1

Occitaanse herinnering

13 nov, 2025 Onderdeel van poésies

Paul Gellings is dichter, schrijver en vertaler. Zijn oeuvre is aanzienlijk. Bij Uitgeverij Arbeiderspers kwamen enkele van zijn gedichtenbundels uit. Zijn romans zijn onder andere Witte paarden (2001), De zomer van Icarus (2010), Verbrande schepen (2011), Augustusland (2013), De jacht op de klaproos (2016), De wereld als leugen (2018), Het smeedwerk van herinnering (2021). In 2023 verscheen Terug naar de Stichtstraat (Longlist Libris literatuurprijs). Paul Gellings schrijft vloeiend Frans, in 2014 is van hem een roman in het Frans in het licht gebracht: Amsterdam Quartier Sud (Ed. Pierre Guillaume de Roux). Paul Gellings is door het Franse ministerie van Cultuur onderscheiden voor de manier waarop hij al sinds bijna veertig jaar de Franse taal en cultuur onder de aandacht brengt. Hij vertaalt werken van de Nobelprijswinnaar Patrick Modiano.

.

De duivel ontbijt in het morgenrood

luidde de eerste regel van een weggegooid gedicht

het panorama komt nog altijd terug in halfslaap met

die demonische kabouter achter een watermeloen

ter grootte van een tafel aan de horizon

.

Zijn ogen van steenkool, zijn neus een mes

hij zat daar in zwart fluweel gehuld als… catwoman!

(Je kende haar wel, ze had je ontgroend en toen

bedrogen, haar klauwen vergeten in je hart)

.

Het was een zomer waarin je koortsig schreef

bij wijze van medicijn en middel van bestaan

je leefde niet: de aardbol aan je voeten

draaide alleen tussen je oren toen je, pen

in de hand, van Narbonne naar Barcelona liftte

.

Slapend op een rotonde vol wilde bloemen

kauwend op bedorven fruit en zure ham

achtergelaten in de schemer langs de weg

huilen om je moeder was er niet meer bij

in het grote epische gedicht waarin

de duivel in het morgenrood ontbeet

aan een tafel groot als een meloen

.

Vertel: waar is dat schrift van jou gebleven

waarin elke minuut door stromen inkt

werd meegesleurd? Is wat verdween

dan helemaal nergens meer te vinden?

.

Het valt te vrezen ja, het leven haalt de woorden

en de verzen in, het heeft je nonchalant gemaakt

al dacht je telkens zinvol op te ruimen

.

Vandaag is het morgenrood verlaten zonder nog

het geringste boze silhouet ligt de meloen

te rotten in de dageraad; achter de horizon

geen avontuur meer, geen mysterie

.

Slechts een dag als alle andere – dit nu

toch maar opschrijven, niet weggooien