1

Madeliefjes maaien

24 aug, 2024 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Veel Nederlanders zien van Frankrijk alleen maar de wijde landschappen waar ze doorheen spoeden op weg naar hun vakantiebestemmingen. Goed, ze doen af en toe een weekendje Parijs, maar dat is van een andere orde. Parijs is één ding, een ander ding is Frankrijk. Nee, wie Frankrijk zegt, ziet glooiende bosranden voor zich, brede valleien, verre perspectieven, met hier en daar, netjes in het landschap verspreid, boerenhoeves. Ja, en vanwege deze boerenhoeves denken Nederlanders-op-reis dat Frankrijk een overwegend agrarisch land is, en dat alle Fransen zo niet boeren zijn – ‘boertjes’ zeggen kwade tongen – dan toch zich sterk met de boeren verwant voelen. Een groter vergissing is er niet. Niet meer dan anderhalf procent van de Franse bevolking werkt in het boerenbedrijf, en zelfs wanneer hun grootouders nog op het platteland woonden, dan weten de meeste Fransen even weinig meer van het boerenbedrijf als de Nederlanders. Zoals die Franse mevrouw die aan de boer vroeg om bij het maaien de madeliefjes te sparen.

Lees verder »

Quinze août

15 aug, 2024 Onderdeel van pensées 

Column door Caspar Visser ‘t Hooft

Voor een Nederlander die in Frankrijk verblijft is het altijd weer een wonderlijke gewaarwording: op 15 augustus zijn de winkels dicht. Pas op dat je er niet door wordt overvallen. Zorg dat je tevoren de nodige boodschappen hebt gedaan. Anders wordt het op die dag restjes eten van gisteren. Frankrijk is van oorsprong een katholiek land, Maria-Hemelvaart is een feestdag. De dag van de Revolutie is 14 juli, die van de RK Kerk 15 augustus. Twee tegengestelden, maar alsof de ene de andere oproept. Les deux France – elkaars beste vijanden. Toch is sinds enige tijd de scheidslijn niet meer zo duidelijk te trekken. En dat schept verwarring.

Lees verder »

Couperiana

1 jul, 2024 Onderdeel van plaisanteries 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Een jaar woon ik nu al in Nice, maar het pension waar Couperus en zijn vrouw jarenlang woonden – in de eerste jaren van de vorige eeuw – had ik nog niet met eigen ogen aanschouwd. Daar kwam gisteren verandering in. Een hoge gevel zoals er zoveel zijn in Nice, pastelkleurig, sober verlucht met pleisterwerk en met hekjes van smeedijzer voor de ramen-met-luiken. Een pension is het allang niet meer. Het gebouw staat in het Quartier de la Libération, onder de hoogten van het chique Cimiez. En toen bedacht ik opeens dat ik ooit eens een stukje had geschreven, in de trant van Couperus. Een persiflage. De titel? De gevallen vlieger.

Lees verder »

Afscheid van geliefde routes

7 mei, 2024 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Wie verhuist, neemt niet alleen z’n intrek in een nieuwe woning, ook neemt hij afscheid van vaste routes die hij volgde wanneer hij vakantiebestemmingen wilde bereiken. Nu moet hij andere routes pakken om diezelfde plaatsen te bereiken. Want die plaatsen verhuizen niet mee. Ik had een stek in het voorgebergte van de Pyreneeën, daarna een studio boven het meer van Genève, nu een vakantiehuis op een hoog plateau van de Auvergne. Toen ik van Nancy naar Agen werd overgeplaatst, zag de reis naar de Pyreneeën er opeens heel anders uit. En nu ik in Nice woon, is voor mij de weg naar het Massif Central een ontdekking.

Lees verder »

Vriendelijk bos

11 apr, 2024 Onderdeel van paysages 

Column door Caspar Visser ’t Hooft

Netflix deugt niet. Goede films en series worden steeds zeldzamer. Je hebt van die dagen dat je ’s avonds te moe bent voor een boek. Je denkt: dan maar Netflix. Ja, en dan komt het maar al te veel voor dat je er langer over doet om een keuze te doen in het aanbod – en maar zappen! – dan om naar de uitverkoren film of aflevering uit het ‘seizoen’ te kijken, in het geval je überhaupt tot een besluit bent kunnen komen. En dat te meer omdat je het vaak al na een half uur voor gezien houdt. Waardeloos! Tijd verpest. En dan heb ik het niet alleen over het obligate geweld in de films, en het feit dat de acteurs niet in staat schijnen te zijn rustig met elkaar te praten, maar steevast schreeuwen, snauwen, op z’n best hakkelen. Nee, wat mij stoort is dat zo manifest is dat bij het maken van de films ideologische criteria zijn gehanteerd: zoveel procent vrouwen in dominante posities, zoveel procent gekleurde mensen, zoveel procent LGBT enzovoort. Niets tegen die categorieën lieve mensen, ’t is dat ze je zo door de strot worden geduwd. Nieuwste versie van het drukkende dominees-moralisme. En dan, nog irritanter: wanneer in de films bossen voorkomen, dan zijn die bossen altijd – maar dan ook altijd – oorden van narigheid en mistig griezelen. Je hebt er altijd mensen die, achtervolgd, voor hun leven rennen. Er wordt altijd wel een of ander ontbindend lijk gevonden. En hoe dan ook, die bossen hebben zonder uitzondeing iets grimmigs. Wat mij betreft, ik ben het hier niet mee eens. Bossen zijn oorden van vrede, van stil geheim, bossen zijn vriendelijk.

Lees verder »
« Vorige Berichten
Volgende Berichten »