Schrijver in Frankrijk

Café De Kater

Mensje van Keulen heeft een omvangrijk œuvre opgebouwd, meerdere literaire prijzen ontvangen, kortom een bekende naam in literair Nederland. In haar roman De gelukkige (2001) beschrijft ze een dorp in Frankrijk. Dit gedicht heeft ze geschreven in verband met de jaarwisseling 2025-2026. Olivia Ettema vervaardigde een begeleidende linosnede. De Statenhofpers zette het met de hand uit de Romanée en drukte het op antiek Pannekoek (papier). Het is een traditie geworden: elk jaar rond oud-en-nieuw ontvangt Schrijver in Frankrijk van Mensje van Keulen een poezengedicht. Dit is nummer twaalf.

.

Ik zit vaak op de stoep, maar valt de avond,

dan zit ik binnen op mijn vaste plek,

vlak bij de kassa, niet ver van de bierpomp,

net voor de chips en pinda’s aan het rek.

Ik ken de stamgasten, weet wie er vrolijk,

vervelend of diepdroevig dronken wordt.

Ik weet wie van me houdt en naar me toe komt

om zacht te zeggen wat een kat graag hoort.

Van schat tot schobbejak en schalkie-schalkie,

Maar één woord ben ik zat en dat is poezenkindje,

Daar krijg ikzelf zowat een kater van.

Ik ben de baas van het café, mijn naam is Pintje.