouw, zij in zo’n op het vliegveld van Nice gehuurde Citroën C3. Het lag voor de hand dat ik won, overigens pas nadat ik uitgestapt was en in minder joviale bewoordingen uiteengezet had dat ik de oudste rechten had. En tevens de sterkste auto. Lees verder »