Schrijver in Frankrijk

Herfst in Combray

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Zijn oeuvre is indrukwekkend. Bij Uitgeverij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011), Augustusland (2013), De jacht op de klaproos (2016) en De wereld als leugen (2018). Dit jaar verscheen de verhalenbundel Steden van Pandora. In 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt.

De oranjerie van Yrouerre

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Met moderne snufjes en frullen hoef je bij mij niet aan te komen. Ik ben tevreden met wat ik heb, van mij had de technologische vooruitgang jaren geleden stil mogen komen te liggen. Ik laat liever een apparaat dat ik heb en waar ik aan ben gehecht repareren dan dat ik het weggooi omdat een nieuw hyper-trendy model op de markt is gebracht. Ik weet het, wat ik zeg is niet goed. Ik zie horden flitsende up-to-date mensen hun wenkbrauwen fronsen. Bozer dan hun blikken zou zelfs die van een gefrustreerde oude juffrouw met een knot uit het holst van het victoriaanse tijdperk niet zijn geweest. En toch maak ik één uitzondering: de tomtom. Ja, en daar is een reden voor. Toen je, voordat je op reis ging, nog de kaart moest pakken om je route te bepalen, ging het erom precies na te gaan welke wegen je zou volgen, door welke dorpen je zou rijden. Je onthield de namen, en eenmaal op reis lette je goed op de naamborden langs de weg. Nu hoeft dat niet meer. De ingeblikte stem van Jules of van Yolanda zegt: Over driehonderd meter naar rechts – volgende afslag links – na de rotonde de derde rechts – links – rechts – links… En dat is alles. Wanneer je je maar lang genoeg enkel door de tomtom laat leiden, dan slijt je kennis van de topografie. Ja, en daar zit ‘m nu juist een kans! Want het verrassingselement is er weer.

Het hoge woord

Column door Rosemarijn Milo

En dan zit je ineens, na eerst allerlei andere dingen in je leven te hebben gedaan, in je mooie huis in Frankrijk boeken te schrijven…

Frankrijk, terug bij af, zou ik bijna zeggen. Dat mijn voorouders van vaderskant Hugenoten waren, die in de jaren na de herroeping in 1685 van het Edict van Nantes naar de Lage Landen waren gevlucht, wist ik al heel lang. Zij heetten Millot en een van mijn bet-bet-over-groovaders, Jean Millot, is zich, na een aantal generaties Millot in Nederland, Jan Milo gaan noemen. Dat ik ook van Hugenoten afstam via mijn moeder, ben ik pas aan de weet gekomen toen ik een boek over mijn grootvader van moederskant ging schrijven, het boek waarover ik het hieronder wil hebben.

De boekwinkel van Banon

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Volgens een oude legende zou de Romeinse keizer Antoninus Pius zijn gestorven aan een indigestie omdat hij te veel van de geitenkaas uit het dorpje Banon, in de Alpes de Haute Provence, had gegeten. Dat was in het jaar 161. Wat mij betreft, ik ben niet bang voor een indigestie vanwege een teveel aan voedselgebruik. Ik ben niet zo’n veelvraat. Wel moet ik ervoor oppassen niet te bezwijken aan een andere soort indigestie – een intellectuele, of literaire indigestie. Want mijn gulzigheid kent geen grenzen waar het om iets anders gaat dat het dorp Banon te bieden heeft: boeken. In Banon heb je de grootste boekhandel van het hele Franse platteland. Waarom hij Le Bleuet heet, weet ik niet. Vanwege de blauwe luiken van het even zo hoge als smalle pand, midden in het dorp? In het Nederlands zeggen we ‘korenbloem’. De Fransen hebben het ook wel eens over de casse-lunettes (de ‘brillen-breker’). En waarom dat? Omdat korenbloemthee goed is voor vermoeide ogen. En waar krijg je vermoeide ogen van? Van veel lezen! Zit ‘m daar de link? Ik moet denken aan de laatste twee regels van een bekend gedicht van Victor Hugo Les bleuets (1828): Allez, allez, ô jeunes filles, cueillir des bleuets dans les blés! Boeken, dat zijn de bloemen in het monotone korenveld van het bestaan…

Op zoek naar Emilie Bel’oeuvre

Column door Ate de Reede

À la mémoire de Melle Emilie Belleuvre * 17-01-1892 – † 9-11-1929 stond nauwelijks nog leesbaar in de zerk gebeiteld. Ik wist het meteen, mijn eerste roman gaat over haar. Waarom ik veertien jaar later weer naar haar toe ging en pas na zeventien jaar mijn debuut schreef, zal ik hierna vertellen. Waardoor ik Emilie vond en welke invloed zij had op de levens van anderen? Welk te lang verborgen gebleven geheim pas in 1983 werd ontsluierd? Dat is empathisch vastgelegd in de roman “Emilie Bel’œuvre – de levende en de dode – “

Eenentwintig was ik toen ik met net achttien maanden Koninklijke Luchtmacht achter de rug van mijn weinige spaargeld een tweedehands motor had gekocht en met een tentje achterop voor het eerst Frankrijk binnenreed. Ergens, in het noorden nog, werd ik – op een heuveltop knappend stokbrood met Camembert kauwend – geraakt door het uitzicht over het zonovergoten goudgeel golvende graan. Het was liefde op het eerste gezicht die nooit meer is overgegaan…